για το ποστ Η αλληλουχία των Τεχνών
από IGNIS
Αχ Νανά μου, έχει ο θεός αξόδευτο γαλάζιο, μα θα το φτάσουμε ποτέ; Πόσες φορές νοιώθω ότι παρόλο το ύψος που προικίστηκα (!) είμαι ένα ασήμαντο μυρμηγκάκι και το γαλανό που ποθώ δεν θα φτάσω...παρ’όλες τις ενδείξεις...
Είναι που έχουμε πιο πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό μας παρά από τους άλλους. Τεντωνόμαστε τότε να φτάσουμε το ύψος των περιστάσεων. Κι αυτό που μένει είναι η αδυναμία να φτάσεις εκεί που πάντα κατοικεί το Πολύ. Το Άπειρο των Ονείρων...
(ακόμα κι αυτόν τον Ρουβίκωνα θα περάσουμε –πόσες φορές δεν ξέρω- μια που μάθαμε ακόμα και με τα θηρία των σκέψεών μας να παλεύουμε. Έτσι χωρίς επιστροφή, αμετακίνητα, αμετάκλητα, απαρέγκλιτα, σε αυτό που εστιάζουν η σκέψη κι η καρδιά)
Ήθελα να σας έφερνα link το "Vincent", το τραγουδάκι του Don McLean, ελάχιστη προσφορά μου στα του van Gogh ....πλην εις μάτην, δεν το είχανε, κακοί άνθρωποι... τς τς τς
Εγώ με τον Βαν Γκογκ δεν τα πάω και τόοοοσο καλά, σέβομαι την μεγαλοφυΐα του, (και τώρα που είδα το σχέδιο που έκανε στα 9...την σέβομαι ακόμα πιο πολύ...θεούλη μου, έτσι ζωγραφίζω εγώ τώρα, καλά που τα παράτησα...δεν λέει άλλο, σκέψου 9χρονο!!!!!! Να, αυτά είναι τα ταλέντα, τα κορυφαία ταλέντα, από την αυγή της ζωής τους να κραυγάζει κάθε δείγμα δουλειάς τους την λέξη "προικίστηκα", επιτρέψτε μου όμως να προτιμώ το φως όπως εισέρχεται στην ζωγραφική του Caravaggio κι όχι των ιμπρεσιονιστών. Γούστα είναι αυτά, τα δικά μου είναι πιο... φωτογραφικά, συγχωρήστε με για το θράσος...
(εδώ όταν έρχομαι καθηλώνομαι στο βαλς του Shostakovich από τις μουσικές σου. Ούτε που ξέρω πόσες φορές το άκουσα σήμερα...σαν κύμα είναι λικνιστικό...χμμμ...πρόσφατα διάβασα μια φράση που έλεγε ότι "το κύμα είναι τα δόντια της θάλασσας...")
Και να πω Καλό Μήνα.
Ας μας φέρει ό,τι αξίζουμε.
Και συ, εκλεκτή μας Νανά, εδώ στην όασή σου, έτσι να μας τροφοδοτείς με το φως της απέραντης καλοσύνης σου. Κι ό,τι δίνεις να λαμβάνεις (η ευχή μου σε όσους εκτιμώ)
August 1, 2008 8:41 AM
Mαρκο αγαπητέ,
(απαντώ στο πριν σχόλιο του προηγούμενου 60φυλλου πόστ σχόλιων)
Η εμπιστοσύνη είναι πολύ μεγάλη λέξη. Η μόνη βάση για όλα. Αν την αποκτήσεις, οφείλεις και να της αφεθείς. Να χαλαρώσεις (όχι να εφησυχάσεις εντελώς, αυτό ούτε πρέπει, ούτε γίνεται, μα να χαλαρώσεις...)
Η οποία καλλιεργείται, αν συζητιούνται -κι ομολογούνται ακόμα- τα πάντα χωρίς προσωπίδες εγωισμού και αυτάρεσκης έπαρσης. Αν ο καθένας είναι ενήμερος για όλα τα "θέλω", για όλες τις επιθυμίες, μα και για όσα συμβαίνουν στον άλλον. Έτσι, χωρίς φόβο. Είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα ο φόβος του αύριο, οι άντρες δεν τον έχετε, μα στις γυναίκες είναι ισχυρός. Για να αφήσει μια γυναίκα τον εαυτό της ελεύθερο και χαλαρό, χρειάζεται εχέγγυα. Όχι δεσμεύσεις και λοιπές αηδίες και φούμαρα, μα εχέγγυα αγάπης. Η αγάπη πρέπει να αποδεικνύει τον εαυτό της σε πράξεις (ισχυρές πράξεις που μπορείς ακόμα και να υπερβείς τον εαυτό σου) για να φορέσει επιτέλους τα άνετα υποδήματα της εμπιστοσύνης και να περπατήσει στο μέλλον
Να περπατήσει χωρίς να (ξε)πέφτει...
Ignis, August 1, 2008 8:45 AM
από Markos A
Nανά
η "Αλληλουχία των Τεχνών" συνδυάζει την οξύνοια με την ευαισθησία σου.
Είναι μια έξοχη παραβολή για τα αφανή που διατρέχουν τη ζωή μας και της χαρίζουν "αξόδευτο γαλάζιο"!
Ignis
συμφωνώ απόλυτα: η εμπιστοσύνη είναι η ακριβή προϋπόθεση για ν' αντέχει η κοινή πορεία και στις "ευθείες" αλλά και στις αντιξοότητες
Markos A, August 1, 2008 12:43 PM
από voul-voul
Νανά μου, υπέροχο πανέξυπνο ποίημα!!! Καλά λέει ο Μάρκος: οξύνοια και ευαισθησία! Να είσαι πάντα καλά!
Και οι εκλεκτοί φίλοι; στο ύψος των περιστάσεων – χάρμα όλοι σας!
ανυπομονώ να δω κι αυτά τα θαυμάσια σχόλια στον «Φλοίσβο» ;)
Kαινούργιο φεγγαράκι βλέπω (όχι στον ουρανό ακόμη!), καλό μήνα σε όλους! :)
voul-voul, August 1, 2008 10:01 PM
από onlysand
Ignis :)
ποιος ξέρει; Μπορεί το «Άπειρο των Ονείρων» να βρίσκεται σε διάσταση που είμαστε καταδικασμένοι απλώς να ...υποψιαζόμαστε - αν το καλοσκεφτείς, μπορεί και να ’ναι καλύτερα έτσι ;)
Συμφωνώ ότι είναι πιο ...’φωτογραφικός’ ο Caravaggio – πάντως, κι εγώ τον αγαπώ˙ τρέχω να δω γενέθλια ή Αναχώρησή του! *
Προς το παρόν, ο ...Vincent που θέλεις να μας χαρίσεις :)
... ... ...
* Τον είχα στα υπόψη τον ...ρέμπελο (με την καλή έννοια!) – μου λέει, λοιπόν, πως θα γεμίσει την ‘πινακοθήκη’ μας τον Σεπτέμβρη (μήνα της γέννησής του)
August 2, 2008 1:52 PM
ΜΑRKO :)
Σ’ ευχαριστώ πολύ, αλλά – ...
Καλύτερα να πω: είσαι υπέρ το δέον γενναιόδωρος
Όμορφα να περνάς :)
August 2, 2008 1:55 PM
VOUL-VOUL :)
Κι εγώ; τι νομίζεις, καλό κορίτσι; δεν θέλω να δω όλ’ αυτά τα θαυμαστά στον ‘φλοίσβο’;... Το ζητούμενο είναι πότε. Και μου βάζεις ...τύψεις!... (Μη θορυβηθείς: αστειεύομαι! ;)
Θ' ακολουθήσει 'ειδοποιητήριο' - όποτε...
γιατί, βλέπεις, είναι και ...ξεμυαλιστικό το καλοκαίρι!!! ;)
Καλό μήνα σε σένα και σε όλους τους συνταξιδιώτες :)
onlysand, August 2, 2008 1:59 PM
από RETURN
Ένα εξαιρετικό ποίημα Νανά μου, που καταδεικνύει με παιδική ανεμελιά και σοφή μηχανορραφία, την αλληλουχία των τεχνών,που είναι σε τελική ανάλυση η αλληλουχία των όντων, το "μεγάλο δίχτυ".
Το αξόδευτο γαλάζιο του ουρανού έχει και αυτή την ικανότητα ακόμη: δίδεται εφάπαξ και εν ταυτώ χρόνω με δόσεις!
Είναι δηλαδή ένα γαλάζιο που δεν "αδειάζει" ποτέ, μόνο τα μάτια των ανθρώπων αδειάζουν.
Έχω να πω επίσης ότι πέρα από το εξαίρετο σύνολο του ποιήματος, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η λεκτική-εννοιολογική μείξη εδώ:
"Ψάχνω ζευγάρια των μηνών
Ιούλιου και Αυγούστου
Καίσαρ και Strindberg
αψιμαχούν σε σκοτεινά μεγέθη
αχός Ρουβίκων μαίνεται"
Απόλαυση ,πραγματικά!
Return, August 2, 2008 6:56 PM
από onlysand
My RETURN :)
με εντυπωσιάζει πάντα η πρωτότυπα 'λοξή' (με την καλή έννοια!) οπτική σου. Την συναντώ τόσο στα αριστουργηματικά ποιήματά σου, όσο και στα σχόλιά σου, όπου ...σηκώνεις την κουρτίνα και αποκαλύπτεις το 'παρασκήνιο' της γραφής - με τρόπο που πάντα ενεργεί καταλυτικά ως το "μεγάλο δίχτυ" που μας στήνει η οξύτατη παρατηρητικότητά σου.
μου άρεσε πολύ η "ανεμελιά" και η ..."μηχανορραφία" που ανακάλυψες ;)
να είσαι καλά - ιδιαίτερα σ' ευχαριστώ!
onlysand, August 3, 2008 2:41 PM
και για το ποστ Οι κήποι του Πεκίνου
από IGNIS
Λες για αυτό το αριστούργημα:
"Μας οφείλει μια φορά η Ιστορία να μας
Κινήσει από μόνη της, μας το οφείλει,
και νωχελικά
νωχελικότατα
ίσα που πατούσε το γκάζι"
το εύρημα...
(στενοχωριέμαι όταν τεμαχίζω ποιήματα, αλλά ετούτο εδώ με εντυπωσίασε όταν το διάβασα... αυτή η κατακλείδα των τελευταίων στίχων)
Τώρα εμένα γιατί αυτοί οι κήποι μου φαίνονται καρακίτς; (ιδίως ο πρώτος, μόνον τα δελφινάκια κάτι λίγο καλά, αλλά η όλη υπόθεση...)
Πόσο μου αρέσει όταν αφήνουμε την Φύση (την κάθε φύση) χωρίς πολλές επεμβάσεις και τεμαχισμούς-ευνουχισμούς να κάνει την δουλειά της, διότι σοφή είναι έτσι κι αλλιώς και σοφά πάντα αναπτύσσεται κι απλώνεται, αλλά όταν ο άνθρωπος κάνει επεμβάσεις άκριτα...
Για σκεφτείτε πόσα βασταράκια αποκεφαλίζονται με το που γέννιουνται για να αποκτήσει το φυτό μια φόρμα που ουδέποτε θα την έπαιρνε...
(πού πας και τα βρίσκεις όλα, και τελικά...ναι, δήγματα!! αλλά δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάζομαι, εδώ βρήκες τον ...Vincent του Don McLean...)
Καλό ξημέρωμα, φιλτάτη Οικοδέσποινα και λοιποί εκλεκτοί φίλοι
(τέτοια άγρια ώρα που έκανα επίσκεψη εδώ, τι άλλο να πω; )
Και ο Αύγουστος προχωρά γοργά με ένα φεγγάρι μόνο...
(τώρα είναι τσόφλι, στις 16 πιατέλα)
(πάει ..το απομυθοποίησα εντελώς, να δω τι άλλο θα το πώ...)
August 6, 2008 1:57 AM
Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά
(εν προκειμένω πάλι η νύχτα)
βλασταράκια
βλασταράκια
Πάω για ύπνο και καλά θα κάνω...κουρκούτιασε...
καλλληνύχχχτεςςςςς
Ignis, August 6, 2008 2:29 AM
από MERIL
Καλημέρα Νανά
Καλημέρα κορίτσια και αγόρια
Ε, Ολυμπιακοί εν όψει, τι, να μη μας το θυμίσει; (Αχ, εσύ...)
Λοιπόν σε φαντάζομαι οικοδέσποινα άλλων εποχών να διοργανώνεις λαμπρά δείπνα μα πόση επιτυχία θα είχαν (όχι δεν αστειεύομαι καθόλου)... Αέρινη ναι ναι ένας αέρινος σαρκωμένος λόγος...
Καμιά φορά θα θελα να γράψω γι' αυτή σου την ικανότητα... Διαρκώς σε αναζήτηση... Οι καλεσμένοι σου πάντα σε εγρήγορση βέβαιοι για το επερχόμενο...
Πραγματικά είσαι μοναδική
Για τους κήπους του Πεκίνου... καθόλου δε με χαλάνε (θα διαφωνήσω αγαπητότατη ignis κι όχι γιατί είναι ωραία φτιαγμένοι)
Έχουν, φέρουν τη σφραγίδα ενός συγκεκριμένου ιδιαίτερου λαού με φιλοσοφία διαφορετική από τη δική μας και οι κήποι του αυτό καθρεφτίζουν
Αν ταιριάζουν με τη δική μας δεν είναι και το ζητούμενο νομίζω
Το ζητούμενο είναι άλλο
Μακάρι λέω όλη αυτή η φιέστα να ταν γιορτή ουσίας αλλά πού....
meril, August 6, 2008 7:56 AM
από Μarkos A
Ήρθαν οι νεράιδες - κι εγώ τι να προσθέσω, μετά την ρεαλίστρια(;) Ignis και τη λυρική Meril
μα με τη δεύτερη μάλλον θα συμφωνήσω, όχι μόνο για την έξοχη εικόνα της διοργάνωσης "λαμπρών δείπνων" εκ μέρους σου, Νανά
αλλά, σήμερα, στα επίκαιρα της Ολυμπιάδας, με την κατακλείδα της: "Mακάρι...αλλά πού"!...
Καλό μεσημέρι σε όλους!
markos A, August 6, 2008 1:32 PM
από onlysand
IGNIS, MERILou, MARKO :)))
δεν ξέρω... θα πρέπει να είναι πολύ προικισμένες οι νεράιδες που έχεις υπόψη σου, Marko, για να διαθέτουν το εύστροφο και διαυγές – παρά τα ...ξημερώματα – μυαλό, την γενναιόδωρη, ΜΟΝΑΔΙΚΑ* οργιάζουσα φαντασία των ‘δικών’ μας κοριτσιών.
*Εμ;! Να σου πω εγώ, Γλυκυτάτη (μου ’φτιαξες την ...κουτσουρεμένη μέρα μου!:), τι επιτυχία θα είχε το δείπνο, αν δεν ήταν «σε εγρήγορση οι καλεσμένοι» - αυτοί/ΕΣΕΙΣ ‘διοργανώνετε’ και τον ελάχιστο κόκκο της ‘άμμου’, όπως θα έχεις ήδη καταλάβει!...
Για το ...παρασκήνιο της ιστορίας: πρώτα είχα τους κήπους του Πεκίνου˙ δεν καιγόμουνα και τόσο να τους ‘ανεβάσω’. Μετά, διάβασα το ποίημα του Return – στάθηκα κι εγώ σ’ αυτούς ακριβώς τους στίχους: «Μας οφείλει μια φορά η Ιστορία να μας Κινήσει από μόνη της, μας το οφείλει»!!!
ο νους μας, ένα λίθινο εργαλείο / η εξέγερση δεν είναι παρά το πραγματικό Ελιξήριο της αθανασίας / (αλλά και): / μπορεί και να είναι το ελιξήριο κάθε Καταναγκασμού / (οι δύο όψεις... – και, προπαντός): / ΑΡΚΕΤΑ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ /
(κι εμένα δεν μ’ αρέσει να ‘τεμαχίζω ποιήματα’ – παρηγοριέμαι μόνο πως είναι τουλάχιστον προτροπή προς ‘αναζήτηση’!:)
August 6, 2008 2:53 PM
IGNIS, MERILou, MARKO :)))
Καθόλου δεν διαφωνώ για τον ‘μπονζάι’ τρόπο του ανθρώπου, που διεκδικεί τη σοφία της φύσης και βγάζει τέρατα (σε όλους τους τομείς της λεγόμενης προόδου)...
Ωστόσο, μπορώ για λίγο να υποκλιθώ στην επίπονη έως οδυνηρή εργατικότητα αυτού του σοφού λαού, που πέρασε και περνάει τόσες κακουχίες και στερήσεις, κι όμως στέκεται περήφανα όρθιος και στωικά πείσμων, με την σφριγηλή εγκαρτέρηση που τον ξεχωρίζει απ’ τις κατά καιρούς ηγεσίες του... (είναι και δύο δις οι άνθρωποι - respect!... ;)
Είχα δει και μια ταινία προ εβδομάδων και ...(ξανα)φτιάχτηκα... (Όχι στον 'τουριστικό' Σταύρο Θεοδωράκη - στον Κούλογλου)
«Αφείστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν» - αχ, ο οίστρος της εφηβείας, ευεπίφορος στις ‘ανθισμένες’ εξαγγελίες!... χαχα, ήμουνα κάποτε ...μαοϊκή ;)
Καθόλου ‘απομυθοποιητική’ η υπενθύμιση: «Και ο Αύγουστος προχωρά ΓΟΡΓΑ με ένα φεγγάρι μόνο...»
Και πάλι: αχχχ!...
onlysand, August 6, 2008 3:01 PM
από voul-voul
Καλησπέρα Νανά και φίλοι :)
θέλω να μοιραστώ μαζί σας την συγκίνησή μου: όποιος δεν είδε την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του Πεκίνου, παρακαλώ να μην τη χάσει, επαναλαμβάνεται στις 10 μμ πάλι από τη ΝΕΤ! Αυτός ο λαός είναι αξιοθαύμαστος!
Υπέροχοι και οι κήποι του! ;)
voul-voul, August 8, 2008 7:18 PM
από onlysand
VOUL-VOUL :)
έχεις δίκιο, υπέροχη η Τελετή Έναρξης - ξύπνησε μνήμες ...Αθήνας... - ένα πραγματικά σαγηνευτικό ταξίδι στην πολύχρονη ιστορία τους. Ε, ο μάγος Ζαν Γι Μου έχει το ...κολάι από ιπτάμενους τίγρεις και δράκους ;)
Όσο κι αν διαφέρει η κουλτούρα μας απ' τη δική τους, δεν μπορείς να μη θαυμάσεις την Αρμονία που διατρέχει τη νοοτροπία και τα έργα τους!
αχ, ...ξανάγινα 'κινέζα' (για λίγο...)
Υ/γ.: πάντως, η 'λευκή λιτότητα' της Αθήνας παραμένει ασύγκριτη! :)
onlysand, August 9, 2008 1:59 PM
για το ποστ Ανατολή!...
από IGNIS
Η ζωή είναι ένα όνειρο
Περνά, φεύγει και χάνεται, και μήτε αεράκι μετά, μήτε ίχνος...
("σκιάς όναρ άνθρωπος")
Μα είναι ένα Όνειρο!
Αρκεί να εστιάζουμε στις μικρές χαρές και να μην ζητάμε από τους άλλους τα ακατόρθωτα. Και κυρίως, να είμαστε ευγνώμονες για όλες τις μικρές στιγμές που αφουγκραστήκαμε την ευτυχία μέσα μας.
Πρόσφατα κοίταζα την θάλασσα, καθισμένη στην παραλία και πυρωμένη μετά από δεν ξέρω πόσες ώρες ηλιοθεραπεία. Και σκεφτόμουν όλα τα "θέλω" μου. Σκεφτόμουν όλα όσα πέτυχα ενώ δεν τα περίμενα και τόσο να συμβούν, κι όμως χάρις στην δική μου προσπάθεια μπόρεσαν να γίνουν καλύτερα απ'όσο γύρεψα. Αναλογίστηκα πόσα ήσαν αιωρούμενα καιρό ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, στο "επιθυμώ" και στο "έχω", και προσγειώθηκαν στην δεύτερη ακτή επιτέλους. Και –η άπληστη εγώ- σκάλωσα στα επόμενα "θέλω" και χάθηκα κάποιο χρόνο εκεί να τα αναλογίζομαι. Κι ήρθε σκιούλα η θλίψη και κάθισε σιμά μου...
Μα λίγο ένας παφλασμός των κυμάτων, λίγο αυτή η υπέροχη θάλασσα που απλωνόταν εμπρός μου, τόσο σμαραγδένια, αδιαφανής και γαλακτερή περίεργα, η έρημη παραλία που άφηνε μόνον το κύμα να ακούγεται απερίσπαστο στα φληναφήματά του με τα βότσαλα, κι η όλη εικόνα των χρωμάτων της θάλασσας που δεν θύμιζαν Ελλάδα μα ατόλη στον Ειρηνικό, τόσο ασυνήθιστες αποχρώσεις είχαν εκείνη την ημέρα...κάτι ένοιωσα πως έγινε έξαφνα, κάτι μαγικό σαν να άνοιξαν οι ουρανοί και είδα... μπήκα στα κύματα και κολύμπησα κατά τον ορίζοντα σκεπτόμενη ότι ναι, αυτό ήταν η ευτυχία. Αυτό ήταν η απόλυτη ευτυχία. Κάτι που μου γέμιζε τα μάτια κι από κει πλημμύριζε την ψυχή.
Κάτι που τελικά ήταν ήδη μέσα μου, και γύρευε μια αφορμή για να αναδυθεί. Δικό μου, ολόδικό μου, που δεν μπορεί κανείς να μου το κλέψει, κανείς να το επικαρπωθεί, ή να το μαγαρίσει. Χάρισμα που δεν εξαρτώταν από τις συχνά ανερμάτιστες συμπεριφορές των άλλων. Τις πιθανές στο μέλλον αλλαγές των. Και τα κελεύσματά των τα εγωιστικά.
Η ευτυχία είναι πολύ συχνά μια εσωτερική υπόθεση.
August 10, 2008 1:10 PM
Κείμενο σαν αυτό που έφερες Νανά, σπάνια μπορεί να ταιριάσει με φωτογραφίες. Οι λέξεις που οδηγείς εκπληκτικά στα ποιητικά σου κείμενα κι αποσπάσματα, έχουν χρωστήρα, βρίσκουν καμβάδες τις σελίδες και πάνω τους μεγαλουργούν. Διπλά τυχεροί οι θεατές σου, διότι έτυχε να βρεις κι αυτές τις εικόνες να συνοδεύουν τέτοιο κείμενο.
Μόνον ευχαριστώ μπορούμε να λέμε σε έναν τέτοιο χώρο. Μόνον ευχαριστώ μπορούμε να λέμε σε μια τέτοια φιλοξενία. Που μιλάμε και μας αφουγκράζεσαι. Που μιλάμε και μας σκέπτεσαι. Και με κάθε τρόπο μας κάνεις να νοιώθουμε σημαντικοί (πόσοι λίγοι μας κάνουν ανιδιοτελώς -κι έχει σημασία αυτό το ανιδιοτελώς- να αισθανόμαστε σημαντικοί....πόσοι ελάχιστοι ειλικρινείς)
Είναι το βλέμμα σου πάνω στους άλλους βελούδο, γι' αυτό...
Σπανίζει αυτό. Είναι που η ζωή μας πλήττεται από ανθρώπους ύπουλους που έχουν "βλέμματα" ντρίλινα....κι άγρια..ακανθώδη....
Εύχομαι και σε σένα και σε όλους, όπως κοιτάτε, να σας κοιτούν. Και την καρδιά σας να ανταποδίδουν.
ΥΓ. διαφωνώ με το του Ευριπίδη το αρχικό. Αντέχω.
ΥΓ (2)
Μοίρασα το κατεβατό σε δυο μέρη.
Είμαι απελπισία και το ξέρω.
(αλλά δεν κάνω τίποτε γι' αυτό!!!!)
Ignis, August 10, 2008 1:12 PM
από onlysand
IGNIS :)))
Έχουν δίκιο όσοι λένε πως, μερικές φορές, αυτάρκεις, αυτό που μετράει στη ζωή, μπορεί να κλειστεί μέσα σε μια εικόνα.
Αλλά δεν μπορώ παρά να υποκύψω στον πειρασμό, Χρυσή, να υποκλιθώ στον ‘χείμαρρο’ που μας χαρίζει αυτή η ανεξάντλητη ψυχή της ‘φωτιάς’ σου.
Η ανταπόδοση είναι που κάνει το ‘βλέμμα’ σημαντικό.
Για τα Υ/γ: Τώρα, πες πως συζητάμε «απέναντι στα κύματα» κι ανοίγει η ψυχή με φτερά απροσδόκητα δυνατά. Και διαφωνεί με τον Ευρυπίδη. Και αντέχει μια τέτοια ‘απελπισία’ (όπως η δική σου!;) ως απόλαυση!
Γιατί, απλούστατα, για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιζόμαστε διαρκώς˙ πρέπει να έχουμε το θάρρος να είμαστε ευτυχείς.
onlysand, August 10, 2008 2:39 PM
από MERIL
Χμμμ ...πρέπει να χουμε θάρρος να μαστε ευτυχείς...
Σοφώτατον
Γιατί ποτέ δεν το χουμε
Γιατί φοβόμαστε να (παρα)δεχτούμε τη σταγονίτσα ευτυχίας που μας εδόθη και ή την πνίγουμε ή την αφήνουμε να γλιστρίσει ανάμεσα στα δάχτυλα...
Ω, ναι! Το ξέρω έτσι κι αλλιώς δεν κρατά μα αν της αφεθείς σου μένει η γλύκα να μετριάζει την πικράδα που έπεται(ούτως ή αλλέως)
Και τι ωραίο (φυσικά) κείμενο Νανά που με λες υπερβολική
Για σένα τίποτα δεν είναι υπερβολικό
meril, August 10, 2008 3:21 PM
από voul-voul
Κορίτσια προικισμένα, όμορφα που τα λέτε!
Μας δίνει βέβαια πάντα την αφορμή η χαρισματική οικοδέσποινα της "Άμμου", αλλά κι εσείς ανταποκρίνεστε με όλο τον πλούτο και τα χρώματα της ψυχής σας. Σας απολαμβάνω απεριόριστα!
Νανά, με έκανες να πάω να ξεφυλλίσω πάλι το υπέροχο βιβλίο σου!
Όπως, πολύ μου άρεσε που επιτέλους ανεβάζεις και τα ποιητικά βιβλία σου :)
Καλά, για τον τεράστιο κόπο που έχεις κάνει στους "Καταχραστές Θαυμάτων", τι να πω;!
Να είστε όλοι (δηλαδή: ΟΛΕΣ :)
καλά!
voul-voul, August 10, 2008 3:54 PM
από onlysand
MERILou :)
...ή, αλλιώς, θέλω να πω, χρειάζεται να κάνουμε τον 'κόπο'˙ να μην απαξιώνουμε τη στιγμή – είτε από ‘περιφρόνηση’ είτε από δειλία...
Αν δεν ‘πίνουμε’ αυτές τις σταγονίτσες ευτυχίας, μπορεί να είναι αργά όταν αιφνίδια συνειδητοποιήσουμε, πως δεν ζήσαμε ποτέ, κι ίσως αυτό το κρίμα θα μας βαραίνει εσαεί
Και ακόμη σοφότερο: «...η γλύκα να μετριάζει την πικράδα που έπεται...»
Ίσα-ίσα, Αιθέρια γενναιόδωρη, προχθές που ξαναδιάβασα το κείμενο, το βρήκα επιεικώς μετριότατο!
onlysand, August 10, 2008 4:26 PM
από MERIL
Επιεικώς μετριώτατο!
Μα τότε τίποτα δεν μπορεί να είναι καλό (γιατί με στενοχωρείς;)
Α! Και δεν είπα ούτε ένα ευχαριστώ για τα ποιήματά σου
Α Νανά Νανά! Τι θα κάνω με σένα...
meril, August 10, 2008 4:30 PM
από onlysand
VOUL-VOUL :)
Γειά σου κι εσένα, Αισθαντική! Πολύ χαίρομαι που απολαμβάνεις τις νεράιδες :)
Ναι, ο ‘φλοίσβος’ είναι λίγο μπελαλίδικος, αλλά το ‘πρωτοσέλιδο’ είναι η ελάχιστη ανταμοιβή που αισθάνομαι πως οφείλω να αποδώσω στα πολύτιμα σχόλια των φίλων της ‘άμμου’.
Ως τώρα, μόνο τη ‘Μεταποίηση Μετ’Αμφιέσεων’ – άλλη, μετριότατη ‘εμφάνιση’! - σιγά σιγά τα υπόλοιπα. Τουλάχιστον εγώ σας τα ...αναγγέλω – όχι σαν την IGNIS, που ανοίγει το σεντούκι* με τα ‘Αξέχαστα’ και δεν λέει τίποτα...
*Απλώς το υπογραμμίζω, γιατί δεν θέλω να παραπονιέται πάλι ότι την εκθέτω! ;Ρ
Εσείς, κάντε μια βόλτα στο ‘ιστίο’ της!
August 10, 2008 4:34 PM
MERILou !
όταν λέω κάτι 'μετριότατο', είναι διαπίστωση .-
Αλαφροπάτητο σφεντάμι και τρυφερέ Ερωδιέ μου
εγώ τι θα κάνω με σένα!!!
(Αργεί τόσο ο blogger, που μου έχει σπάσει τα νεύρα!!! Μπορεί όμως να φταίει και το (λαπ)τοπάκι μου... \)
onlysand, August 10, 2008 4:47 PM
από IGNIS
Δυστυχώς Νανά μου η ευτυχία προκαλεί. Δεν στην συγχωρούν... Ακόμα κι αυτή η εσωτερική πλήρωση, η ηρεμία...μας θέλουν μίζερους και δύστυχους. Καλύτερο να την κρύβει κανείς -εντάξει, όχι να βυθίζεται στα αχ και ουχ- αλλά να την κρατά για τον εαυτό του. Προς τα έξω ένα ωραίο χαμόγελο, μια καλή διάθεση, ένα ερευνητικό βλέμμα (μην ελλοχεύει καμία λακκούβα ή μπανανόφλουδα) και ένα μικροσκόπιο αν όσα πίσω σου έτσι και μπρος σου.
Αλλά αυτή η ευτυχία των μικρών πραγμάτων είναι για μένα ό,τι η βενζίνη στο βενζινάδικο: ό,τι και να σου συμβαίνει, όσα κυβικά και να είναι το ...κάρο σου, χωρίς αυτό το καύσιμο δεν πάει πάρα πέρα. Φουλάρουμε και πάμε τον μακρύ δρόμο της ζωής με άλλες αντοχές.
Κι αν έχουμε αυτή, κι ειλικρινά αυτή είναι που μας νοιάζει και όχι ο ουρανός με όλα του τα αστέρια, η πικράδα που ακολουθεί ούτως ή αλλέως Μέριλ μου, δεν μας αγγίζει. Ή τουλάχιστον δεν μας αγγίζει σε βάθος. Διότι ξέρουμε ότι όλα όσα δεν εξαρτώνται μόνον από μας, έχουν όρια, έχουν αρχή και τέλος. Και όλα είναι αναμενόμενα κι ανά πάσα στιγμή.
Τα ουσιαστικά να μην χάνουμε, αυτό έχει σημασία. Τα αναπαλλοτρίωτα, τον δικό μας εαυτό δηλαδή.
Αν δεν μάθω να νοιώθω ευτυχισμένη μόνη μου, πάντα θα εξαρτώμαι από τις διαθέσεις των άλλων. Και αυτές δεν είναι ποτέ ακριβώς όπως τις θέλουμε. Δεν συμβαίνουν τέτοια θαύματα απόλυτης επίτευξης των "θέλω" μας.
(πάλι να γυρίσω σε κείνο το υπέροχο ποίημα σου Νανά που είχα την τιμή να μου αφιερώσεις; Και να δώσω την απάντηση, ναι, καλύτερα λίγα. Λίγα και δικά μου. Όχι όνειρα και να πετούν. Όχι άστρα και μακρινά. Καλύτερα λίγα και πραγματικά. Απτά)
August 10, 2008 6:12 PM
ΥΓ(1) επιεικώς μετριότατο;;;
(γκνουπ!)
τς τς τς... τι λέει η συγγραφεύς!!! Καλά, πιάσε άλλη σελίδα. Άντε λοιπόν να το βρεις όλο "επιεικώς μετριότατο" στο τέλος τέλος, και θα σε κυνηγάμε όλοι εδώ μέσα με σύμφωνη γνώμη. Ε μα πιά!!!!!
ΥΓ(2) το σεντούκι είναι αυτά που δεν ήθελα να πετάξω, αλλά ήταν άκαιρα. Μην τολμήσετε και πείτε δηλαδή ότι φόρεσα μαύρες πλερέζες αν τα έβγαζα ένα ένα.
Μην εξομοιώνεις ένα δύστυχο και δύσμοιρο σεντούκι που βρίσκεται ένα βήμα πριν τον κάλαθο απορριμμάτων με πραγματική Ποίηση. Αν ξεθάψω κάτι στο μέλλον και από κατσιασμένο και αποφώλιον τέρας το σουλουπώσω λίγο να πάψει να είναι Κουασιμόδος εντελώς, μπορεί να το τροφοδοτήσω το μπαουλοντίβανο. Προς το παρόν θα μείνει κόκαλο (το μπαουλοντίβανο-Κουασιμόδος)
ΥΓ (3) τώρα θα σκάσω διότι απορώ πώς με ανέχεστε.
Ignis, August 10, 2008 6:15 PM
από onlysand
IGNIS :)
ξέρεις... μόλις παρακολούθησα τον αγώνα ΗΠΑ - ΚΙΝΑ στο μπάσκετ...
αυτή η χειμαρρώδης 'επέλασή' σου είναι όμοια με των Μαύρων όταν είχαν κέφια ;)
ε... να μη σου πω ποιος/ποια μοιάζει με τους κινέζους που έχασαν (όχι τίποτ' άλλο: να μην ξεχνώ και την εκφραστική αναπηρία μου...)
Να 'σαι πάντα καλά, Χρυσή - και κανένα 'εμπόδιο' να μη σε σταματά! :)))
(Πάλι δεν θα είμαι συνεπής στον 'φλοίσβο'... Έχω τουλάχιστον δικαιολογία: είστε καταιγιστικές! ;)
Καλό βραδάκι σε όλους - από αύριο...
Μια όμορφη βδομάδα να μας ξημερώσει :)
onlysand, August 10, 2008 7:15 PM
έπεα επί άμμου 26/7/08
για το ποστ Βίνσεντ βαν Γκογκ
από MERIL
Και τα εγκαινιάζει η αφεντιά μου;
Ευτυχώς που δεν έχεις ανάγκη (από γούρια)...
Ο ζωγράφος λοιπόν ο αγαπημένος έχει σειρά στ' αφιερώματα (στα κεράσματα να πω καλύτερα)...
Δεν ξέρω μα λίγοι είναι οι μεγάλοι της Τέχνης που μπορούν να τιθασεύουν, να κάνουν ζάφτι το χάρισμά τους και να μην οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές...
Γι' αυτό και ένα μεγάλο μέρος της αγάπης μου αφορά τον άνθρωπο...
Μου φαίνεται εξοντωτικό να παλεύεις ό,τι σου χει δοθεί...
Και για να αλαφρύνω το όλον
Δεκαετία του 80 στο Άμστερνταμ τέσσερα ζευγάρια Ελλήνων παίρνουμε δυο ταξί για το Μουσείο του ζωγράφου.
Εγώ στο δεύτερο (σε έξαψη εντελώς) λέω στον ταξιτζή
Follow Sie bitte this taxi!
Συννενόηση όχι αστεία!
meril, July 26, 2008 7:57 PM
από RETURN
Για το Vincent Van Gogh έχω να πω ότι υπήρξε μια τεράστια ιδιοφυία στο έργο της οποίας τρέφω μεγάλο σεβασμό.
Είναι ο άνθρωπος που οδήγησε ίσως τη ζωγραφική σε ένα μεταίχμιο. Ως τότε οι περισσότεροι ζωγράφοι ζωγραφίζαν "ποιητικά", "λογοτεχνικά'. Ο οραματικός ρεαλισμός του Van Gogh φαντάζει με ένα πολύ απροσδόκητο τρόπο σαν να έπεσε απο το πουθενά και από παντού ταυτόχρονα.
Μεταστοιχειώνει πλήρως την πραγματικότητα αλλά πάλι την μεταστοιχειώνει πραγματιστικά με την υπαινικτική ψυχική ένταση ενός "σπειροειδούς" κόσμου που λες και κυμαίνεται ανάμεσα εγρήγορση και ύπνο.
Ο σκοπός του εξπρεσσιονισμού του είναι μάλλον να ιδωθούν τα πράγματα ως πλήρεις αυτόνομες οντότητες, per se, να επιδοθεί ξανά μια απειλητική εδεμική αίγλη σε ένα πολυφθαρμένο σύμπαν.
Πολύ "φρέσκος", πολύ "παιδικός" πολύ "χρωματικός" επίσης, ξαναθέτει μέσα από τη παλλέτα του το ζήτημα της αθωότητας χωρίς όμως να περιμένει καμμιά απάντηση.
Πολύ εγωτικός και αυθύπαρκτος στο τρόπο που ζωγραφίζει, κορυφαία μορφή.
Return, July 26, 2008 9:20 PM
από Markos A
Για το ποίημά σου Νανά, καθώς και για την «τρυφερή συνομιλία» με την Ignis, έγραψα στα προηγούμενα «έπεα»
Καλά, για τον βαν Γκογκ, δε νομίζω ότι είμαι ο πιο αρμόδιος να μιλήσω...
Με ξεπερνάει πολύ το μεγαλείο του!
Αυτό με τους αστρονόμους που αποκαλύπτουν μέρα και ώρα για τον πίνακά του, το βρίσκω φανταστικό! (ίσως, λίγο... αυθαίρετο;...;)
Σφίγγω το χέρι τού Return για τις πολλαπλώς εξαιρετικές «καταθέσεις» του!
Markos A, July 27, 2008 3:33 PM
από voul-voul
Καλησπέρααα!!! :)
Μόλις γύρισα κι εγώ από... διακεκομένες διακοπές, κι έρχομαι ν' ανασάνω τέχνη και ευαισθησία
Νανά μου, όλα υπέροχα! :)
Χαιρετώ και τους λιγοστούς φίλους της "Άμμου" που... επιμένουν ακόμη ;)
Return!
τι υπέροχα που γράφεις! Με πρώτη ευκαιρία θα πάω ν' αγοράσω το βιβλίο σου, να έχω και στο χαρτί τις φανταστικές (και με τις δύο έννοιες) και συναρπαστικές ιστορίες σου :)
voul-voul, July 28, 2008 9:07 PM
από ΕΡΜΙΑ
Κοντά μήνας στο φευγιό και στις επιστροφές, να ξανασυστηθώ :-)
με λένε ερμία και είμαι καλά :-)
Στο όνειρο τού παράλυτου νού μου πως χορεύει, ανασυγκροτούμαι για τέσσερις μέρες και ξαναφεύγω για μικρές αληθινές διακοπές αυτή τη φορά. για να καταφέρω ίσως να ζωγραφίσω πάνω στην άμμο - το σίγουρο πάντως είναι πως θα δω και θα νιώσω και θάλασσα και άμμο...
Διάβασα υπέροχους στίχους, υπέροχες σκέψεις, πανέμορφα συναισθήματα, απο ανθρώπους που πολύ θα ήθελα να μοιραστώ ένα καραφάκι ρακή (μάλλον πολλά) και τις σκέψεις τους-σας.
Με ξεκούρασε και με γέμισε αυτός εδώ ο παράδεισος.
Παίρνω τα φτερά μου και φεύγω, αναζητώντας ξεκούραση. στον καθένα σας ξεχωριστά, ευχές για χρώματα μεσημεριού, σε σένα Νανά μου πολλά φιλιά
(στον Αλεξ μιά ζεστή αγκαλιά, γιατί και οι λέξεις και τα συναισθήματα και οι εικόνες είναι καρφωμένες στο σώμα όταν η σκέψη πονάει)
ΕΡΜΙΑ, July 28, 2008 10:35 PM
από IGNIS
Για το σημερινό σου (βλέπε ποστ "Μετάξι Χρόνος", 29/7/08), Νανά
Και για μένα τόσα ...μα τι αλλάζει αν προστίθενται; Η κυοφορία του θανάτου είναι 9 μήνες, μετά σαν να σε ναρκώνει η ζωή, κι όλοι οι χρόνοι είναι ίδιοι...
Δεν θα σχολιάσω, ματώνει.
Πόσες φορές ήθελα να την συναντήσω, έτσι σαν θύελλα να έρθω πίσω της... να την ακολουθήσω εκεί που είναι, όπου κι αν είναι...
Πόσες φορές την φώναξα, είχα την ανάγκη της και την φώναξα, να είναι εκεί, πάλι, πάλι για μένα...
Έτσι, βλέπεις, ματώνουν οι στίχοι σου...
Ακόμα και μόνον αυτό να κράταγες Νανά μου θα ήταν Ποίημα:
Αργά ή γρήγορα, προσμένοντας φθινόπωρο που όλο μου ξεφεύγει
θ' ανοίξει η μπαλκονόπορτα και θα ξεσπάσω καταιγίδα
να σε φτάσω.
αλλά μια που ξημερώνει, που ξημέρωσε, μια που είμαι από τις 5:30 ξύπνια για να δω το λυκαυγές και να πάω στην θάλασσα με τις πρώτες αχτίδες να δω εκεί τον ήλιο (σας το συνιστώ, το καλύτερο μπάνιο, ήδη άργησα) μια που μια φωνίτσα-φωτίτσα επιμένει να κρατά άσβεστο τον λύχνο της ζωής (το λίκνο της μητρικής αγάπης ίσως;) μια που χτες βράδυ καθώς ερχόμουν κατά δω παραλίγο να τρακάρω, αλλά περίεργα σταμάτησα πριν, 10-12 λεπτά ενώ δεν το είχα κατά νου, και μετά συνέχισα, συμφόρηση, και είδα τον λόγο στα 3 αυτοκίνητα τα πλεγμένα... αν είχα πάει στην ώρα μου...
έτσι έχω να πω σε σένα, στον Αλεξ μας, σε όσους φίλους είχατε την ίδια απώλεια στην ζωή σας, ότι εκείνες είναι εκεί. Και μας φροντίζουν, να είστε σίγουροι. Αυτή η ανιδιοτελέστερη όλων αγάπη, πάντα μεριμνά. Η καρδιά της μητέρας δεν ξεριζώνεται, δεν πεθαίνει με κανένα τρόπο. Είναι η ίδια η Αγάπη που ρυθμίζει το καλό στον κόσμο. Το αντίπαλον δέος για να μην κυριαρχήσει το κακό. Με κάθε τρόπο. Ακόμα και μέσω αυτών των νουθεσιών που μας ενστάλαξαν όταν είμαστε μικροί, η μητρική αγάπη θα μας εμφυσά την ίδια την ζωή στην πιο απόλυτη της δύναμη, την δύναμη της αγάπης
(την Αγάπη με τις θεραπαινίδες της: την φροντίδα, την αφοσίωση, την καλοσύνη).
για τα άλλα, Βαν Γκογκ και λοιπά, θα επανέλθω μόλις τελειώσω με την σημερινή μου ενασχόληση για την σταδιακή μεταμόρφωσή μου σε βέρα νέγρα. :)
Φιλιά και φιλία
Ignis, July 29, 2008 7:44 AM
από onlysand
Κορίτσια Υπέροχα και Αγόρια Αναπεπταμένα, καλημερούδια*, τζιβαέρια μου :)
(ακούστε το: 1 και 14'' διαρκεί - μικρό δωράκι, να μη βαραίνει τα φτεράκια σας :)
*από ένα της μοίρας λοξό μάτιασμα, τον τελευταίο καιρό κοιμάμαι μόλις ξημερώσει ;)
Σημ.: Χωρίς να λείπω κανονικά (εδώ και πουθενά, ξέρεις...), να (ξανα)πω ότι για ένα μήνα περίπου, τα ποστ (όπως π.χ. το σημερινό) θα ανεβαίνουν αυτόματα˙ να το ξέρετε, όταν βλέπετε να μην απαντώ αμέσως ;)
July 29, 2008 1:31 PM
MERILou :)
μα τα γούρια μου, ΕΣΕΙΣ είστε, δεν το ’χεις καταλάβει;!... μου κάνει εντύπωση... ;)
Όπως λέμε, give mir your Herzensreinheit, κορίτσι φρέσκο :)
Μες στη λαχτάρα και τη φούρια για το άγνωστο Συναρπαστικό - τι ωραία σκηνή!...
Ας βρισκόμουνα πάλι στο Άμστερνταμ, κι ας μην ήξερα γερμανικά...
Καθαρός νους είναι ο άδειος - έτσι δεν λένε;
Δεν μπορούσες να το πεις με μεγαλύτερη τρυφερότητα στη σοφία σου: «εξοντωτικό να παλεύεις ό,τι σου χει δοθεί»...
Κι εγώ! Τον αγαπώ πρώτα ως άνθρωπο και μετά ως καλλιτέχνη της πυρετικής έντασης που κάνει άνω κάτω την ψυχή
July 29, 2008 1:35 PM
My RETURN* :)
Τώρα, τι να σου πω;... ότι με στέλνεις συνέχεια στις ...εγκυκλοπαίδειες;...
άλλη ιδιοφυής ‘εφεύρεση’ αυτός ο αέρινος ποδηλάτης, ο Λέσσινγκτον!
Όχι, καλύτερα να σου πω, τι εικόνες μού φέρνουν τα σχόλιά σου εδώ: μια ιπτάμενη με αερόστατο εφημερίδα τοίχου κατά μήκος και πλάτος τού σινικού τείχους, τη στιγμή που άνθιζε η Κίνα! Κι εσύ, ως αστρονόμος τού Βερμέερ, ν’ αγκαλιάζεις τη σφαίρα και να βλέπεις πιο μακριά, στα θυελλώδη σύμπαντα - maudit, maudit, ευλογημένοι...
Διαβάσατε τους Τρώες του*, παιδιά;!!!
July 29, 2008 1:43 PM
MARKO & VOUL-VOUL :)
Στις διαδρομές σας μόνο θαύματα, κι ας ανάβει στην ψυχή σας ένα ζωηρό κεράκι
Πολύ σας ευχαριστώ – και, συμφωνώ για τους φίλους, συμφωνώ!
July 29, 2008 1:45 PM
ΕΡΜΙΑ :)
Αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή από συνήθεια... λέω κι εγώ, ποιο είναι αυτό το φρέσκο αεράκι που μπήκε ...ξυπόλητο κι ανάλαφρο;! ;)
(Θυμήθηκα τώρα έναν πίνακα του Μαγκρίτ – άλλη φορά...)
Εσύ, Χρωματιστή μου, όρτσα τα πανιά τώρα για τις αληθινές διακοπές! Όλα τα άχρηστα, φτερά του ανέμου - όχι δικά σου – εσύ, παρέα με τα ιπτάμενα ενθουσιώδη χωρίς τέλος!
Σε περιμένουμε με την άμμο στα πόδια και μια χούφτα θάλασσα :)
Οκ... αύριο, λοιπόν, με το ψαράκι, θα πίνω τη ρακή σου τσουγκρίζοντας με το βάλσαμο-αεράκι
July 29, 2008 1:48 PM
IGNIS :)
Κι εγώ δεν θέλω να σχολιάσω, Χρυσή – αυτή η ‘κατάθεση’ είναι πολύ εσωτερική ανάγκη - αφού, έτσι κι αλλιώς, “η κυοφορία του θανάτου είναι 9 μήνες” κι είμαστε ...ενταγμένοι ;)
Η ΑΓΑΠΗ να φωτίζει για να ’μαστε καλά – μέσα κι έξω...
Μόνο να πω, ‘νεγρούλα’ μου τυχερή, πως παίρνεις στα θαυματουργά χεράκια του νου σου κάτι ταπεινά και χιλιοτριμμένα και τα πλέκεις έναστρες ομορφιές
onlysand, July 29, 2008 1:51 PM
από MERIL
Και τα εγκαινιάζει η αφεντιά μου;
Ευτυχώς που δεν έχεις ανάγκη (από γούρια)...
Ο ζωγράφος λοιπόν ο αγαπημένος έχει σειρά στ' αφιερώματα (στα κεράσματα να πω καλύτερα)...
Δεν ξέρω μα λίγοι είναι οι μεγάλοι της Τέχνης που μπορούν να τιθασεύουν, να κάνουν ζάφτι το χάρισμά τους και να μην οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές...
Γι' αυτό και ένα μεγάλο μέρος της αγάπης μου αφορά τον άνθρωπο...
Μου φαίνεται εξοντωτικό να παλεύεις ό,τι σου χει δοθεί...
Και για να αλαφρύνω το όλον
Δεκαετία του 80 στο Άμστερνταμ τέσσερα ζευγάρια Ελλήνων παίρνουμε δυο ταξί για το Μουσείο του ζωγράφου.
Εγώ στο δεύτερο (σε έξαψη εντελώς) λέω στον ταξιτζή
Follow Sie bitte this taxi!
Συννενόηση όχι αστεία!
meril, July 26, 2008 7:57 PM
από RETURN
Για το Vincent Van Gogh έχω να πω ότι υπήρξε μια τεράστια ιδιοφυία στο έργο της οποίας τρέφω μεγάλο σεβασμό.
Είναι ο άνθρωπος που οδήγησε ίσως τη ζωγραφική σε ένα μεταίχμιο. Ως τότε οι περισσότεροι ζωγράφοι ζωγραφίζαν "ποιητικά", "λογοτεχνικά'. Ο οραματικός ρεαλισμός του Van Gogh φαντάζει με ένα πολύ απροσδόκητο τρόπο σαν να έπεσε απο το πουθενά και από παντού ταυτόχρονα.
Μεταστοιχειώνει πλήρως την πραγματικότητα αλλά πάλι την μεταστοιχειώνει πραγματιστικά με την υπαινικτική ψυχική ένταση ενός "σπειροειδούς" κόσμου που λες και κυμαίνεται ανάμεσα εγρήγορση και ύπνο.
Ο σκοπός του εξπρεσσιονισμού του είναι μάλλον να ιδωθούν τα πράγματα ως πλήρεις αυτόνομες οντότητες, per se, να επιδοθεί ξανά μια απειλητική εδεμική αίγλη σε ένα πολυφθαρμένο σύμπαν.
Πολύ "φρέσκος", πολύ "παιδικός" πολύ "χρωματικός" επίσης, ξαναθέτει μέσα από τη παλλέτα του το ζήτημα της αθωότητας χωρίς όμως να περιμένει καμμιά απάντηση.
Πολύ εγωτικός και αυθύπαρκτος στο τρόπο που ζωγραφίζει, κορυφαία μορφή.
Return, July 26, 2008 9:20 PM
από Markos A
Για το ποίημά σου Νανά, καθώς και για την «τρυφερή συνομιλία» με την Ignis, έγραψα στα προηγούμενα «έπεα»
Καλά, για τον βαν Γκογκ, δε νομίζω ότι είμαι ο πιο αρμόδιος να μιλήσω...
Με ξεπερνάει πολύ το μεγαλείο του!
Αυτό με τους αστρονόμους που αποκαλύπτουν μέρα και ώρα για τον πίνακά του, το βρίσκω φανταστικό! (ίσως, λίγο... αυθαίρετο;...;)
Σφίγγω το χέρι τού Return για τις πολλαπλώς εξαιρετικές «καταθέσεις» του!
Markos A, July 27, 2008 3:33 PM
από voul-voul
Καλησπέρααα!!! :)
Μόλις γύρισα κι εγώ από... διακεκομένες διακοπές, κι έρχομαι ν' ανασάνω τέχνη και ευαισθησία
Νανά μου, όλα υπέροχα! :)
Χαιρετώ και τους λιγοστούς φίλους της "Άμμου" που... επιμένουν ακόμη ;)
Return!
τι υπέροχα που γράφεις! Με πρώτη ευκαιρία θα πάω ν' αγοράσω το βιβλίο σου, να έχω και στο χαρτί τις φανταστικές (και με τις δύο έννοιες) και συναρπαστικές ιστορίες σου :)
voul-voul, July 28, 2008 9:07 PM
από ΕΡΜΙΑ
Κοντά μήνας στο φευγιό και στις επιστροφές, να ξανασυστηθώ :-)
με λένε ερμία και είμαι καλά :-)
Στο όνειρο τού παράλυτου νού μου πως χορεύει, ανασυγκροτούμαι για τέσσερις μέρες και ξαναφεύγω για μικρές αληθινές διακοπές αυτή τη φορά. για να καταφέρω ίσως να ζωγραφίσω πάνω στην άμμο - το σίγουρο πάντως είναι πως θα δω και θα νιώσω και θάλασσα και άμμο...
Διάβασα υπέροχους στίχους, υπέροχες σκέψεις, πανέμορφα συναισθήματα, απο ανθρώπους που πολύ θα ήθελα να μοιραστώ ένα καραφάκι ρακή (μάλλον πολλά) και τις σκέψεις τους-σας.
Με ξεκούρασε και με γέμισε αυτός εδώ ο παράδεισος.
Παίρνω τα φτερά μου και φεύγω, αναζητώντας ξεκούραση. στον καθένα σας ξεχωριστά, ευχές για χρώματα μεσημεριού, σε σένα Νανά μου πολλά φιλιά
(στον Αλεξ μιά ζεστή αγκαλιά, γιατί και οι λέξεις και τα συναισθήματα και οι εικόνες είναι καρφωμένες στο σώμα όταν η σκέψη πονάει)
ΕΡΜΙΑ, July 28, 2008 10:35 PM
από IGNIS
Για το σημερινό σου (βλέπε ποστ "Μετάξι Χρόνος", 29/7/08), Νανά
Και για μένα τόσα ...μα τι αλλάζει αν προστίθενται; Η κυοφορία του θανάτου είναι 9 μήνες, μετά σαν να σε ναρκώνει η ζωή, κι όλοι οι χρόνοι είναι ίδιοι...
Δεν θα σχολιάσω, ματώνει.
Πόσες φορές ήθελα να την συναντήσω, έτσι σαν θύελλα να έρθω πίσω της... να την ακολουθήσω εκεί που είναι, όπου κι αν είναι...
Πόσες φορές την φώναξα, είχα την ανάγκη της και την φώναξα, να είναι εκεί, πάλι, πάλι για μένα...
Έτσι, βλέπεις, ματώνουν οι στίχοι σου...
Ακόμα και μόνον αυτό να κράταγες Νανά μου θα ήταν Ποίημα:
Αργά ή γρήγορα, προσμένοντας φθινόπωρο που όλο μου ξεφεύγει
θ' ανοίξει η μπαλκονόπορτα και θα ξεσπάσω καταιγίδα
να σε φτάσω.
αλλά μια που ξημερώνει, που ξημέρωσε, μια που είμαι από τις 5:30 ξύπνια για να δω το λυκαυγές και να πάω στην θάλασσα με τις πρώτες αχτίδες να δω εκεί τον ήλιο (σας το συνιστώ, το καλύτερο μπάνιο, ήδη άργησα) μια που μια φωνίτσα-φωτίτσα επιμένει να κρατά άσβεστο τον λύχνο της ζωής (το λίκνο της μητρικής αγάπης ίσως;) μια που χτες βράδυ καθώς ερχόμουν κατά δω παραλίγο να τρακάρω, αλλά περίεργα σταμάτησα πριν, 10-12 λεπτά ενώ δεν το είχα κατά νου, και μετά συνέχισα, συμφόρηση, και είδα τον λόγο στα 3 αυτοκίνητα τα πλεγμένα... αν είχα πάει στην ώρα μου...
έτσι έχω να πω σε σένα, στον Αλεξ μας, σε όσους φίλους είχατε την ίδια απώλεια στην ζωή σας, ότι εκείνες είναι εκεί. Και μας φροντίζουν, να είστε σίγουροι. Αυτή η ανιδιοτελέστερη όλων αγάπη, πάντα μεριμνά. Η καρδιά της μητέρας δεν ξεριζώνεται, δεν πεθαίνει με κανένα τρόπο. Είναι η ίδια η Αγάπη που ρυθμίζει το καλό στον κόσμο. Το αντίπαλον δέος για να μην κυριαρχήσει το κακό. Με κάθε τρόπο. Ακόμα και μέσω αυτών των νουθεσιών που μας ενστάλαξαν όταν είμαστε μικροί, η μητρική αγάπη θα μας εμφυσά την ίδια την ζωή στην πιο απόλυτη της δύναμη, την δύναμη της αγάπης
(την Αγάπη με τις θεραπαινίδες της: την φροντίδα, την αφοσίωση, την καλοσύνη).
για τα άλλα, Βαν Γκογκ και λοιπά, θα επανέλθω μόλις τελειώσω με την σημερινή μου ενασχόληση για την σταδιακή μεταμόρφωσή μου σε βέρα νέγρα. :)
Φιλιά και φιλία
Ignis, July 29, 2008 7:44 AM
από onlysand
Κορίτσια Υπέροχα και Αγόρια Αναπεπταμένα, καλημερούδια*, τζιβαέρια μου :)
(ακούστε το: 1 και 14'' διαρκεί - μικρό δωράκι, να μη βαραίνει τα φτεράκια σας :)
*από ένα της μοίρας λοξό μάτιασμα, τον τελευταίο καιρό κοιμάμαι μόλις ξημερώσει ;)
Σημ.: Χωρίς να λείπω κανονικά (εδώ και πουθενά, ξέρεις...), να (ξανα)πω ότι για ένα μήνα περίπου, τα ποστ (όπως π.χ. το σημερινό) θα ανεβαίνουν αυτόματα˙ να το ξέρετε, όταν βλέπετε να μην απαντώ αμέσως ;)
July 29, 2008 1:31 PM
MERILou :)
μα τα γούρια μου, ΕΣΕΙΣ είστε, δεν το ’χεις καταλάβει;!... μου κάνει εντύπωση... ;)
Όπως λέμε, give mir your Herzensreinheit, κορίτσι φρέσκο :)
Μες στη λαχτάρα και τη φούρια για το άγνωστο Συναρπαστικό - τι ωραία σκηνή!...
Ας βρισκόμουνα πάλι στο Άμστερνταμ, κι ας μην ήξερα γερμανικά...
Καθαρός νους είναι ο άδειος - έτσι δεν λένε;
Δεν μπορούσες να το πεις με μεγαλύτερη τρυφερότητα στη σοφία σου: «εξοντωτικό να παλεύεις ό,τι σου χει δοθεί»...
Κι εγώ! Τον αγαπώ πρώτα ως άνθρωπο και μετά ως καλλιτέχνη της πυρετικής έντασης που κάνει άνω κάτω την ψυχή
July 29, 2008 1:35 PM
My RETURN* :)
Τώρα, τι να σου πω;... ότι με στέλνεις συνέχεια στις ...εγκυκλοπαίδειες;...
άλλη ιδιοφυής ‘εφεύρεση’ αυτός ο αέρινος ποδηλάτης, ο Λέσσινγκτον!
Όχι, καλύτερα να σου πω, τι εικόνες μού φέρνουν τα σχόλιά σου εδώ: μια ιπτάμενη με αερόστατο εφημερίδα τοίχου κατά μήκος και πλάτος τού σινικού τείχους, τη στιγμή που άνθιζε η Κίνα! Κι εσύ, ως αστρονόμος τού Βερμέερ, ν’ αγκαλιάζεις τη σφαίρα και να βλέπεις πιο μακριά, στα θυελλώδη σύμπαντα - maudit, maudit, ευλογημένοι...
Διαβάσατε τους Τρώες του*, παιδιά;!!!
July 29, 2008 1:43 PM
MARKO & VOUL-VOUL :)
Στις διαδρομές σας μόνο θαύματα, κι ας ανάβει στην ψυχή σας ένα ζωηρό κεράκι
Πολύ σας ευχαριστώ – και, συμφωνώ για τους φίλους, συμφωνώ!
July 29, 2008 1:45 PM
ΕΡΜΙΑ :)
Αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή από συνήθεια... λέω κι εγώ, ποιο είναι αυτό το φρέσκο αεράκι που μπήκε ...ξυπόλητο κι ανάλαφρο;! ;)
(Θυμήθηκα τώρα έναν πίνακα του Μαγκρίτ – άλλη φορά...)
Εσύ, Χρωματιστή μου, όρτσα τα πανιά τώρα για τις αληθινές διακοπές! Όλα τα άχρηστα, φτερά του ανέμου - όχι δικά σου – εσύ, παρέα με τα ιπτάμενα ενθουσιώδη χωρίς τέλος!
Σε περιμένουμε με την άμμο στα πόδια και μια χούφτα θάλασσα :)
Οκ... αύριο, λοιπόν, με το ψαράκι, θα πίνω τη ρακή σου τσουγκρίζοντας με το βάλσαμο-αεράκι
July 29, 2008 1:48 PM
IGNIS :)
Κι εγώ δεν θέλω να σχολιάσω, Χρυσή – αυτή η ‘κατάθεση’ είναι πολύ εσωτερική ανάγκη - αφού, έτσι κι αλλιώς, “η κυοφορία του θανάτου είναι 9 μήνες” κι είμαστε ...ενταγμένοι ;)
Η ΑΓΑΠΗ να φωτίζει για να ’μαστε καλά – μέσα κι έξω...
Μόνο να πω, ‘νεγρούλα’ μου τυχερή, πως παίρνεις στα θαυματουργά χεράκια του νου σου κάτι ταπεινά και χιλιοτριμμένα και τα πλέκεις έναστρες ομορφιές
onlysand, July 29, 2008 1:51 PM
έπεα επί άμμου 17/7/08 -3ο
για το ποστ Καλοκαίρι Πραξιτέλης
από IGNIS
Ο χρόνος θρυμματίζεται, σκορπάει, κόκκοι άμμου από το ανοιχτό χέρι των ημερών μας (δεν είναι δικό μου, Alan Parsons, άκουγε κανείς;;"And the days of my life are but grains of sand/ as they fall from your open hand/ at the call of the wind’s command", έξοχο ποίημα και τραγούδι παλιό) εγώ χάνομαι και βρίσκομαι, σας βρίσκω, ελπίζοντας να χαίρετε άκρας υγείας μέσα έξω, και να χαίρεστε το καλοκαίρι που έφτασε στα μισά του ήδη ("κατάστηθα Ιουλίου" αχ Νανα...), με κάθε τρόπο που σας είναι δυνατός.
Σκέπτομαι...μόνον οι μνήμες θα μείνουν πίσω μας. Όλα τα άλλα, καπνός.
(ας φροντίζουμε τις μνήμες, κι όχι τα άλλα)
Αυτοί οι βόστρυχοι των στίχων του Πραξιτέλη σου Νανά, μου άρεσαν, εκείνο το μάρμαρο που ρουφά σφουγγάρι το φως...μα πιο πολύ το λογοπαίγνιο με τα χείλια...αυτά είναι που τα πληρώνουν (ή και τα εκπληρώνουν;) όλα, σοφή μου εσύ, με αυτών το αποτύπωμα -προσκύνημα ...("σωπαίνω με φιλί τη σκοτεινή πλευρά της"...αν έχει τέτοια δύναμη να σωπαίνει ως και τα τόσο σκοτεινά, καλόδεχτο..)
Άλλη μια τρυφεράδα απέθεσες εδώ (σαν κρίνοι στην άμμο..μα που είχα δει; Μια αμμουδερή παραλία στην Νάξο ήταν...όλο κρίνοι ξεφύτρωναν στην άμμο, και μέσα σπαρμένη η θάλασσα μικρά μικρά κογχυλάκια, τόσο μικρά σαν νυχάκια νεογέννητου...έτσι κι οι στίχοι σου...λεπτόσχημες ομορφιές)
Καλημέρα -Καλησπέρα σε όλους, μα κυρίως στην εκλεκτότερη Οικοδέσποινα της Μπλογκολάνδης (κάπου το είδα αυτό το Μπλογκολάνδη, και μου άρεσε) που έχουμε την τύχη όλοι μας να μας φιλοξενεί εδώ στον χώρο της.
July 24, 2008 12:57 PM
Μάρκο αγαπητέ, είναι σύνθετο το θέμα αυτής της ΣΥΝεννόησης. Δεν είναι πάντα οι ενώπιοι που μπορούν να έχουν καλές διαθέσεις.... Είναι και τα ...παρεισφρέοντα. Άλλοι άνθρωποι, μα κυρίως άλλες σκέψεις. (και είναι γνωστό πόσο οι σκέψεις μπορούν να ταξιδεύσουν το νου και να αλλάζουν την ρότα του)
Η μόνη λύση είναι καθαρή καρδιά, και -εάν ανίχνευσε κανείς καλά και ανεπηρέαστα το έδαφος που θα πατήσει- η γερή και σταθερή βάση της εμπιστοσύνης. Εκεί στηρίζεται όλο το οικοδόμημα. Και μπορεί να πάει ψηλά, πολύ ψηλά. Αν τα θεμέλια αντέχουν να στηρίξουν χρόνο...
Αν είναι ζυγισμένα σωστά τα πράγματα, αν ισορροπούν ως και οι επιθυμίες και των δυο στο ταυτόσημό τους, δίδεις και λαμβάνεις αυτό που έδωσες. Και δεν υπάρχει παράπονο κανένα, από κανέναν.
Ignis, July 24, 2008 12:59 PM
από fyllo
Νανά και φίλοι εκλεκτοί, καλό σας μεσημέρι!
Σήμερα και αύριο, τελευταίες μέρες στη (πολλή!) δουλειά... Θα προλάβω όμως να φωτοτυπήσω όλα τα υπέροχα που έχω χάσει όλο σχεδόν τον Ιούλιο!
Σας χαιρετώ ώσπου να σας «ξαναδώ», να περνάτε όμορφα! :)
July 24, 2008 1:45 PM
από MERIL
Αυτός ο Ερμής...
που μ' έκανε να κλαίω με τις περσινές φωτιές...
Βρε Νανά βελούδινη η κόψη σου μα εισχωρεί όσο δεν πάει άλλο...
ignis
λίγοι στίχοι
(σου ορκίζομαι δεν άκουα Άλαν Πάρσονς)
Δεν το ξέρεις;
Θνητές οι στιγμές….
Εφήμερα
Όμορφες
Και
Φευγαλέα
Αθώες
Άμμος
Μέσα από τα δάχτυλα
Ποιος κόκκος θα σου μείνει…
meril, July 24, 2008 3:59 PM
από voul-voul
Έλειψα κι εγώ λίγες μέρες – διακόπτω και ξαναρχίζω τις διακοπές, που λέει και η Ignis ;)
Όπως πάντα, όταν έρχομαι στην «Άμμο» μας, ξαναβρίσκω τα «κρινάκια» της Νανάς, τόσο τρυφερά και ανθεκτικά με έκπληξη παιδιού...
Και τις εξαίσιες «φωτιστικές» καταθέσεις της Ignis και της Meril!
Να είστε πάντα καλά, κορίτσια-φάροι και θεσπέσιες υπάρξεις! Να ξέρατε μόνο, πόσο αναγκαία ποτίζετε την ξηρασία της εποχής!...
voul-voul, July 24, 2008 5:35 PM
από IGNIS
Για δες κάτι συμπτώσεις...
Αν και αναμενόμενα είναι όλα αυτά, εδώ στην Άμμο όταν κινούμεθα και μια κλεψύδρα πάντα θα υπενθυμίζει τον ρέοντα χρόνο. Τον χρόνο που σκορπά τους κόκκους άμμου της μνήμης.
Κι ύστερα σε μια τέτοια Άμμο, διαβάζοντας τα τόσα ευαίσθητα κρινάκια της Νανάς, δεν μαθαίνουμε έμμεσα ή άμεσα να κινούμαστε στο ύφος των στίχων της, να προσπαθούμε έστω;
Εγώ δεν φτιάχνω ποιήματα όπως τα δικά σου μαγικά χέρια χειρίζονται τις λέξεις Μέριλ μου. Αυτό το ταλέντο σου με τόσες λίγες λέξεις άψογα να ναυπηγείς ικανά κι ισχυρά σκαριά για να χαράσσεις πλόες του νου. Το εξαιρετικό σου ταλέντο.
Θα σας δώσω μόνον την μουσική του (αν και την έχω στο blog μου, όγδοο τραγούδι από το τέλος), και θα κάνω μια ελεύθερη μετάφραση (πολύ πολύ ελεύθερη, σαν τον αετό του!) διότι αυτά τα λόγια με ταξιδεύουν από την εποχή που το πρωτοάκουσα, μικρή κοπέλα. Και μάλλον με χαράζουν.
Τίτλος: The Eagle Will Rise Again
(http://www.imeem.com/people/eztdQs/music/B9EO7QfW/alan_parsons_project_the_eagle_will_rise_again/ με απλό copy paste στην γραμμή διεύθυνσης, δεν μου έβγαινε αλλιώς αν και πολύ προσπάθησα..)
Και θα μπορούσα εύκολα να πέσω από την εύνοια
Τότε ένας άλλος θα έπιανε την θέση μου
για να έχει την ευκαιρία να υπάρχει δίπλα σου
Καθώς οι μέρες της ζωής μου δεν είναι τίποτε άλλο
παρά κόκκοι άμμου
που πέφτουν από το ανοιχτό σου χέρι
στις προσταγές του ανέμου
Πολλές λέξεις λέχθηκαν όταν δεν υπήρχε κάτι να ειπωθεί
κι έπεσαν πάνω σ’ αυτούς που δεν έμαθαν
να διαβάζουν ανάμεσα από τις γραμμές
τις γραμμές που οδηγούν στους δρόμους
που με οδηγούν σε σένα
Το μόνο που σου ζητώ είναι να μου δείξεις
τον τρόπο που θέλεις να σ' ακολουθώ
κι εγώ θα σε υπακούσω
Εσύ να με διδάξεις πώς θα σε φτάνω
μια που δεν μπορώ να βρω τον δικό μου τρόπο
μια που δεν μπορώ να βρω ακόμα την δική μου οδό
Και άσε με να δω το φως
άσε με να γίνω φως
Καθώς ο ήλιος χαράζει την καμπύλη του στον ουρανό
ως την ώρα που οι σκιές της νύχτας μεγαλώνουν
ετούτος ο αετός θα μάθει επιτέλους να πετά
Γνωρίζοντας πως οι μέρες της ζωής του
δεν είναι τίποτε άλλο παρά κόκκοι άμμου
που πέφτουν ανάμεσα απ’τα δάχτυλά σου
σκορπίζουν και χάνονται…
Κι έτσι
χωρίς καμία άλλη ειδοποίηση
χωρίς καν ένα τελευταίο αντίο
την ώρα που ο ήλιος σηκώνεται
στο φως του πρωινού για να ανατείλει
μαζί του ο αετός θα υψωθεί ξανά
ΥΓ. Καλλιεπείς, μελίρρυτες υπάρξεις Fyllo και Voul-Voul, καλά να είστε και καλά να περνάτε. Κανείς δεν είναι πιο πολύ φάρος από τον άλλον. Όλοι μας είμαστε σηματοδότες σε μια γλώσσα ιδιαίτερη, καμωμένη από ευαισθησίες και από όνειρα που αντιστέκονται στην τύρβη της καθημερινότητας.
Ignis, July 25, 2008 10:31 AM
από onlysand
IGNIS :)
Πολλά και πολυποίκιλα «σωτήρια σωσίβια χαμόγελα» μας χαρίζεις απ’ την αστείρευτη πηγή του νου και της φαντασίας σου! Κάθε ‘κατάθεσή’ σου, ψυχή προδίδει ταξιδεύτρα, που γεννά κρινάκια θαυμαστά στο πέρασμά της – κι εμείς οι τυχεροί στη θέα της, απολαμβάνοντας και ακόμη διψώντας, σαν νεογέννητα, ζωή...
Αφήνω ασχολίαστη την ουσιαστικά τρυφερότατη συνομιλία με τον Μάρκο ;)
Να ΕΙΣΑΙ πάντα καλά!
July 25, 2008 12:54 PM
FYLLαράκι :)
Κι αν δεν σε πρόλαβα, να ξέρεις: οι ευχές της ‘άμμου’ σε συνοδεύουν στην πραγματική που θα επισκεφθείς οπωσδήποτε – περιμένουμε νέα απ’ την εκπληκτική καλοκαιρινή περιπέτεια που σίγουρα θα σε υποδεχθεί :)
July 25, 2008 12:57 PM
MERILou :)
σταγονίτσες-διαμαντάκια οι στίχοι σου, Χαμηλόφωνη – και δεν την προλαβαίνω τη χαρά που σ’ έχει ωριμάσει, περίοπτη και περιεκτική με δώρα αφειδώλευτα – κοχυλάκια εύηχα στην ‘άμμο’...
Πολύ σ’ ευχαριστώ!
(Συναισθηματικά υπογραμμίζω την συγκινητική παραπομπή σου στην περσινή τραγωδία - αλλά και φέτος, μήπως δεν ολοκληρώνεται η καταστροφή;...)
July 25, 2008 1:00 PM
VOUL-VOUL
Α, έχεις απόλυτο δίκιο για τα κορίτσια (και τα αγόρια, εντάξει – αλλ’ αυτά ...ξεκλειδώνονται δυσκολότερα!;)
Τόσο, που δεν θέλω να διακόψω αυτή την υπέροχη ‘συναλλαγή’!
Αν είχα εκδοτικό οίκο (ή, λεφτά!;) θα τις δημοσίευα χωρίς να τις ρωτήσω!
Κι εγώ το ίδιο κάνω με τις διακοπές! κι εδώ κι εκεί, και πουθενά... ;)
July 25, 2008 1:02 PM
IGNIS :)
Και σε σένα, πάλι και πάλι, ως φλοίσβος ταπεινός εγώ, για το ανανεωτικό κυματάκι σου, ευγνώμων :)
Και βέβαια the eagle will ALWAYS rise!
Δέξου, παρακαλώ, ένα μελωδικό δωράκι για τον ‘αετό’ σου
– χαρισμένο σε όλους τους φίλους: όνειρα στα φτερά σας
http://youtube.com/watch?v=mbA0RmHD7RY
onlysand, July 25, 2008 1:07 PM
από RETURN (έπεα 26/7/08)
Νανά μου σε βλέπω όπως πάντα σε ποιητικές και κειμενογραφικές φόρμες. Ο "Πραξιτέλης" σου μου άρεσε πολύ γιατί λικνίζει ένα παράξενο, ισότροπο μείγμα αθωότητας και επαγγελίας σε συμπαντική μάλλον πλατφόρμα.
RETURN, July 26, 2008 9:20 PM
από Markos A
Άλλο ένα υπέροχο ποίημα Νανά, ο «Πραξιτέλης»! με τη φωτεινή θέρμη του καλοκαιριού και την υπέροχη «σκοτεινή» υγρασία των αισθημάτων!
Πέρα από τα έξοχα που υπογραμμίζουν με τόσο ποιητικό τρόπο η Ignis και η Meril με τους στίχους της, μένω στον προ-τελευταίο δικό σου:
«Μόνο η σελήνη είναι δικιά μου και μου ΦΤΑΝΕΙΣ»
H παιχνιδιάρα έκπληξη σε όλο της το μεγαλείο και το νόημα!
ΣΥΝεννοούμε το ίδιο, αγαπητή μου Ignis :)
Μόνο που επειδή είναι σπάνια έως απίθανη η περίπτωση να συμπίπτουν ιδανικά οι σκέψεις και οι επιθυμίες των δύο πλευρών ταυτόχρονα, νομίζω πως η βάση – έχεις δίκιο – βρίσκεται στην αμοιβαία ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
Σ’ ευχαριστώ!
markos A, July 27, 2008 3:28 PM
από IGNIS
Ο χρόνος θρυμματίζεται, σκορπάει, κόκκοι άμμου από το ανοιχτό χέρι των ημερών μας (δεν είναι δικό μου, Alan Parsons, άκουγε κανείς;;"And the days of my life are but grains of sand/ as they fall from your open hand/ at the call of the wind’s command", έξοχο ποίημα και τραγούδι παλιό) εγώ χάνομαι και βρίσκομαι, σας βρίσκω, ελπίζοντας να χαίρετε άκρας υγείας μέσα έξω, και να χαίρεστε το καλοκαίρι που έφτασε στα μισά του ήδη ("κατάστηθα Ιουλίου" αχ Νανα...), με κάθε τρόπο που σας είναι δυνατός.
Σκέπτομαι...μόνον οι μνήμες θα μείνουν πίσω μας. Όλα τα άλλα, καπνός.
(ας φροντίζουμε τις μνήμες, κι όχι τα άλλα)
Αυτοί οι βόστρυχοι των στίχων του Πραξιτέλη σου Νανά, μου άρεσαν, εκείνο το μάρμαρο που ρουφά σφουγγάρι το φως...μα πιο πολύ το λογοπαίγνιο με τα χείλια...αυτά είναι που τα πληρώνουν (ή και τα εκπληρώνουν;) όλα, σοφή μου εσύ, με αυτών το αποτύπωμα -προσκύνημα ...("σωπαίνω με φιλί τη σκοτεινή πλευρά της"...αν έχει τέτοια δύναμη να σωπαίνει ως και τα τόσο σκοτεινά, καλόδεχτο..)
Άλλη μια τρυφεράδα απέθεσες εδώ (σαν κρίνοι στην άμμο..μα που είχα δει; Μια αμμουδερή παραλία στην Νάξο ήταν...όλο κρίνοι ξεφύτρωναν στην άμμο, και μέσα σπαρμένη η θάλασσα μικρά μικρά κογχυλάκια, τόσο μικρά σαν νυχάκια νεογέννητου...έτσι κι οι στίχοι σου...λεπτόσχημες ομορφιές)
Καλημέρα -Καλησπέρα σε όλους, μα κυρίως στην εκλεκτότερη Οικοδέσποινα της Μπλογκολάνδης (κάπου το είδα αυτό το Μπλογκολάνδη, και μου άρεσε) που έχουμε την τύχη όλοι μας να μας φιλοξενεί εδώ στον χώρο της.
July 24, 2008 12:57 PM
Μάρκο αγαπητέ, είναι σύνθετο το θέμα αυτής της ΣΥΝεννόησης. Δεν είναι πάντα οι ενώπιοι που μπορούν να έχουν καλές διαθέσεις.... Είναι και τα ...παρεισφρέοντα. Άλλοι άνθρωποι, μα κυρίως άλλες σκέψεις. (και είναι γνωστό πόσο οι σκέψεις μπορούν να ταξιδεύσουν το νου και να αλλάζουν την ρότα του)
Η μόνη λύση είναι καθαρή καρδιά, και -εάν ανίχνευσε κανείς καλά και ανεπηρέαστα το έδαφος που θα πατήσει- η γερή και σταθερή βάση της εμπιστοσύνης. Εκεί στηρίζεται όλο το οικοδόμημα. Και μπορεί να πάει ψηλά, πολύ ψηλά. Αν τα θεμέλια αντέχουν να στηρίξουν χρόνο...
Αν είναι ζυγισμένα σωστά τα πράγματα, αν ισορροπούν ως και οι επιθυμίες και των δυο στο ταυτόσημό τους, δίδεις και λαμβάνεις αυτό που έδωσες. Και δεν υπάρχει παράπονο κανένα, από κανέναν.
Ignis, July 24, 2008 12:59 PM
από fyllo
Νανά και φίλοι εκλεκτοί, καλό σας μεσημέρι!
Σήμερα και αύριο, τελευταίες μέρες στη (πολλή!) δουλειά... Θα προλάβω όμως να φωτοτυπήσω όλα τα υπέροχα που έχω χάσει όλο σχεδόν τον Ιούλιο!
Σας χαιρετώ ώσπου να σας «ξαναδώ», να περνάτε όμορφα! :)
July 24, 2008 1:45 PM
από MERIL
Αυτός ο Ερμής...
που μ' έκανε να κλαίω με τις περσινές φωτιές...
Βρε Νανά βελούδινη η κόψη σου μα εισχωρεί όσο δεν πάει άλλο...
ignis
λίγοι στίχοι
(σου ορκίζομαι δεν άκουα Άλαν Πάρσονς)
Δεν το ξέρεις;
Θνητές οι στιγμές….
Εφήμερα
Όμορφες
Και
Φευγαλέα
Αθώες
Άμμος
Μέσα από τα δάχτυλα
Ποιος κόκκος θα σου μείνει…
meril, July 24, 2008 3:59 PM
από voul-voul
Έλειψα κι εγώ λίγες μέρες – διακόπτω και ξαναρχίζω τις διακοπές, που λέει και η Ignis ;)
Όπως πάντα, όταν έρχομαι στην «Άμμο» μας, ξαναβρίσκω τα «κρινάκια» της Νανάς, τόσο τρυφερά και ανθεκτικά με έκπληξη παιδιού...
Και τις εξαίσιες «φωτιστικές» καταθέσεις της Ignis και της Meril!
Να είστε πάντα καλά, κορίτσια-φάροι και θεσπέσιες υπάρξεις! Να ξέρατε μόνο, πόσο αναγκαία ποτίζετε την ξηρασία της εποχής!...
voul-voul, July 24, 2008 5:35 PM
από IGNIS
Για δες κάτι συμπτώσεις...
Αν και αναμενόμενα είναι όλα αυτά, εδώ στην Άμμο όταν κινούμεθα και μια κλεψύδρα πάντα θα υπενθυμίζει τον ρέοντα χρόνο. Τον χρόνο που σκορπά τους κόκκους άμμου της μνήμης.
Κι ύστερα σε μια τέτοια Άμμο, διαβάζοντας τα τόσα ευαίσθητα κρινάκια της Νανάς, δεν μαθαίνουμε έμμεσα ή άμεσα να κινούμαστε στο ύφος των στίχων της, να προσπαθούμε έστω;
Εγώ δεν φτιάχνω ποιήματα όπως τα δικά σου μαγικά χέρια χειρίζονται τις λέξεις Μέριλ μου. Αυτό το ταλέντο σου με τόσες λίγες λέξεις άψογα να ναυπηγείς ικανά κι ισχυρά σκαριά για να χαράσσεις πλόες του νου. Το εξαιρετικό σου ταλέντο.
Θα σας δώσω μόνον την μουσική του (αν και την έχω στο blog μου, όγδοο τραγούδι από το τέλος), και θα κάνω μια ελεύθερη μετάφραση (πολύ πολύ ελεύθερη, σαν τον αετό του!) διότι αυτά τα λόγια με ταξιδεύουν από την εποχή που το πρωτοάκουσα, μικρή κοπέλα. Και μάλλον με χαράζουν.
Τίτλος: The Eagle Will Rise Again
(http://www.imeem.com/people/eztdQs/music/B9EO7QfW/alan_parsons_project_the_eagle_will_rise_again/ με απλό copy paste στην γραμμή διεύθυνσης, δεν μου έβγαινε αλλιώς αν και πολύ προσπάθησα..)
Και θα μπορούσα εύκολα να πέσω από την εύνοια
Τότε ένας άλλος θα έπιανε την θέση μου
για να έχει την ευκαιρία να υπάρχει δίπλα σου
Καθώς οι μέρες της ζωής μου δεν είναι τίποτε άλλο
παρά κόκκοι άμμου
που πέφτουν από το ανοιχτό σου χέρι
στις προσταγές του ανέμου
Πολλές λέξεις λέχθηκαν όταν δεν υπήρχε κάτι να ειπωθεί
κι έπεσαν πάνω σ’ αυτούς που δεν έμαθαν
να διαβάζουν ανάμεσα από τις γραμμές
τις γραμμές που οδηγούν στους δρόμους
που με οδηγούν σε σένα
Το μόνο που σου ζητώ είναι να μου δείξεις
τον τρόπο που θέλεις να σ' ακολουθώ
κι εγώ θα σε υπακούσω
Εσύ να με διδάξεις πώς θα σε φτάνω
μια που δεν μπορώ να βρω τον δικό μου τρόπο
μια που δεν μπορώ να βρω ακόμα την δική μου οδό
Και άσε με να δω το φως
άσε με να γίνω φως
Καθώς ο ήλιος χαράζει την καμπύλη του στον ουρανό
ως την ώρα που οι σκιές της νύχτας μεγαλώνουν
ετούτος ο αετός θα μάθει επιτέλους να πετά
Γνωρίζοντας πως οι μέρες της ζωής του
δεν είναι τίποτε άλλο παρά κόκκοι άμμου
που πέφτουν ανάμεσα απ’τα δάχτυλά σου
σκορπίζουν και χάνονται…
Κι έτσι
χωρίς καμία άλλη ειδοποίηση
χωρίς καν ένα τελευταίο αντίο
την ώρα που ο ήλιος σηκώνεται
στο φως του πρωινού για να ανατείλει
μαζί του ο αετός θα υψωθεί ξανά
ΥΓ. Καλλιεπείς, μελίρρυτες υπάρξεις Fyllo και Voul-Voul, καλά να είστε και καλά να περνάτε. Κανείς δεν είναι πιο πολύ φάρος από τον άλλον. Όλοι μας είμαστε σηματοδότες σε μια γλώσσα ιδιαίτερη, καμωμένη από ευαισθησίες και από όνειρα που αντιστέκονται στην τύρβη της καθημερινότητας.
Ignis, July 25, 2008 10:31 AM
από onlysand
IGNIS :)
Πολλά και πολυποίκιλα «σωτήρια σωσίβια χαμόγελα» μας χαρίζεις απ’ την αστείρευτη πηγή του νου και της φαντασίας σου! Κάθε ‘κατάθεσή’ σου, ψυχή προδίδει ταξιδεύτρα, που γεννά κρινάκια θαυμαστά στο πέρασμά της – κι εμείς οι τυχεροί στη θέα της, απολαμβάνοντας και ακόμη διψώντας, σαν νεογέννητα, ζωή...
Αφήνω ασχολίαστη την ουσιαστικά τρυφερότατη συνομιλία με τον Μάρκο ;)
Να ΕΙΣΑΙ πάντα καλά!
July 25, 2008 12:54 PM
FYLLαράκι :)
Κι αν δεν σε πρόλαβα, να ξέρεις: οι ευχές της ‘άμμου’ σε συνοδεύουν στην πραγματική που θα επισκεφθείς οπωσδήποτε – περιμένουμε νέα απ’ την εκπληκτική καλοκαιρινή περιπέτεια που σίγουρα θα σε υποδεχθεί :)
July 25, 2008 12:57 PM
MERILou :)
σταγονίτσες-διαμαντάκια οι στίχοι σου, Χαμηλόφωνη – και δεν την προλαβαίνω τη χαρά που σ’ έχει ωριμάσει, περίοπτη και περιεκτική με δώρα αφειδώλευτα – κοχυλάκια εύηχα στην ‘άμμο’...
Πολύ σ’ ευχαριστώ!
(Συναισθηματικά υπογραμμίζω την συγκινητική παραπομπή σου στην περσινή τραγωδία - αλλά και φέτος, μήπως δεν ολοκληρώνεται η καταστροφή;...)
July 25, 2008 1:00 PM
VOUL-VOUL
Α, έχεις απόλυτο δίκιο για τα κορίτσια (και τα αγόρια, εντάξει – αλλ’ αυτά ...ξεκλειδώνονται δυσκολότερα!;)
Τόσο, που δεν θέλω να διακόψω αυτή την υπέροχη ‘συναλλαγή’!
Αν είχα εκδοτικό οίκο (ή, λεφτά!;) θα τις δημοσίευα χωρίς να τις ρωτήσω!
Κι εγώ το ίδιο κάνω με τις διακοπές! κι εδώ κι εκεί, και πουθενά... ;)
July 25, 2008 1:02 PM
IGNIS :)
Και σε σένα, πάλι και πάλι, ως φλοίσβος ταπεινός εγώ, για το ανανεωτικό κυματάκι σου, ευγνώμων :)
Και βέβαια the eagle will ALWAYS rise!
Δέξου, παρακαλώ, ένα μελωδικό δωράκι για τον ‘αετό’ σου
– χαρισμένο σε όλους τους φίλους: όνειρα στα φτερά σας
http://youtube.com/watch?v=mbA0RmHD7RY
onlysand, July 25, 2008 1:07 PM
από RETURN (έπεα 26/7/08)
Νανά μου σε βλέπω όπως πάντα σε ποιητικές και κειμενογραφικές φόρμες. Ο "Πραξιτέλης" σου μου άρεσε πολύ γιατί λικνίζει ένα παράξενο, ισότροπο μείγμα αθωότητας και επαγγελίας σε συμπαντική μάλλον πλατφόρμα.
RETURN, July 26, 2008 9:20 PM
από Markos A
Άλλο ένα υπέροχο ποίημα Νανά, ο «Πραξιτέλης»! με τη φωτεινή θέρμη του καλοκαιριού και την υπέροχη «σκοτεινή» υγρασία των αισθημάτων!
Πέρα από τα έξοχα που υπογραμμίζουν με τόσο ποιητικό τρόπο η Ignis και η Meril με τους στίχους της, μένω στον προ-τελευταίο δικό σου:
«Μόνο η σελήνη είναι δικιά μου και μου ΦΤΑΝΕΙΣ»
H παιχνιδιάρα έκπληξη σε όλο της το μεγαλείο και το νόημα!
ΣΥΝεννοούμε το ίδιο, αγαπητή μου Ignis :)
Μόνο που επειδή είναι σπάνια έως απίθανη η περίπτωση να συμπίπτουν ιδανικά οι σκέψεις και οι επιθυμίες των δύο πλευρών ταυτόχρονα, νομίζω πως η βάση – έχεις δίκιο – βρίσκεται στην αμοιβαία ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
Σ’ ευχαριστώ!
markos A, July 27, 2008 3:28 PM
έπεα επί άμμου 17/7/08 -2ο
για το ποστ Κώστας Καρυωτάκης
από IGNIS
Στέκομαι στην φράση
"η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ"
Και μου φαίνεται, ότι επίπλαστες ήταν οι συγκινήσεις του, μόνον με αυτήν την μελαγχολία του συνδέθηκε αμείλικτα. Τα άλλα όλα...ψίχουλα..
Η Πολυδούρη τον αγάπησε πολύ, μα κάποιος κάποτε μου είπε (δεν το έχω διαβάσει άρα και διαπιστώσει, οπότε επιφυλάσσομαι) ότι μια μέρα βροχής τής συμπεριφέρθηκε με σκληρότητα περίεργη για αγαπημένο, πήρε την άμαξα και την άφησε, λέει, πεζή στις κακές καιρικές συνθήκες. Την σκέφτηκα, έτσι να βρέχει και να είναι μόνη, απρόσμενα μόνη, δεν θα έβρεχαν παράλληλα και τα μάτια της εκείνη την μοναξιά της;
Κι όμως τον αγάπησε και έγραφε ποιήματα για κείνον....(πάντα αγαπάμε αυτό που είτε δεν έχουμε δίπλα μας, είτε μας διαφεύγει διαρκώς σαν νερό μέσα από τα δάχτυλά μας χωρίς να μπορούμε να το κρατήσουμε, είτε γιατί απετόλμησε να αποχωρήσει. Ένας μαζοχισμός ανόητος, που το μόνο που κάνει είναι να θρέφει υπέρμετρα τον εγωισμό του θύτη)
Κι όμως βαυκαλιζόταν, αρπαγμένη ίσως από το γόητρο της έμφυτης μελαγχολίας του (μήπως κάτι τέτοιο υποκινεί τα μητρικά συναισθήματα που υπάρχουν σε κάθε γυναίκα;), ίσως με εκείνο: "μόνο γιατί σαν πέρναα με καμάρωσες"...
Της έφταναν τόσα λίγα; Και να τα περιγράφει σαν τόσα πολλά σε εκείνο το εξαίσιό της ποίημα ("Γιατί μ’ αγάπησες") Μια σπίθα στο βλέμμα; Λίγα χάδια ("γιατί με κράτησες στα χέρια σου"), κάποιο φιλί ("μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα") ή τα πιο πολλά του αγγίγματος; Αυτά μόνον αρκούν για να θρέψουν μια αυταπάτη ότι πορεύεσαι διπλός στην έρημο της ζωής; ("μόνο γιατί με αγάπησες γεννήθηκα") Και να είναι εσαεί δεμένη με ένα όνειρο;
Εκεί στο κρεβάτι του σανατόριου που έσβηνε δυο χρόνια αργότερα από την εγωιστική του αυτοκτονία, εκείνη δεν θα τον σκεφτόταν;;; ("ωραίε που βασίλεψες") Όλα αυτά που θα μπορούσε να ζήσει και δεν έζησε; Επειδή αυτός ήταν "λιγότερος" από εκείνην; (δεν μιλώ σαν ποιητής λιγότερος, σαν ποιητής ήταν κορυφαίος, κατά πολύ ανώτερός της) επειδή αυτός δεν άντεχε να αγαπήσει;;; (θέλει αντοχές η αγάπη, θέλει και αντοχές αλλά και συμμετρίες. Δεν δίνεις μόνον ό,τι σου περισσεύει, ό,τι δεν χρειάζεσαι, αλλά και ό,τι δεν σου περισσεύει να δώσεις..)
Μα μόνον αυτό είναι, οι ρομαντικές αγάπες και οι λέξεις και τα σχετικά; Η ιδέα; Ο ρομαντικός ποιητής οφείλει και να νοιώθει στις φλέβες του την αγάπη κι όχι απλώς να μεταχειρίζεται τις λέξεις. "Πονώ επειδή σ' αγαπώ περισσότερο από όσο εφαντάστηκα ότι μπορούσα ποτέ ν' αγαπήσω" της είχε γράψει...άκου εγωισμός! Αυτή να τον αγαπά με τόση λαχτάρα κι αυτόν τον ενοχλούσε που την αγαπούσε κάτι ψιλά, κάτι λίγα, τόσο λίγα ώστε να της πει αργότερα να μείνουν φίλοι...σκέτη αγάπη η αγάπη του...βρε άμα το αίμα σου βράζει, πώς μπορείς να είσαι απλώς φίλος;;;; Μπορείς να βλέπεις τον άλλον και να μην του χιμάς;;; Τι είναι η αγάπη, νερουλό ζελέ διαίτης;;;
Ουφ!
Παρόλα αυτά που έτσι πολύ τα σκέπτομαι (την εκμετάλλευση των λέξεων) ο Καρυωτάκης μετά τον Καβάφη είναι ο αγαπημένος μου ποιητής. Παρόλα αυτά! Και μόνον για εκείνο το "Μόνο"...
Αχ, όλα έπρεπε να’ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια
να φύγουνε, να σβήσουν.
....
....
Όλα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να'ναι,
να παίζουνε τ'αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε..
July 20, 2008 8:39 PM
Και τον υπέροχο δίσκο της Πλάτωνος με την μαγική φωνή της Σαββίνας Γιαννάτου, την ωραιότερη μελοποίηση ποιημάτων που έγινε ποτέ.
Κι έτσι λοιπόν πορευόμαστε:
"Σκόνη στην σκόνη εγέμισεν ο τόπος
και γράφω με το δάκτυλο σταυρούς.."
Από την μία η μελαγχολία, κι από την άλλη η ζωή. Κι όποιος την αδράχνει
Το παραπάνω "ποταμίσιο" μου σχόλιο εμπεριέχει μια επιθυμία ΖΩΗΣ. Αρκετά με τις μελαγχολίες, θεέ μου, αρκετά! Αυτές τις μέρες διάβασα σε ένα βιβλίο μια πολύ ωραία φράση, την υιοθετώ με την καρδιά μου:
"Ακόμα και τα λάθη μου, δεν τα έκανα κατά λάθος"
Αριστούργημα έτσι; Συνειδητά να κάνεις κάποια πράγματα, για να αποδείξεις κάποια άλλα. Για να ανιχνεύσεις κάποια άλλα.
Φλυάρησα, ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΑ, και να με συγχωρείς Νανά μου, και συ και όλοι σας. Μα εύχομαι να φέρνω ένα νοερό αεράκι αισιοδοξίας στον χώρο.
Και δύναμης. Μας χρειάζεται. Καμιά φορά ο χειρότερος εχθρός, ο μεγαλύτερος πλανευτής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και οι απερίσκεπτες ανάγκες του. Θέλει προσοχή.
(Εγώ τα κύματα τα παλεύω αλλιώς)
ΥΓ.
Νανά, λέω τώρα, τι καλά αυτήν την Τήσντεϊλ να την είχε διαβάσει η Πολυδούρη!!!! Ίσως να είχε βουτήξει εκείνη την άμαξα και να είχε αφήσει εμβρόντητο τον Καρυωτάκη να τον ξεπλένει η βροχή.
July 20, 2008 8:44 PM
Τελικά, δεν πρέπει κανείς να γνωρίζει για τις ζωές των ποιητών, απομυθοποιούνται και κατεβαίνουν από το βάθρο τους.
Και τι απομένει;
Οι στίχοι ("μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι")
αλλά χρωματισμένοι αλλιώς
Ignis, July 20, 2008 8:48 PM
από onlysand
IGNIS :)
ενώ, και βέβαια, περίμενα την αναφορά στην Πολυδούρη, με εντυπωσίασε, ομολογώ, η αμείλικτη ‘κριτική’ σου στον Καρυωτάκη. Και, συμφωνώντας εν μέρει με το ‘απόλυτό’ της, δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω την ιδιαιτερότητα του ανδρός. Κοίτα, τώρα... Σίγουρα δεν είναι το πρότυπο που ονειρεύεται κάθε γυναίκα, κι έχεις πολύ δίκιο όταν λες ότι συνήθως πάμε και ‘πέφτουμε’ σε όποιον «δεν είναι δίπλα μας» ή «απετόλμησε να αποχωρήσει»... Και, ναι˙ γιατί; εσύ δεν έχεις ακούσει (συναντήσει) ανθρώπους που «δεν αντέχουν ν’ αγαπήσουν»; Δεν νομίζω, ότι, στην περίπτωση του Καρυωτάκη, είναι συνειδητή του πρόθεση να «θρέψει τον εγωισμό του», ούτε πως έχουμε να κάνουμε με επίπλαστες συγκινήσεις... με αυτοκαταστροφικά ‘πνιγόμενες’, ίσως...
Να μην ξεχάσουμε ότι ο άνθρωπος-ποιητής απ’ τη μια είχε ερωτευτεί (μικρούλης έφηβος 17 χρ.) την Άννα Σκορδύλη: έρωτας εν πολλοίς και πάλι ανεκπλήρωτος – το ‘έσερνε’ η μοίρα του – που του σημάδεψε τη ζωή (ομολογία; δικαιολογία; παθογένεια;...)˙ απ’ την άλλη, με τη σοβαρή σύφιλη να του απορροφά ίσως κάθε ‘όρεξη’ για σταθερή σχέση...
July 21, 2008 12:47 PM
IGNIS μου
θέλω να πω, εξετάζουμε και την πιθανότητα να βασανιζόταν όσο βασάνιζε; Και πάλι: με τόσες κρυφές γωνιές (και) στη σχέση αυτή, για τίποτα δεν μπορώ να είμαι σίγουρη...
Χωρίς να παραβλέπω το ‘γυναικείο’ μαρτύριο – γιατί υπήρξαν (και υπάρχουν;) και άντρες ‘απελπισμένοι’ του έρωτα - νομίζω ότι κατά βάθος τον έχω ‘συγχωρέσει’˙ στην εφηβεία μου περιφρόνησα το έργο του, αργότερα θαύμασα την λιτή, αντι-φιλολογική γραφή του που, χωρίς τυμπανοκρουσίες, φτάνει ως τον (αυτο)σαρκασμό. Στο τέλος, μάλλον τον έχω συμπονέσει...
Μα πού πας και τις βρίσκεις αυτές τις ‘σκηνές’ του παραλληλισμού και των συνειρμών – άκου, τώρα, συνάντηση «Τήσντεϊλ και Πολυδούρη» - ολόκληρο α/μ συναρπαστικό ‘βροχερό’ μυθιστόρημα!
Υπογραμμίζω, Χρυσή, την «επιθυμία ΖΩΗΣ» - να σε βλέπω να συνεχίζεις! (πιο αισιόδοξα τον «ρυθμό του κόσμου»)
ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΠΙΑ (στο έχω ξαναζητήσει, ε;!) για ‘ποταμίσια’ σχόλια και άλλες – α, θα το πω: ανοησίες! – «μόνο» σ’ ευχαριστώ που μας χαρίζεις χώρο να σκεφτόμαστε :)
Υ/γ: Μαρία Πολυδούρη, οπωσδήποτε εκκρεμ(εί)ής...
onlysand, July 21, 2008 12:51 PM
από Markos A
Νανά, σ’ ευχαριστώ που βρίσκεις πάντα αφορμές να μας «κεντρίζεις» :)
Νομίζω, κορίτσια, πρέπει να λάβετε στα υπόψη, άλλη μία παράμετρο στην οποία έχω καταλήξει (μετά από χρόνια... εμπειριών): ο πόλεμος των δύο φύλων που καλά κρατεί (με υπαιτιότητα και των δύο, αλλά και άλλων, εξωγενών παραγόντων), οφείλεται στο ότι από «κατασκευή», είμαστε διαφορετικοί. Ούτε... εχθροί, ούτε ίσοι. Σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, και υπάρχουμε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Κουβεντιάζοντας αυτή τη διαφορετικότητα, ίσως μπορούμε να αλληλο-κατανοηθούμε.
Σας ευχαριστώ και τις δύο για τη «συνομιλία»
Markos A, July 21, 2008 2:47 PM
από onlysand
MARKO :)
εμείς σ' ευχαριστούμε!
Με τη σημερινή κατάθεσή σου, ψύχραιμε Ιππότη, φωτίζεις (κι αν δεν έχουμε ...αναλωθεί στα φώτα και στα σκοτάδια, ως προς αυτό το θέμα!...) το άλλο μισό του ουρανού - ευπρόσδεκτο! ;)
onlysand, July 21, 2008 7:38 PM
από IGNIS
( ......... )
Αναγνωρίζω Νανά μου, ήμουν αυστηρή κι απόλυτη. Και σαφώς ο Καρυωτάκης δεν ανήκε στις κατηγορίες που αναζητούν θύματα για να θρέψουν τον εγωισμό τους, μακράν απείχε ο δυστυχής, άλλωστε δεν νομίζω ότι πίστευε και πολύ στον εαυτό του... Αλλά ήταν επικεντρωμένος στον εαυτό του και η αγάπη έχει εξωστρέφεια κι όχι εσωστρέφεια.
Και αυτήν την σύφιλη την παραγνώρισα, έχεις δίκιο, κακοί οι καιροί τότε, μα όταν πραγματικά αγαπιούνται δυο άνθρωποι, αρκεί το χέρι ο ένας του άλλου να κρατά, κι αυτό ένας κόσμος απέραντος είναι, ένα σύμπαν ολόκληρο, γιατί να βάζουν κι άλλα εμπόδια εγωισμού ανάμεσά τους; Αν υπάρχει ομολογία αγάπης, αγάπης ειλικρινούς και σύμμετρης, κι όχι φαντασιώσεις κι ακατανόητες εμμονές, όλα τα υπομένεις. Τα πάντα. Είσαι μαζί, ακόμα κι αν είσαι αλλού.
Κι αυτοί ήσαν άνθρωποι που αισθάνονταν, τι άλλο είναι ο Ποιητής από τον μεταφραστή της Ομορφιάς; Δεν είναι ένας διερμηνέας συναισθημάτων; Δεν τα παίρνει στοργικά από το χέρι, από εκεί που κατοικούν σε άφατες ή ακατανόητες γλώσσες και τα φέρνει αναγνωρίσιμα κι απτά σε μας τους άλλους τους πληβείους των λέξεων; Αυτό δεν είναι; Ο μεσολαβητής της ωραιότητος; Να έρθει και να σκύψει αυτή ολόγλυκος ψίθυρος και θρόισμα απαλό στα ώτα των ανθρώπων, να ευφράνει, να ευλογήσει με το άγγιγμά της...
Αν δεν το ήξεραν αυτοί το μυστικό για να ζήσουν μέσα στα αληθινά σπουδαία και ουσιαστικά, ποιος να το ξέρει;
Αλλά εγώ πιστεύω, έτσι κοιτώντας αδιάκριτα τις ζωές των, ότι αυτή του έπεφτε πολλή. Αυτό ήταν το λάθος της (καλή μου Τήσντεϊλ!) Η πληθωρικότητα βλάπτει. Ο άλλος αρχίζει και κάνει νούμερα. Επικεντρώνεται στον δικό του κόσμο κι αφήνει την ασπίδα της φροντίδας του άλλου, πάρα έξω. Ολοένα και πιο πάρα έξω...τι να μοχθήσει; Τον "έχει"...
Εδώ δεν βρήκαν τα περιθώρια για να υπαναχωρήσουν, τους νίκησαν η παρόρμηση, η αρρώστια, ο θάνατος. Κι όμως, αν ήσαν λιγότερο εγωιστές, αν μίλαγαν πιο πολύ για αυτό που υπήρχε, πιο απερίφραστα, τι περισσότερα αριστουργήματα γραφής θα είχαμε απολαύσει κι απ’ τους δυό τους...
Σπάνια συνδυάζονται δυο παρόμοιες πένες, συνήθως η μία χωλαίνει έως να μην μπορεί καθόλου να εκφραστεί. Κι ο ποιητής πέφτει σε τοίχο λευκό που ρουφάει τις λέξεις του. Τον στραγγίζει, τον εξουθενώνει. Εδώ ήσαν ταυτόσημοι...και τι δεν θα μπορούσαν να γεννήσουν!
Κι όμως ο εγωισμός και ο θάνατος έγραψαν αντί για αυτούς τελείες εκεί που θα μπορούσε να υπάρξει η τελειότητα.
July 21, 2008 7:39 PM
Να προσθέσω ακόμα: Μάρκο έχεις απόλυτο δίκιο. Ατυχώς έτσι είναι. Κι ίσως έτσι διαφυλάσσονται οι ισορροπίες.
Αλλά εδώ θα αναφέρω κάτι πολύ σωστό που έχω διαβάσει (για τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των ίδιων πραγμάτων, ή το χρώμα της αγάπης όπως το βλέπουν τα δυο φύλα)
"Ο άντρας μεταχειρίζεται την λέξη αγάπη για να πετύχει σεξ, και η γυναίκα το σεξ για να εκμαιεύσει αγάπη"
Να προσθέσω και μια κακία δικής μου εμπνεύσεως: μαντεύσετε ποιος εκ των δυο πετυχαίνει τον σκοπό του
(χο χο χο)
Ignis, July 21, 2008 7:40 PM
από onlysand
IGNIS :)
έφηβη πρέσβειρα του φύλου μας - μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη... ;)
για την τελευταία (προς το παρόν!) παράγραφό σου: και χωρίς να μαντέψω, έχω δει κάτι θηλυκές υπάρξεις με πολύ ...στριφογυριστές φουστίτσες, όλο χάρη και τσαχπινιά, που τυλίγονται όμορφα γύρω από το ...σώμα τού ερωτικού αντικειμένου...
Άβυσσος η ψυχή κ.λπ. - και πάντως, δυστυχώς(;) ξένες (προς ημάς) φύσεις αυτές... ;)
July 21, 2008 7:46 PM
IGNIS μου!
συγχώρεσέ με που παρέβλεψα την ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ πραγματεία σου!
Γράφοντας ταυτόχρονα, μαζί σου, 'από κει και κάτω', είδα μόνο το 2ο σχόλιό σου...
Μα, ναι! συμφωνώ απόλυτα!
Προς επίρρωση, μάλιστα, να μην ξεχάσουμε, ότι εκείνη, γνωρίζοντας την αρρώστια του, του είχε προτείνει να παντρευτούν - πιο 'ώριμη' η γυναικεία φύση δε λένε;...
Κι αν ακουστεί 'ιερόσυλο', ίσως και να μην μπορούσαν...;...
(Αν αποκαλείς "Τήσντεϊλ" την γράφουσα, ...θα'θελε, ε;!... Και όχι από άποψη 'γραφής'...;)
onlysand, July 21, 2008 7:57 PM
από IGNIS
Ο καθείς και τα όπλα του εκλεκτή μας Νανά!
Ο καθείς και τα όπλα του. Εμένα με ενδιαφέρουν όλα τα όπλα που αντέχουν στον χρόνο. Που βάλλουν στην καρδιά των πραγμάτων τελεσίδικα.
(αχ, τώρα θυμήθηκα, έχω αφήσει ένα βιβλίο ατελείωτο...ο Κήπος με τα Δηλητήρια κάπως έτσι... Κι έλεγε πως το πιο δηλητηριώδες όπλο είναι οι λέξεις. Πρέπει να πάω να το εντρυφήσω... τύφλα να'χει το ακόνιτο κι ο ελλέβορος, ένα λεξικό και βουρρρρ)
Ignis, July 21, 2008 7:58 PM
από onlysand
IGNIS ;)
Κήπος με ...Δηλητήρια δεν είναι κι η ίδια η ζωή; Άλλα κάνουν καλό (όταν δεν σε ...σκοτώνουν!;) κι άλλα ...τα συνηθίζεις ;)
onlysand, July 21, 2008 8:01 PM
από MERIL
Αγαπημένοι/νες
σας παρακολουθώ
σας χαίρομαι(αχ, ignis μαχητική εσύ... μα τι φλόγα θα σουν αλλιώς αν δεν κατακαιόσουν;)
σας ευχαριστώ
Ειδικά την αισθαντική οικοδέσποινα την ουρανοθαλασσένια...
meril, July 21, 2008 8:03 PM
από IGNIS
Όντως παράλληλα!!!
Και πάλι με το επόμενό σου, πλάκα έχει!!!
Ναι για σκέψου, και θάρρος η Πολυδούρη κι αυταπάρνηση, αυτό είναι αγάπη,να τον δέχεσαι όπως είναι αρκεί να ξέρεις πως σε αγαπά. Αυτό είναι το εφαλτήριο για κάθε θριαμβευτικό άλμα στην ζωή.
Κι από τον βατήρα των κοινών συναισθημάτων να οδηγείσαι βαθιά στα ύδατα της ευτυχίας...
(πτς πτς πτς...πάω να φτιάξω καφέ)
Ignis, July 21, 2008 8:05 PM
από onlysand
MERILou :)
αισθαντική μου εσύ
'σιωπηλή' κι αιθέρια!
July 21, 2008 8:09 PM
IGNIS!
κι ΆΛΛΟ καφέ;!... σε ΒΛΕΠΩ! ;Ρ
onlysand, July 21, 2008 8:10 PM
από IGNIS
καλά τώρα που ήρθατε όλοι θα πώ και το τελευταίο μου (δια χειρός..Ρουφίνου) και μετα θα σκάκτσω
"Ει μεν επ'αμφοτέροισιν, Έρως, ίσα τόξα τιταίνεις,
εί θεός
ει δε ρέπεις προς μέρος, ου θεός εί"
(άντε και η μετάφραση για να μην κουραζόμαστε: Αν πάνω και στους δυο με ίση δύναμη, Έρωτα, τα τόξα σου τεντώνεις,
τότε είσαι θεός
αν όμως προς το ένα μέρος γέρνεις, όχι, θεός δεν είσαι!)
Ρουφίνος. Παλατινή Ανθολογία V, 97(ουάου, τώρα πάω για τον καχβέ)
July 21, 2008 8:10 PM
χο χο χο...δεν τέλεψα, Μέεεεεεριλ εδώ είμαι!
Ρουφίνος Πάρτ Του
Η φωτιά δεν καίγεται κι όλας, μα καίει
Ακου να δεις τι λέει αυτός ο μέγας προφέσορας
"Ει δυσίν ουκ ίσχυσας ίσην φλόγα, πυρφόρε, καύσαι,
την ενί καιομένην ή σβέσον ή μετάθες"
(τσακα τσακα η μετάφραση μη χρειαζούμενη μα για ευκολία)
Πυρφόρε, αν δεν μπορείς στην ίδια φλόγα και τους δυό να κάψεις,
να σβήσεις τη φωτιά του ενός ή αλλού να την ανάψεις.
Ρουφίνος, Παλατινή ανθολογία V, 88
(κι έχω τον καφέ στην φωτιά...πω πω πώς φούσκωσε...πάει το καϊμάκι!)
Νανααααααααααααα
Το φίμωτρο πού το χεις να το φορέσω;;;
Ignis, July 21, 2008 8:22 PM
από MERIL
ignis
Μμμμ σε βρίσκω σε πολύ καλή φάση (πτου μου! για τη φρασεολογία...)
Χαρούμενη να ταξιδεύεις
εκεί που η λύπη δεν κατοικεί
κι εσύ των αισθημάτων η δεινή
η κυνηγός
την Αριάδνη εκδύσου
meril, July 21, 2008 8:26 PM
από onlysand
IGNIS & MERIL :)
ανθολογίες είστε από μόνες σας
κορίτσια κερασένια ανθοφόρα
Εντάξει, θα πάω και πιο πίσω, Χρυσή:
"Ου το εράν νόσος, αλλά το μη εράν"
Φιλόστρατος (αν θυμάμαι καλά)
αυτός ο δύστυχος καλοπροαίρετος, λοιπόν, συγκέντρωσε όλα τα βέλη των μετέπειτα - καθ' ότι, ως γνωστόν, ΕΡΩΣ και ΙΔΑΝΙΚΟΣ πολύ σπάνιες περιπτώσεις, ε;... με το κυάλι! ;Ρ
onlysand, July 21, 2008 8:41 PM
από IGNIS
Ωραίο αυτό του Φιλόστρατου. Μάλιστα. Αν πιάσω το κούτελό μου και καίει, τώρα ξέρω πως δεν πρέπει να ανησυχώ (θα βάλω επάνω και το μπρίκι να φτιάξω καφέ)
Να πω κι ένα άλλο μια που τα λέει κομματάκι αντίστροφα:
"Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη έτσι και ο Αλή πασάς έπνιξε την Φροσύνη"
Μέριλ ω Μέριλ, Μεριλού με τα εκπληκτικά σου ποιήματα που δεν σταματάς να γράφεις, τι να την κάνω την Αριαδνούλα, το απεκδύομαι το σέσκουλο, πολύ χάπατο σου λέω, να μην πάρει χαμπάρι ολόκληρη Φαίδρα, το βούρλο! (άσε τον άλλον τον εξυπνάκια που του χάρισε το κουβάρι αντί να τον δέσει φιόγκο με δαύτο) Γι’ αυτό κι εγώ την ξεφορτώθηκα πριν κάτι μήνες χρόνους δεν θυμάμαι, κι έγινα ...μπουρλότο (όοοοοχι Σαπφώ Νοταρά....απαπαπαπα!)
Παιδιά (ναι, παιδιά!) καλά να περνάτε, μέσα σε όλα, σε πείσμα όλων των καταστάσεων. Όλων όσων μας πλήττουν. Κάποτε ξαστερώνει. Στο μεταξύ, ένα σωτήριο σωσίβιο χαμόγελο να κρατάμε πάντα μέσα μας. Αν κατορθώνει κι ανατέλλει και έξω μας, ό,τι καλύτερο
Σας φιλώ νοερώς κι ειλικρινώς
Το παλαβωμένο
ΥΓ. μην ανησυχείτε, σκάω. Παίρνω τον αρκούδο μου και πάω για νανάκια...πω πω είναι αργάμιση που έλεγε κι ο Ακάλυπτος
Ignis, July 22, 2008 12:29 AM
από Markos A
Ignis αγαπητή,
το ζητούμενο είναι, "σε πείσμα όλων των καταστάσεων" και αγνοώντας τις "ισορροπίες", να καταφέρουμε (τα δύο φύλα) να έρθουμε σε μια ΣΥΝεννόηση!
αφού, κοινή η μοίρα των ανθρώπων και το "πεπερασμένο" τους, που λέει και η Νανά.
Καλημέρα σε όλους
markos A, July 22, 2008 11:40 AM
από RETURN (έπεα 26/7/08)
Για τον ποιητή Καρυωτάκη, αν και λίγο καθυστερημένα έχω να πω ότι είναι αν όχι η μοναδική, τότε ίσως η πιο ισχυρή περίπτωση ατόφιου poète maudit (με την κλασσική, "γαλλική", οριοθετημένη έννοια) στα ελληνικά γράμματα.
Σήμαντρο και έρμαιο μιας εποχής μικρασιατικής ήττας, ήχος πένθιμος σε χρόνια παρακμής και φωνασκούσης αλαλίας, "καταπλακώθηκε" ταυτόχρονα και από σημαντικές προσωπικές αντιξοότητες έχοντας επίσης μια μάλλον έμφυτη μελαγχολική ιδιοσυγκρασία.
Ποτέ άλλοτε Έλληνας ποιητής δεν εξέφρασε με τόσο ωμό, κυνικό και μαζί "φιλοσοφημένο" (κατά την έκφραση του συρμού) τρόπο το spleen των poètes maudit.
Το spleen του Καρυωτάκη ειναι απόλυτο. Δεν συμβιβάζεται με τίποτα. Ούτε καν με το θαύμα. Φαντάζει σα να το περιφρονεί και αυτό.
Ακόμα και ο θάνατος , ελέγχεται αν κατάφερε να διαλύσει αυτή την μεγαλειώδη όσο και αβυσσώδη πίκρα του και δεν στοιχειώνει με ένα ιδιαίτερο τρόπο το συλλογικό λογοτεχνικό ασυνείδητο αναγνωστών και γραφόντων.
Return, July 26, 2008 9:20 PM
από IGNIS
Στέκομαι στην φράση
"η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ"
Και μου φαίνεται, ότι επίπλαστες ήταν οι συγκινήσεις του, μόνον με αυτήν την μελαγχολία του συνδέθηκε αμείλικτα. Τα άλλα όλα...ψίχουλα..
Η Πολυδούρη τον αγάπησε πολύ, μα κάποιος κάποτε μου είπε (δεν το έχω διαβάσει άρα και διαπιστώσει, οπότε επιφυλάσσομαι) ότι μια μέρα βροχής τής συμπεριφέρθηκε με σκληρότητα περίεργη για αγαπημένο, πήρε την άμαξα και την άφησε, λέει, πεζή στις κακές καιρικές συνθήκες. Την σκέφτηκα, έτσι να βρέχει και να είναι μόνη, απρόσμενα μόνη, δεν θα έβρεχαν παράλληλα και τα μάτια της εκείνη την μοναξιά της;
Κι όμως τον αγάπησε και έγραφε ποιήματα για κείνον....(πάντα αγαπάμε αυτό που είτε δεν έχουμε δίπλα μας, είτε μας διαφεύγει διαρκώς σαν νερό μέσα από τα δάχτυλά μας χωρίς να μπορούμε να το κρατήσουμε, είτε γιατί απετόλμησε να αποχωρήσει. Ένας μαζοχισμός ανόητος, που το μόνο που κάνει είναι να θρέφει υπέρμετρα τον εγωισμό του θύτη)
Κι όμως βαυκαλιζόταν, αρπαγμένη ίσως από το γόητρο της έμφυτης μελαγχολίας του (μήπως κάτι τέτοιο υποκινεί τα μητρικά συναισθήματα που υπάρχουν σε κάθε γυναίκα;), ίσως με εκείνο: "μόνο γιατί σαν πέρναα με καμάρωσες"...
Της έφταναν τόσα λίγα; Και να τα περιγράφει σαν τόσα πολλά σε εκείνο το εξαίσιό της ποίημα ("Γιατί μ’ αγάπησες") Μια σπίθα στο βλέμμα; Λίγα χάδια ("γιατί με κράτησες στα χέρια σου"), κάποιο φιλί ("μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα") ή τα πιο πολλά του αγγίγματος; Αυτά μόνον αρκούν για να θρέψουν μια αυταπάτη ότι πορεύεσαι διπλός στην έρημο της ζωής; ("μόνο γιατί με αγάπησες γεννήθηκα") Και να είναι εσαεί δεμένη με ένα όνειρο;
Εκεί στο κρεβάτι του σανατόριου που έσβηνε δυο χρόνια αργότερα από την εγωιστική του αυτοκτονία, εκείνη δεν θα τον σκεφτόταν;;; ("ωραίε που βασίλεψες") Όλα αυτά που θα μπορούσε να ζήσει και δεν έζησε; Επειδή αυτός ήταν "λιγότερος" από εκείνην; (δεν μιλώ σαν ποιητής λιγότερος, σαν ποιητής ήταν κορυφαίος, κατά πολύ ανώτερός της) επειδή αυτός δεν άντεχε να αγαπήσει;;; (θέλει αντοχές η αγάπη, θέλει και αντοχές αλλά και συμμετρίες. Δεν δίνεις μόνον ό,τι σου περισσεύει, ό,τι δεν χρειάζεσαι, αλλά και ό,τι δεν σου περισσεύει να δώσεις..)
Μα μόνον αυτό είναι, οι ρομαντικές αγάπες και οι λέξεις και τα σχετικά; Η ιδέα; Ο ρομαντικός ποιητής οφείλει και να νοιώθει στις φλέβες του την αγάπη κι όχι απλώς να μεταχειρίζεται τις λέξεις. "Πονώ επειδή σ' αγαπώ περισσότερο από όσο εφαντάστηκα ότι μπορούσα ποτέ ν' αγαπήσω" της είχε γράψει...άκου εγωισμός! Αυτή να τον αγαπά με τόση λαχτάρα κι αυτόν τον ενοχλούσε που την αγαπούσε κάτι ψιλά, κάτι λίγα, τόσο λίγα ώστε να της πει αργότερα να μείνουν φίλοι...σκέτη αγάπη η αγάπη του...βρε άμα το αίμα σου βράζει, πώς μπορείς να είσαι απλώς φίλος;;;; Μπορείς να βλέπεις τον άλλον και να μην του χιμάς;;; Τι είναι η αγάπη, νερουλό ζελέ διαίτης;;;
Ουφ!
Παρόλα αυτά που έτσι πολύ τα σκέπτομαι (την εκμετάλλευση των λέξεων) ο Καρυωτάκης μετά τον Καβάφη είναι ο αγαπημένος μου ποιητής. Παρόλα αυτά! Και μόνον για εκείνο το "Μόνο"...
Αχ, όλα έπρεπε να’ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια
να φύγουνε, να σβήσουν.
....
....
Όλα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να'ναι,
να παίζουνε τ'αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε..
July 20, 2008 8:39 PM
Και τον υπέροχο δίσκο της Πλάτωνος με την μαγική φωνή της Σαββίνας Γιαννάτου, την ωραιότερη μελοποίηση ποιημάτων που έγινε ποτέ.
Κι έτσι λοιπόν πορευόμαστε:
"Σκόνη στην σκόνη εγέμισεν ο τόπος
και γράφω με το δάκτυλο σταυρούς.."
Από την μία η μελαγχολία, κι από την άλλη η ζωή. Κι όποιος την αδράχνει
Το παραπάνω "ποταμίσιο" μου σχόλιο εμπεριέχει μια επιθυμία ΖΩΗΣ. Αρκετά με τις μελαγχολίες, θεέ μου, αρκετά! Αυτές τις μέρες διάβασα σε ένα βιβλίο μια πολύ ωραία φράση, την υιοθετώ με την καρδιά μου:
"Ακόμα και τα λάθη μου, δεν τα έκανα κατά λάθος"
Αριστούργημα έτσι; Συνειδητά να κάνεις κάποια πράγματα, για να αποδείξεις κάποια άλλα. Για να ανιχνεύσεις κάποια άλλα.
Φλυάρησα, ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΑ, και να με συγχωρείς Νανά μου, και συ και όλοι σας. Μα εύχομαι να φέρνω ένα νοερό αεράκι αισιοδοξίας στον χώρο.
Και δύναμης. Μας χρειάζεται. Καμιά φορά ο χειρότερος εχθρός, ο μεγαλύτερος πλανευτής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και οι απερίσκεπτες ανάγκες του. Θέλει προσοχή.
(Εγώ τα κύματα τα παλεύω αλλιώς)
ΥΓ.
Νανά, λέω τώρα, τι καλά αυτήν την Τήσντεϊλ να την είχε διαβάσει η Πολυδούρη!!!! Ίσως να είχε βουτήξει εκείνη την άμαξα και να είχε αφήσει εμβρόντητο τον Καρυωτάκη να τον ξεπλένει η βροχή.
July 20, 2008 8:44 PM
Τελικά, δεν πρέπει κανείς να γνωρίζει για τις ζωές των ποιητών, απομυθοποιούνται και κατεβαίνουν από το βάθρο τους.
Και τι απομένει;
Οι στίχοι ("μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι")
αλλά χρωματισμένοι αλλιώς
Ignis, July 20, 2008 8:48 PM
από onlysand
IGNIS :)
ενώ, και βέβαια, περίμενα την αναφορά στην Πολυδούρη, με εντυπωσίασε, ομολογώ, η αμείλικτη ‘κριτική’ σου στον Καρυωτάκη. Και, συμφωνώντας εν μέρει με το ‘απόλυτό’ της, δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω την ιδιαιτερότητα του ανδρός. Κοίτα, τώρα... Σίγουρα δεν είναι το πρότυπο που ονειρεύεται κάθε γυναίκα, κι έχεις πολύ δίκιο όταν λες ότι συνήθως πάμε και ‘πέφτουμε’ σε όποιον «δεν είναι δίπλα μας» ή «απετόλμησε να αποχωρήσει»... Και, ναι˙ γιατί; εσύ δεν έχεις ακούσει (συναντήσει) ανθρώπους που «δεν αντέχουν ν’ αγαπήσουν»; Δεν νομίζω, ότι, στην περίπτωση του Καρυωτάκη, είναι συνειδητή του πρόθεση να «θρέψει τον εγωισμό του», ούτε πως έχουμε να κάνουμε με επίπλαστες συγκινήσεις... με αυτοκαταστροφικά ‘πνιγόμενες’, ίσως...
Να μην ξεχάσουμε ότι ο άνθρωπος-ποιητής απ’ τη μια είχε ερωτευτεί (μικρούλης έφηβος 17 χρ.) την Άννα Σκορδύλη: έρωτας εν πολλοίς και πάλι ανεκπλήρωτος – το ‘έσερνε’ η μοίρα του – που του σημάδεψε τη ζωή (ομολογία; δικαιολογία; παθογένεια;...)˙ απ’ την άλλη, με τη σοβαρή σύφιλη να του απορροφά ίσως κάθε ‘όρεξη’ για σταθερή σχέση...
July 21, 2008 12:47 PM
IGNIS μου
θέλω να πω, εξετάζουμε και την πιθανότητα να βασανιζόταν όσο βασάνιζε; Και πάλι: με τόσες κρυφές γωνιές (και) στη σχέση αυτή, για τίποτα δεν μπορώ να είμαι σίγουρη...
Χωρίς να παραβλέπω το ‘γυναικείο’ μαρτύριο – γιατί υπήρξαν (και υπάρχουν;) και άντρες ‘απελπισμένοι’ του έρωτα - νομίζω ότι κατά βάθος τον έχω ‘συγχωρέσει’˙ στην εφηβεία μου περιφρόνησα το έργο του, αργότερα θαύμασα την λιτή, αντι-φιλολογική γραφή του που, χωρίς τυμπανοκρουσίες, φτάνει ως τον (αυτο)σαρκασμό. Στο τέλος, μάλλον τον έχω συμπονέσει...
Μα πού πας και τις βρίσκεις αυτές τις ‘σκηνές’ του παραλληλισμού και των συνειρμών – άκου, τώρα, συνάντηση «Τήσντεϊλ και Πολυδούρη» - ολόκληρο α/μ συναρπαστικό ‘βροχερό’ μυθιστόρημα!
Υπογραμμίζω, Χρυσή, την «επιθυμία ΖΩΗΣ» - να σε βλέπω να συνεχίζεις! (πιο αισιόδοξα τον «ρυθμό του κόσμου»)
ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΠΙΑ (στο έχω ξαναζητήσει, ε;!) για ‘ποταμίσια’ σχόλια και άλλες – α, θα το πω: ανοησίες! – «μόνο» σ’ ευχαριστώ που μας χαρίζεις χώρο να σκεφτόμαστε :)
Υ/γ: Μαρία Πολυδούρη, οπωσδήποτε εκκρεμ(εί)ής...
onlysand, July 21, 2008 12:51 PM
από Markos A
Νανά, σ’ ευχαριστώ που βρίσκεις πάντα αφορμές να μας «κεντρίζεις» :)
Νομίζω, κορίτσια, πρέπει να λάβετε στα υπόψη, άλλη μία παράμετρο στην οποία έχω καταλήξει (μετά από χρόνια... εμπειριών): ο πόλεμος των δύο φύλων που καλά κρατεί (με υπαιτιότητα και των δύο, αλλά και άλλων, εξωγενών παραγόντων), οφείλεται στο ότι από «κατασκευή», είμαστε διαφορετικοί. Ούτε... εχθροί, ούτε ίσοι. Σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, και υπάρχουμε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Κουβεντιάζοντας αυτή τη διαφορετικότητα, ίσως μπορούμε να αλληλο-κατανοηθούμε.
Σας ευχαριστώ και τις δύο για τη «συνομιλία»
Markos A, July 21, 2008 2:47 PM
από onlysand
MARKO :)
εμείς σ' ευχαριστούμε!
Με τη σημερινή κατάθεσή σου, ψύχραιμε Ιππότη, φωτίζεις (κι αν δεν έχουμε ...αναλωθεί στα φώτα και στα σκοτάδια, ως προς αυτό το θέμα!...) το άλλο μισό του ουρανού - ευπρόσδεκτο! ;)
onlysand, July 21, 2008 7:38 PM
από IGNIS
( ......... )
Αναγνωρίζω Νανά μου, ήμουν αυστηρή κι απόλυτη. Και σαφώς ο Καρυωτάκης δεν ανήκε στις κατηγορίες που αναζητούν θύματα για να θρέψουν τον εγωισμό τους, μακράν απείχε ο δυστυχής, άλλωστε δεν νομίζω ότι πίστευε και πολύ στον εαυτό του... Αλλά ήταν επικεντρωμένος στον εαυτό του και η αγάπη έχει εξωστρέφεια κι όχι εσωστρέφεια.
Και αυτήν την σύφιλη την παραγνώρισα, έχεις δίκιο, κακοί οι καιροί τότε, μα όταν πραγματικά αγαπιούνται δυο άνθρωποι, αρκεί το χέρι ο ένας του άλλου να κρατά, κι αυτό ένας κόσμος απέραντος είναι, ένα σύμπαν ολόκληρο, γιατί να βάζουν κι άλλα εμπόδια εγωισμού ανάμεσά τους; Αν υπάρχει ομολογία αγάπης, αγάπης ειλικρινούς και σύμμετρης, κι όχι φαντασιώσεις κι ακατανόητες εμμονές, όλα τα υπομένεις. Τα πάντα. Είσαι μαζί, ακόμα κι αν είσαι αλλού.
Κι αυτοί ήσαν άνθρωποι που αισθάνονταν, τι άλλο είναι ο Ποιητής από τον μεταφραστή της Ομορφιάς; Δεν είναι ένας διερμηνέας συναισθημάτων; Δεν τα παίρνει στοργικά από το χέρι, από εκεί που κατοικούν σε άφατες ή ακατανόητες γλώσσες και τα φέρνει αναγνωρίσιμα κι απτά σε μας τους άλλους τους πληβείους των λέξεων; Αυτό δεν είναι; Ο μεσολαβητής της ωραιότητος; Να έρθει και να σκύψει αυτή ολόγλυκος ψίθυρος και θρόισμα απαλό στα ώτα των ανθρώπων, να ευφράνει, να ευλογήσει με το άγγιγμά της...
Αν δεν το ήξεραν αυτοί το μυστικό για να ζήσουν μέσα στα αληθινά σπουδαία και ουσιαστικά, ποιος να το ξέρει;
Αλλά εγώ πιστεύω, έτσι κοιτώντας αδιάκριτα τις ζωές των, ότι αυτή του έπεφτε πολλή. Αυτό ήταν το λάθος της (καλή μου Τήσντεϊλ!) Η πληθωρικότητα βλάπτει. Ο άλλος αρχίζει και κάνει νούμερα. Επικεντρώνεται στον δικό του κόσμο κι αφήνει την ασπίδα της φροντίδας του άλλου, πάρα έξω. Ολοένα και πιο πάρα έξω...τι να μοχθήσει; Τον "έχει"...
Εδώ δεν βρήκαν τα περιθώρια για να υπαναχωρήσουν, τους νίκησαν η παρόρμηση, η αρρώστια, ο θάνατος. Κι όμως, αν ήσαν λιγότερο εγωιστές, αν μίλαγαν πιο πολύ για αυτό που υπήρχε, πιο απερίφραστα, τι περισσότερα αριστουργήματα γραφής θα είχαμε απολαύσει κι απ’ τους δυό τους...
Σπάνια συνδυάζονται δυο παρόμοιες πένες, συνήθως η μία χωλαίνει έως να μην μπορεί καθόλου να εκφραστεί. Κι ο ποιητής πέφτει σε τοίχο λευκό που ρουφάει τις λέξεις του. Τον στραγγίζει, τον εξουθενώνει. Εδώ ήσαν ταυτόσημοι...και τι δεν θα μπορούσαν να γεννήσουν!
Κι όμως ο εγωισμός και ο θάνατος έγραψαν αντί για αυτούς τελείες εκεί που θα μπορούσε να υπάρξει η τελειότητα.
July 21, 2008 7:39 PM
Να προσθέσω ακόμα: Μάρκο έχεις απόλυτο δίκιο. Ατυχώς έτσι είναι. Κι ίσως έτσι διαφυλάσσονται οι ισορροπίες.
Αλλά εδώ θα αναφέρω κάτι πολύ σωστό που έχω διαβάσει (για τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των ίδιων πραγμάτων, ή το χρώμα της αγάπης όπως το βλέπουν τα δυο φύλα)
"Ο άντρας μεταχειρίζεται την λέξη αγάπη για να πετύχει σεξ, και η γυναίκα το σεξ για να εκμαιεύσει αγάπη"
Να προσθέσω και μια κακία δικής μου εμπνεύσεως: μαντεύσετε ποιος εκ των δυο πετυχαίνει τον σκοπό του
(χο χο χο)
Ignis, July 21, 2008 7:40 PM
από onlysand
IGNIS :)
έφηβη πρέσβειρα του φύλου μας - μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη... ;)
για την τελευταία (προς το παρόν!) παράγραφό σου: και χωρίς να μαντέψω, έχω δει κάτι θηλυκές υπάρξεις με πολύ ...στριφογυριστές φουστίτσες, όλο χάρη και τσαχπινιά, που τυλίγονται όμορφα γύρω από το ...σώμα τού ερωτικού αντικειμένου...
Άβυσσος η ψυχή κ.λπ. - και πάντως, δυστυχώς(;) ξένες (προς ημάς) φύσεις αυτές... ;)
July 21, 2008 7:46 PM
IGNIS μου!
συγχώρεσέ με που παρέβλεψα την ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ πραγματεία σου!
Γράφοντας ταυτόχρονα, μαζί σου, 'από κει και κάτω', είδα μόνο το 2ο σχόλιό σου...
Μα, ναι! συμφωνώ απόλυτα!
Προς επίρρωση, μάλιστα, να μην ξεχάσουμε, ότι εκείνη, γνωρίζοντας την αρρώστια του, του είχε προτείνει να παντρευτούν - πιο 'ώριμη' η γυναικεία φύση δε λένε;...
Κι αν ακουστεί 'ιερόσυλο', ίσως και να μην μπορούσαν...;...
(Αν αποκαλείς "Τήσντεϊλ" την γράφουσα, ...θα'θελε, ε;!... Και όχι από άποψη 'γραφής'...;)
onlysand, July 21, 2008 7:57 PM
από IGNIS
Ο καθείς και τα όπλα του εκλεκτή μας Νανά!
Ο καθείς και τα όπλα του. Εμένα με ενδιαφέρουν όλα τα όπλα που αντέχουν στον χρόνο. Που βάλλουν στην καρδιά των πραγμάτων τελεσίδικα.
(αχ, τώρα θυμήθηκα, έχω αφήσει ένα βιβλίο ατελείωτο...ο Κήπος με τα Δηλητήρια κάπως έτσι... Κι έλεγε πως το πιο δηλητηριώδες όπλο είναι οι λέξεις. Πρέπει να πάω να το εντρυφήσω... τύφλα να'χει το ακόνιτο κι ο ελλέβορος, ένα λεξικό και βουρρρρ)
Ignis, July 21, 2008 7:58 PM
από onlysand
IGNIS ;)
Κήπος με ...Δηλητήρια δεν είναι κι η ίδια η ζωή; Άλλα κάνουν καλό (όταν δεν σε ...σκοτώνουν!;) κι άλλα ...τα συνηθίζεις ;)
onlysand, July 21, 2008 8:01 PM
από MERIL
Αγαπημένοι/νες
σας παρακολουθώ
σας χαίρομαι(αχ, ignis μαχητική εσύ... μα τι φλόγα θα σουν αλλιώς αν δεν κατακαιόσουν;)
σας ευχαριστώ
Ειδικά την αισθαντική οικοδέσποινα την ουρανοθαλασσένια...
meril, July 21, 2008 8:03 PM
από IGNIS
Όντως παράλληλα!!!
Και πάλι με το επόμενό σου, πλάκα έχει!!!
Ναι για σκέψου, και θάρρος η Πολυδούρη κι αυταπάρνηση, αυτό είναι αγάπη,να τον δέχεσαι όπως είναι αρκεί να ξέρεις πως σε αγαπά. Αυτό είναι το εφαλτήριο για κάθε θριαμβευτικό άλμα στην ζωή.
Κι από τον βατήρα των κοινών συναισθημάτων να οδηγείσαι βαθιά στα ύδατα της ευτυχίας...
(πτς πτς πτς...πάω να φτιάξω καφέ)
Ignis, July 21, 2008 8:05 PM
από onlysand
MERILou :)
αισθαντική μου εσύ
'σιωπηλή' κι αιθέρια!
July 21, 2008 8:09 PM
IGNIS!
κι ΆΛΛΟ καφέ;!... σε ΒΛΕΠΩ! ;Ρ
onlysand, July 21, 2008 8:10 PM
από IGNIS
καλά τώρα που ήρθατε όλοι θα πώ και το τελευταίο μου (δια χειρός..Ρουφίνου) και μετα θα σκάκτσω
"Ει μεν επ'αμφοτέροισιν, Έρως, ίσα τόξα τιταίνεις,
εί θεός
ει δε ρέπεις προς μέρος, ου θεός εί"
(άντε και η μετάφραση για να μην κουραζόμαστε: Αν πάνω και στους δυο με ίση δύναμη, Έρωτα, τα τόξα σου τεντώνεις,
τότε είσαι θεός
αν όμως προς το ένα μέρος γέρνεις, όχι, θεός δεν είσαι!)
Ρουφίνος. Παλατινή Ανθολογία V, 97(ουάου, τώρα πάω για τον καχβέ)
July 21, 2008 8:10 PM
χο χο χο...δεν τέλεψα, Μέεεεεεριλ εδώ είμαι!
Ρουφίνος Πάρτ Του
Η φωτιά δεν καίγεται κι όλας, μα καίει
Ακου να δεις τι λέει αυτός ο μέγας προφέσορας
"Ει δυσίν ουκ ίσχυσας ίσην φλόγα, πυρφόρε, καύσαι,
την ενί καιομένην ή σβέσον ή μετάθες"
(τσακα τσακα η μετάφραση μη χρειαζούμενη μα για ευκολία)
Πυρφόρε, αν δεν μπορείς στην ίδια φλόγα και τους δυό να κάψεις,
να σβήσεις τη φωτιά του ενός ή αλλού να την ανάψεις.
Ρουφίνος, Παλατινή ανθολογία V, 88
(κι έχω τον καφέ στην φωτιά...πω πω πώς φούσκωσε...πάει το καϊμάκι!)
Νανααααααααααααα
Το φίμωτρο πού το χεις να το φορέσω;;;
Ignis, July 21, 2008 8:22 PM
από MERIL
ignis
Μμμμ σε βρίσκω σε πολύ καλή φάση (πτου μου! για τη φρασεολογία...)
Χαρούμενη να ταξιδεύεις
εκεί που η λύπη δεν κατοικεί
κι εσύ των αισθημάτων η δεινή
η κυνηγός
την Αριάδνη εκδύσου
meril, July 21, 2008 8:26 PM
από onlysand
IGNIS & MERIL :)
ανθολογίες είστε από μόνες σας
κορίτσια κερασένια ανθοφόρα
Εντάξει, θα πάω και πιο πίσω, Χρυσή:
"Ου το εράν νόσος, αλλά το μη εράν"
Φιλόστρατος (αν θυμάμαι καλά)
αυτός ο δύστυχος καλοπροαίρετος, λοιπόν, συγκέντρωσε όλα τα βέλη των μετέπειτα - καθ' ότι, ως γνωστόν, ΕΡΩΣ και ΙΔΑΝΙΚΟΣ πολύ σπάνιες περιπτώσεις, ε;... με το κυάλι! ;Ρ
onlysand, July 21, 2008 8:41 PM
από IGNIS
Ωραίο αυτό του Φιλόστρατου. Μάλιστα. Αν πιάσω το κούτελό μου και καίει, τώρα ξέρω πως δεν πρέπει να ανησυχώ (θα βάλω επάνω και το μπρίκι να φτιάξω καφέ)
Να πω κι ένα άλλο μια που τα λέει κομματάκι αντίστροφα:
"Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη έτσι και ο Αλή πασάς έπνιξε την Φροσύνη"
Μέριλ ω Μέριλ, Μεριλού με τα εκπληκτικά σου ποιήματα που δεν σταματάς να γράφεις, τι να την κάνω την Αριαδνούλα, το απεκδύομαι το σέσκουλο, πολύ χάπατο σου λέω, να μην πάρει χαμπάρι ολόκληρη Φαίδρα, το βούρλο! (άσε τον άλλον τον εξυπνάκια που του χάρισε το κουβάρι αντί να τον δέσει φιόγκο με δαύτο) Γι’ αυτό κι εγώ την ξεφορτώθηκα πριν κάτι μήνες χρόνους δεν θυμάμαι, κι έγινα ...μπουρλότο (όοοοοχι Σαπφώ Νοταρά....απαπαπαπα!)
Παιδιά (ναι, παιδιά!) καλά να περνάτε, μέσα σε όλα, σε πείσμα όλων των καταστάσεων. Όλων όσων μας πλήττουν. Κάποτε ξαστερώνει. Στο μεταξύ, ένα σωτήριο σωσίβιο χαμόγελο να κρατάμε πάντα μέσα μας. Αν κατορθώνει κι ανατέλλει και έξω μας, ό,τι καλύτερο
Σας φιλώ νοερώς κι ειλικρινώς
Το παλαβωμένο
ΥΓ. μην ανησυχείτε, σκάω. Παίρνω τον αρκούδο μου και πάω για νανάκια...πω πω είναι αργάμιση που έλεγε κι ο Ακάλυπτος
Ignis, July 22, 2008 12:29 AM
από Markos A
Ignis αγαπητή,
το ζητούμενο είναι, "σε πείσμα όλων των καταστάσεων" και αγνοώντας τις "ισορροπίες", να καταφέρουμε (τα δύο φύλα) να έρθουμε σε μια ΣΥΝεννόηση!
αφού, κοινή η μοίρα των ανθρώπων και το "πεπερασμένο" τους, που λέει και η Νανά.
Καλημέρα σε όλους
markos A, July 22, 2008 11:40 AM
από RETURN (έπεα 26/7/08)
Για τον ποιητή Καρυωτάκη, αν και λίγο καθυστερημένα έχω να πω ότι είναι αν όχι η μοναδική, τότε ίσως η πιο ισχυρή περίπτωση ατόφιου poète maudit (με την κλασσική, "γαλλική", οριοθετημένη έννοια) στα ελληνικά γράμματα.
Σήμαντρο και έρμαιο μιας εποχής μικρασιατικής ήττας, ήχος πένθιμος σε χρόνια παρακμής και φωνασκούσης αλαλίας, "καταπλακώθηκε" ταυτόχρονα και από σημαντικές προσωπικές αντιξοότητες έχοντας επίσης μια μάλλον έμφυτη μελαγχολική ιδιοσυγκρασία.
Ποτέ άλλοτε Έλληνας ποιητής δεν εξέφρασε με τόσο ωμό, κυνικό και μαζί "φιλοσοφημένο" (κατά την έκφραση του συρμού) τρόπο το spleen των poètes maudit.
Το spleen του Καρυωτάκη ειναι απόλυτο. Δεν συμβιβάζεται με τίποτα. Ούτε καν με το θαύμα. Φαντάζει σα να το περιφρονεί και αυτό.
Ακόμα και ο θάνατος , ελέγχεται αν κατάφερε να διαλύσει αυτή την μεγαλειώδη όσο και αβυσσώδη πίκρα του και δεν στοιχειώνει με ένα ιδιαίτερο τρόπο το συλλογικό λογοτεχνικό ασυνείδητο αναγνωστών και γραφόντων.
Return, July 26, 2008 9:20 PM
έπεα επί άμμου 17/7/08
για το ποστ Ημισφαιρίδια
από fyllo
"Ζάχαρη χύνεται η ζωή
κι άντε να τη μαζέψεις"
τι θαυμάσιο, Νανά!
κι αυτό "γλυκόπικρο", βέβαια...
ίσως όμως έτσι, γίνεται πιο ανάγλυφη η αξία της ΖΩΗΣ!
Σ' ευχαριστώ για όλα
όμορφες μέρες για όλους τους αγαπητούς φίλους! :)
fyllo, July 17, 2008 2:31 PM
από Anonymous
Νανά
εδώ είμαι
και τον καιρό των ταλαιπωριών σιωπώντας εδώ ήμουν
στέλλοντας θετική σκέψη για σένα που ξέρεις και μες στις δυσκολίες να στριφογυρίζεις τον τρυφερόν ποδόγυρο της αζαλέας
Καλό καλοκαίρι
με ποιητική αγάπη
Σωκράτης Ξένος, July 17, 2008 5:46 PM
από IGNIS (συνέχεια από έπεα 4/7/08)
Ηρθε κι η παπαρδέλα (εγώ είμαι αυτή) που τα λέει δέκα δέκα...
εδώ κι εγώ ν’αφήσω χνάρι (με τέτοιο μήκος σχόλιου μάλλον το γέτι των Ιμαλάϊων είμαι) και απαντώ στα πριν σχόλιά σου...
Νανά μας ακριβή, επανέρχεσαι στο μόνιμο ερώτημα μου περί της ορθής προφοράς των ξένων ονομάτων. Και καλά η γκιλοτίνα, ορθά, ορθότατα το επισημαίνεις, διότι ανήκει στον ...εφευρέτη της (και τι εφεύρεση...), και τα γαλλικά είναι σαφώς σαφή εκεί, μα καιρό τώρα θα ήθελα εάν γνώριζα ένα περουβιανό, να τον ρωτούσα πώς στο καλό προφέρεται αυτός (και πρόεδρός τους μια εποχή αν θυμάμαι καλά) ο Μάριο Βάργκας, Λιόσα ή Γιόσα. (η φωτογραφία τον αδικεί, ήταν ωραίος άνδρας, εξ άλλου εκεί είναι και 70 χρονών!!!) Και αυτό διότι άλλοι εκδοτικοί οίκοι τον μεταφράζουν Λιόσα κι άλλοι Γιόσα. Πληροφορήθηκα πως αυτά τα 2 λάμδα στην Αργεντινή τα προφέρουν ως ζ, εκεί θα ήταν Ζόσα. Αλλά είναι περουβιανός, άρα δεν είναι έτσι, (είναι απλώς "ζώσα" γραφή, χι χι χι) και από την άλλη, ίδια να είναι τα δυο ελ αρχικά στην λέξη όπως στον Llosa και ίδια στο μέσον όπως στον Vallejo? Και ως τι τα προφέρουν εκεί, γάμα ή έντονο υγρό λάμδα (λιού);;
(that's the question!)
Βρείτε μου ένα περουβιανό να τον κατσιάσω στις ερωτήσεις!
ΥΓ. είσαι σε οίστρο. Οι δυο μήνες είναι πολύ πολύ πολύ πρόσφατοι. Να ήταν 2 χρόνια να το μετρήσω. Αλλά δυο μήνες δεν είναι τίποτε, απλά αποδεικνύεις τον οίστρο σου!
Είσαι σε οίστρο. Και η ζάχαρη (πού πήγες πάλι και το σκέφτηκες αυτό;;;;) η ζωή να σου χαμογελάει. Καραμέλα να γίνεται γλυκιά στο στόμα, κι όχι σκόρπια στους 5 ανέμους...
July 17, 2008 10:25 PM
Νανά μου, στο άλλο που είπες: δεν αναφέρω τον Μπόρχες, απλά διότι είναι αργεντίνος. Και μια και δεν είναι τόσο βατός όπως ο Λιόσα που προσφέρεται για δυο αναγνώσεις, πρώτα την επιδερμική και μετά την εις βάθος, ο Μπόρχες μπορεί να είναι κατευθείαν δύσκολος. Δεν έχω διαβάσει όλον τον μεταφρασμένο στη χώρα μας Μπόρχες (κι άλλος ένας ωραίος αργεντίνος ο Σάμπατο, δυνατή, κρυπτική πένα...)
Να πω εδώ και ενός άλλου (μεξικανός αυτός αλλά μια και τους πιάσαμε...), του γνωστού Οκτάβιο Παζ (Πας νομίζω το σωστό) το "Η διπλή φλόγα, έρως κι ερωτισμός" ένα εκπληκτικό βιβλίο, δοκίμιο μεν αλλά μια χαρά διαβάζεται και τώρα το καλοκαίρι (δεν καίει!!!)
Μάρκες, Φουέντες, Δίας, Κορτάσαρ, Καρπεντιέρ, Τσαβαρία, Σεπούλβεδα.. ατελείωτος κατάλογος..
Παιδιά, χρόνια έμπαινα σε βιβλιοπωλεία, και ζητούσα βιβλία ως εξής: τι νέο υπάρχει από λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία; (τα άλλα σαν να μην υπήρχαν για μένα!)
Οι λατιναμερικάνοι είναι ταξιδευτές του νου, έξοχοι παραμυθάδες, ιδανικοί για το καλοκαίρι. Είμαι στο Μάτσου Πίτσου και κοιτώ τους κόνδορες να πετάνε, ιδανικοί κορυφών εραστές, είμαι στο Ικίτος και στην Αρεκίπα, είμαι στις πυραμίδες των Μάγιας και των Αζτέκων, είμαι στην Γή του πυρός (εκεί κι αν είμαι!), βλέπω την ανατολή στην Λίμα να φαίνεται στις 10 το πρωί πίσω από τις γιγαντιαίες Ανδεις. Την συνοικία Μιραφλόρες και το Σαν Ισίδρο. Στο Κούσκο και στο Μοντεβιδέο. Είμαι στον Ρίο ντε λα Πλάτα και στον Ορινόκο.
Είμαι στην πολυθρόνα μου κι είμαι παντού.
Είμαι στις στέγες του κόσμου.
Διαβάζω.
July 17, 2008 10:32 PM
Και τώρα που άφησα τις δυο υπερμεγέθεις πατούσες μου στην άμμο, πάω να κάνω νανάκια νωρίς νωρίς και να σκεφτώ εκείνο που έγραψες της Τήσντεϊλ στον Φλοίσβο. Να καταλάβω τι εννοεί, πως θέλει σκληρότητα η υπόθεση για να αποδείξει ό άλλος ότι πράγματι ισχύει; Να τον υπερβούμε σε τυχόν σκληράδα; Να τον ματώσουμε για να δούμε αν είναι κόκκινος;
Και πού είναι τα όρια των πραγμάτων; Διότι πολύ πολύ συχνά, ό,τι κάνεις το λούζεσαι...γυρνά μπούμερανγκ εναντίον σου...
Πάω να σκεφτώ
(μου έβαλες δύσκολααααααα)
Ignis, July 17, 2008 10:39 PM
από MERIL
Σε οίστρο; Η Νανά; Σωπάτε καλέ... Αυτή κι ο οίστρος ...μαλωμένοι ...
Γι' αυτό τα βράδια για χάρη του μένει άυπνη δεν της... στέργει ο ...άθλιος....
Μα πως να συμβεί που έχει μπολιαστεί στο αίμα της, που κυκλοφορεί αθέατα εντός της;
Αχ, Νανά ζαχαρένια...
φέρνεις σε λέξεις θάλασσες
και όποιος τις αντέξει....
Υ.Γ. IGNIS αλίμονό σου αν σταματήσεις το χυμαρρώδες σου...
Προσωπικά δεν θα σου... ξαναμιλήσω...
φιλιά σ' όλους
meril, July 18, 2008 10:24 AM
από eraser
( ......... )
Χάρη στην... επανάκαμψη της Ignis με την "γκιγιοτίνα", θυμήθηκα να υπογραμμίσω (για το προηγούμενο ποίημά σου):
Με τόσο αίμα που χύνεται άδικα στον κόσμο, ευτυχώς κάποιος σκέφτεται επιτέλους πως πρέπει «να φέξει ένα χάδι» για να σωθούμε!
Φεύγω κι εγώ για ένα μήνα να... σωθώ απ’ την ζούγκλα της τσιμεντούπολης... ;)
Ώσπου να σας ξαναβρώ, την αγάπη και τις ευχές μου στην κυνικο-τρυφερή Οικοδέσποινα
της "Άμμου"
καλές διακοπές σε όλους τους φίλτατους συνταξιδιώτες
και ιδιαίτερα στα "χειμαρρώδη" κορίτσια Ignis και Meril! :)
eraser, July 18, 2008 1:04 PM
από onlysand
FYLLαράκι
αισθαντικό, η ζάχαρη που σε τραβάει απ’ την αθωότητα σαν μαγνήτης...
- το περίμενα! ;)
όμορφες μέρες και νύχτες να συναντούν τα ταξίδια σου :)
July 18, 2008 3:18 PM
ΣΩΚΡΑΤΗ :)
ω, τι παρήγορη δροσιά!
«Λιανό κεράκι» ανθεκτικό
την «ώρα της μετάγγισης» σιωπηλό και καίριο
με την ουσία της αγάπης
που «δεν αποταμιεύεται»
φιλιά μού είπε να σου δώσω
η Ποίηση που σε λατρεύει
July 18, 2008 3:21 PM
IGNIS :)
αυτά σου που ζηλεύω τα περίτεχνα – κι εσύ τα λες ...παπαρδέλες... \
ντροπή στον άλλο σου εαυτό που δεν σε βάζει τιμωρία με το ένα πόδι στη γωνία!
Α, μα πια... θύμωσα!
Άλλο (ξε-θυμωμένη): μα τι γοητευτικό, πραγματικά, το ταξίδι της Γλώσσας! Αιώνια αγάπη ανταποδοτική (και πάντα εκεί! ;)
Για πότε μάς κουβάλησες από τις «στέγες του κόσμου» εδώ στην ταπεινή μας ‘άμμο’ αυτή τη μεγάλη παρέα των θαυματοποιών - πραγματεία το αριστοτεχνικό σου κέντημα, ευλογημένο παιδί!
Στην επειγόντως αναζήτηση Περουβιανού, κι εγώ μαζί σου!!!
Ο Μπόρχες όμως; που τον έχεις ‘μακριά’;... (Και ούτε ...Λατίνος;!) Μου είπε πως τον στενοχώρεσες... Άκου δύσκολος! Το πολύ, μια ‘δεύτερη’ ανάγνωση κι αυτός, εντάξει!...
A, ναι, κι εγώ τις έχω τις (ανυπέρβλητες, νομίζω) αντιρρήσεις μου με την Τήσντεϊλ! Μπορεί όμως να την συγχωρέσω, γιατί δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες τής βγήκε τόση σκληρότητα στον εξώστη... «Για να δούμε αν είναι κόκκινος;» χαχαχα
July 18, 2008 3:25 PM
IGNIS (συνέχεια!)
Καλά, για τον ‘οίστρο’ δεν ξαναμιλώ, Χρυσή πληθωρική μου, γιατί κάνει τους τέσσερις ανέμους πέντε... ;)
Σιγά, τώρα, μη δεν σε ‘δώσω’ στους ‘καταχραστές...’ μ’ αυτή τη μαγεία απ’ το Μάτσου Πίτσου ως τη ζαχαρένια ακρογιαλιά της όμορφης ψυχής σου! xxx
onlysand, July 18, 2008 3:28 PM
από voul-voul
Γειά σου Νανά μου, με τα απογειωτικά ποιήματα!
Έχεις τον τρόπο, ακόμα και τη «θλίψη» να την τραβάς ως την εξάντλησή της, με αποτέλεσμα βάλσαμο!
Απ’ την ώρα που κοιτώ στα σχόλιά σου, ΠΑΛΙ ‘συνομιλούμε’ live! ;)
Καλές διακοπές στον eraser, φιλιά ατέλειωτα στα εκθαμβωτικά κορίτσια που μας ταξιδεύουν στις ομορφιές της ψυχής και της γραφής!
Αχ, κι αυτή η θεσπέσια μουσική!... Ναι, μπορεί να σε κάνει να κλάψεις!
Ignis μου, πώς να σ’ ευχαριστήσω γι’ αυτό το ταξίδι των ονομάτων! :)
Καλό απομεσήμερο στους περαστικούς φίλους που επιμένουν (βλ. Σωκράτη)
voul-voul, July 18, 2008 3:30 PM
από onlysand
Ουπςςς... καλώσ’ τη! :)
Κι εγώ, πώς να σε ευχαριστήσω, Voul-voulίτσα;...
Ναι, για τη μουσική (αυτή και γενικώς)
Ναι, για τα «εκθαμβωτικά κορίτσια» (όμορφα που τα περιγράφεις με δύο λόγια!)
Ναι, πολύ πολύ σημαντική
η «των ονομάτων επίσκεψις»!
Βουρ κι εσύ στο βιβλιοπωλείο, ε; για Λατίνους εραστές (της γραφής, εννοώ...!...;)
July 18, 2008 3:34 PM
MERILou :)
Ναι, καλή νεράιδα κι εσύ... Καλά το μάντεψες: «δεν στέργει ο άθλιος...» ;)
Κι αν κοιμηθώ πρωί, έρχεται και μου χτυπάει το τζάμι μετανιωμένος για να με αποζημιώσει: βρίσκω το συννεφένιο σου μήνυμα και γίνομαι καινούργια :)
(Και, βέβαια, μην περιμένει και η δική σου γλυκειά Ταπεινοφροσύνη να το ‘θάψω’ στον κήπο μου μόνο δικό μου!...)
July 18, 2008 3:37 PM
ERASER :)
Αξέχαστα όμορφα να περάσεις!
Να μας γυρίσεις ανανεωμένος και ευαίσθητα δυνατός ...πανσέληνος
(όπως σε ‘γνωρίζουμε’! ;)
July 18, 2008 3:39 PM
Και τώρα είμαι σίγουρη, πως θα γίνουμε όλη μια νοερή αγκαλιά για τον αγαπημένο μας ΑΛΕΞ: μια ανυποψίαστη βόλτα πριν λίγο στο ιστίο του, με έφερε αντιμέτωπη με την τρομερή είδηση: έχασε προχθές την πολύτιμη μητέρα του και βουτήχτηκε στον πόνο.
Άφησα για το τέλος το Πικρό; Παρασύρομαι, συγχωρέστε με... Έχει κι άλλες φορές παλέψει η αειθαλής Αγάπη με τον ανελέητο Θάνατο – λένε πως πάντα νικάει Εκείνη...
onlysand, July 18, 2008 3:41 PM
από IGNIS
Σε αυτές τις ώρες δεν λέμε τίποτε, όλα περιττεύουν. Ό,τι και να πεις, ηχεί στα αυτιά αυτού που απομένει χωρίς το πρόσωπο που αγάπησε, κούφιο και εντελώς κενό.
Έχω χάσει και τους δυο γονείς, σε παιδική ηλικία τον πατέρα και πριν κάποια χρόνια την μητέρα. Η μόνη φράση που άκουσα (σε ταινία) και με άγγιξε βαθύτατα, είναι αυτή:
Ευχαριστώ για όσον χρόνο φώτισε την ζωή μου
Έτσι απλά. Για όσα χρόνια ήταν ένα αγαπημένο πρόσωπο ήλιος στην ζωή μας, ένα ευχαριστώ. Που έτσι, έλαμπε στις μέρες μας...
Στον Αλεξ την αγάπη μας (δίκιο έχεις Νανά μου, όλοι έτσι μια νοερή αγκαλιά στην πλούσια και θερμή σου Άμμο για τον Άλεξ αυτές τις ώρες) και μακάρι πάντα να βλέπει μέσα στα μάτια των παιδιών του την συνέχειά της.
ΥΓ.
Νανά...από τις πιο όμορφες φράσεις που έχω αντικρύσει τούτη που έγραψες, φράση κόσμημα...θα την θυμάμαι, η νίκη της αειθαλούς Αγάπης πάνω στον ανελέητο Θάνατο... κι αν τους πάρω τα αρχικά και τα ταξιδέψω, λέω να βγάλω την λέξη ΑΘανασία (πόσα άλφα έχει η λέξη αθανασία...με πόση Αγάπη είναι καμωμένη...λες και την κέντησε σφιχτά σφιχτά για να εκμηδενίσει κάθε πόνο)
Ignis, July 18, 2008 4:48 PM
από voul-voul
Στα τόσα όμορφα και τρυφερά που γράψατε κι οι δυο σας ΝΑΝΑ και IGNIS
να προσθέσω κι εγώ τη θλίψη και τη συμπαράστασή μου στον ΑΛΕΞ για την απώλεια τις φίλτατης (όπως πάντα!) μητέρας του. Κουράγιο να τη θυμάται και να συνεχίσει τη ζωή του, όπως κι εκείνη θα το ήθελε!
Νανά, δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ τη συγκλονιστική περιγραφή στο βιβλίο σου. πήγα πάλι να το ξεφυλλίσω...
voul-voul, July 18, 2008 5:01 PM
από ΑΛΕΞ
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Με αγκαλιάζετε και το νιώθω.
Νανά, από την πρώτη στιγμή της απώλειας και συνεχώς έως τώρα μέσα στο μυαλό μου άνεμος τρελός-θαρρείς-γυρίζει πίσω μπρος συνέχεια τις σελίδες του βιβλίου σου, εκείνες που μιλάς για τον πόνο για τη μανούλα...
Όταν μπορέσω θα ξαναπεράσω. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα. Συμπαθάτε με.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!
Alex, July 19, 2008 8:58 AM
από Markos A
Νανά και φίλοι καλημέρα
ΑΛΕΞ, δέξου σε παρακαλώ κι από μένα
τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη μου
για την απώλεια της μητέρας σου.
Δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή (και ο θάνατος). Ο χρόνος να είναι σύμμαχός σου.
Σου εύχομαι καλή δύναμη.
Markos A, July 19, 2008 12:23 PM
από onlysand
Καλή σου μέρα, ΑΛΕΞάκι μου :)
κοίτα τι μού ήρθε στο ηλ. ταχ/μείο χθες, μόλις έμαθα για τη μανούλα σου:
Τα δάκρυα είναι καλοκαιρινή βροχούλα για την ψυχή.
Alfred Austin 1835-1914, άγγλος ποιητής
Η ζωή θα σε τραβήξει μπροστά.
Κι αυτός, είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση: ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΈ!
Καλημέρα και σε σένα, MARKO
onlysand, July 19, 2008 12:52 PM
από fyllo
"Ζάχαρη χύνεται η ζωή
κι άντε να τη μαζέψεις"
τι θαυμάσιο, Νανά!
κι αυτό "γλυκόπικρο", βέβαια...
ίσως όμως έτσι, γίνεται πιο ανάγλυφη η αξία της ΖΩΗΣ!
Σ' ευχαριστώ για όλα
όμορφες μέρες για όλους τους αγαπητούς φίλους! :)
fyllo, July 17, 2008 2:31 PM
από Anonymous
Νανά
εδώ είμαι
και τον καιρό των ταλαιπωριών σιωπώντας εδώ ήμουν
στέλλοντας θετική σκέψη για σένα που ξέρεις και μες στις δυσκολίες να στριφογυρίζεις τον τρυφερόν ποδόγυρο της αζαλέας
Καλό καλοκαίρι
με ποιητική αγάπη
Σωκράτης Ξένος, July 17, 2008 5:46 PM
από IGNIS (συνέχεια από έπεα 4/7/08)
Ηρθε κι η παπαρδέλα (εγώ είμαι αυτή) που τα λέει δέκα δέκα...
εδώ κι εγώ ν’αφήσω χνάρι (με τέτοιο μήκος σχόλιου μάλλον το γέτι των Ιμαλάϊων είμαι) και απαντώ στα πριν σχόλιά σου...
Νανά μας ακριβή, επανέρχεσαι στο μόνιμο ερώτημα μου περί της ορθής προφοράς των ξένων ονομάτων. Και καλά η γκιλοτίνα, ορθά, ορθότατα το επισημαίνεις, διότι ανήκει στον ...εφευρέτη της (και τι εφεύρεση...), και τα γαλλικά είναι σαφώς σαφή εκεί, μα καιρό τώρα θα ήθελα εάν γνώριζα ένα περουβιανό, να τον ρωτούσα πώς στο καλό προφέρεται αυτός (και πρόεδρός τους μια εποχή αν θυμάμαι καλά) ο Μάριο Βάργκας, Λιόσα ή Γιόσα. (η φωτογραφία τον αδικεί, ήταν ωραίος άνδρας, εξ άλλου εκεί είναι και 70 χρονών!!!) Και αυτό διότι άλλοι εκδοτικοί οίκοι τον μεταφράζουν Λιόσα κι άλλοι Γιόσα. Πληροφορήθηκα πως αυτά τα 2 λάμδα στην Αργεντινή τα προφέρουν ως ζ, εκεί θα ήταν Ζόσα. Αλλά είναι περουβιανός, άρα δεν είναι έτσι, (είναι απλώς "ζώσα" γραφή, χι χι χι) και από την άλλη, ίδια να είναι τα δυο ελ αρχικά στην λέξη όπως στον Llosa και ίδια στο μέσον όπως στον Vallejo? Και ως τι τα προφέρουν εκεί, γάμα ή έντονο υγρό λάμδα (λιού);;
(that's the question!)
Βρείτε μου ένα περουβιανό να τον κατσιάσω στις ερωτήσεις!
ΥΓ. είσαι σε οίστρο. Οι δυο μήνες είναι πολύ πολύ πολύ πρόσφατοι. Να ήταν 2 χρόνια να το μετρήσω. Αλλά δυο μήνες δεν είναι τίποτε, απλά αποδεικνύεις τον οίστρο σου!
Είσαι σε οίστρο. Και η ζάχαρη (πού πήγες πάλι και το σκέφτηκες αυτό;;;;) η ζωή να σου χαμογελάει. Καραμέλα να γίνεται γλυκιά στο στόμα, κι όχι σκόρπια στους 5 ανέμους...
July 17, 2008 10:25 PM
Νανά μου, στο άλλο που είπες: δεν αναφέρω τον Μπόρχες, απλά διότι είναι αργεντίνος. Και μια και δεν είναι τόσο βατός όπως ο Λιόσα που προσφέρεται για δυο αναγνώσεις, πρώτα την επιδερμική και μετά την εις βάθος, ο Μπόρχες μπορεί να είναι κατευθείαν δύσκολος. Δεν έχω διαβάσει όλον τον μεταφρασμένο στη χώρα μας Μπόρχες (κι άλλος ένας ωραίος αργεντίνος ο Σάμπατο, δυνατή, κρυπτική πένα...)
Να πω εδώ και ενός άλλου (μεξικανός αυτός αλλά μια και τους πιάσαμε...), του γνωστού Οκτάβιο Παζ (Πας νομίζω το σωστό) το "Η διπλή φλόγα, έρως κι ερωτισμός" ένα εκπληκτικό βιβλίο, δοκίμιο μεν αλλά μια χαρά διαβάζεται και τώρα το καλοκαίρι (δεν καίει!!!)
Μάρκες, Φουέντες, Δίας, Κορτάσαρ, Καρπεντιέρ, Τσαβαρία, Σεπούλβεδα.. ατελείωτος κατάλογος..
Παιδιά, χρόνια έμπαινα σε βιβλιοπωλεία, και ζητούσα βιβλία ως εξής: τι νέο υπάρχει από λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία; (τα άλλα σαν να μην υπήρχαν για μένα!)
Οι λατιναμερικάνοι είναι ταξιδευτές του νου, έξοχοι παραμυθάδες, ιδανικοί για το καλοκαίρι. Είμαι στο Μάτσου Πίτσου και κοιτώ τους κόνδορες να πετάνε, ιδανικοί κορυφών εραστές, είμαι στο Ικίτος και στην Αρεκίπα, είμαι στις πυραμίδες των Μάγιας και των Αζτέκων, είμαι στην Γή του πυρός (εκεί κι αν είμαι!), βλέπω την ανατολή στην Λίμα να φαίνεται στις 10 το πρωί πίσω από τις γιγαντιαίες Ανδεις. Την συνοικία Μιραφλόρες και το Σαν Ισίδρο. Στο Κούσκο και στο Μοντεβιδέο. Είμαι στον Ρίο ντε λα Πλάτα και στον Ορινόκο.
Είμαι στην πολυθρόνα μου κι είμαι παντού.
Είμαι στις στέγες του κόσμου.
Διαβάζω.
July 17, 2008 10:32 PM
Και τώρα που άφησα τις δυο υπερμεγέθεις πατούσες μου στην άμμο, πάω να κάνω νανάκια νωρίς νωρίς και να σκεφτώ εκείνο που έγραψες της Τήσντεϊλ στον Φλοίσβο. Να καταλάβω τι εννοεί, πως θέλει σκληρότητα η υπόθεση για να αποδείξει ό άλλος ότι πράγματι ισχύει; Να τον υπερβούμε σε τυχόν σκληράδα; Να τον ματώσουμε για να δούμε αν είναι κόκκινος;
Και πού είναι τα όρια των πραγμάτων; Διότι πολύ πολύ συχνά, ό,τι κάνεις το λούζεσαι...γυρνά μπούμερανγκ εναντίον σου...
Πάω να σκεφτώ
(μου έβαλες δύσκολααααααα)
Ignis, July 17, 2008 10:39 PM
από MERIL
Σε οίστρο; Η Νανά; Σωπάτε καλέ... Αυτή κι ο οίστρος ...μαλωμένοι ...
Γι' αυτό τα βράδια για χάρη του μένει άυπνη δεν της... στέργει ο ...άθλιος....
Μα πως να συμβεί που έχει μπολιαστεί στο αίμα της, που κυκλοφορεί αθέατα εντός της;
Αχ, Νανά ζαχαρένια...
φέρνεις σε λέξεις θάλασσες
και όποιος τις αντέξει....
Υ.Γ. IGNIS αλίμονό σου αν σταματήσεις το χυμαρρώδες σου...
Προσωπικά δεν θα σου... ξαναμιλήσω...
φιλιά σ' όλους
meril, July 18, 2008 10:24 AM
από eraser
( ......... )
Χάρη στην... επανάκαμψη της Ignis με την "γκιγιοτίνα", θυμήθηκα να υπογραμμίσω (για το προηγούμενο ποίημά σου):
Με τόσο αίμα που χύνεται άδικα στον κόσμο, ευτυχώς κάποιος σκέφτεται επιτέλους πως πρέπει «να φέξει ένα χάδι» για να σωθούμε!
Φεύγω κι εγώ για ένα μήνα να... σωθώ απ’ την ζούγκλα της τσιμεντούπολης... ;)
Ώσπου να σας ξαναβρώ, την αγάπη και τις ευχές μου στην κυνικο-τρυφερή Οικοδέσποινα
της "Άμμου"
καλές διακοπές σε όλους τους φίλτατους συνταξιδιώτες
και ιδιαίτερα στα "χειμαρρώδη" κορίτσια Ignis και Meril! :)
eraser, July 18, 2008 1:04 PM
από onlysand
FYLLαράκι
αισθαντικό, η ζάχαρη που σε τραβάει απ’ την αθωότητα σαν μαγνήτης...
- το περίμενα! ;)
όμορφες μέρες και νύχτες να συναντούν τα ταξίδια σου :)
July 18, 2008 3:18 PM
ΣΩΚΡΑΤΗ :)
ω, τι παρήγορη δροσιά!
«Λιανό κεράκι» ανθεκτικό
την «ώρα της μετάγγισης» σιωπηλό και καίριο
με την ουσία της αγάπης
που «δεν αποταμιεύεται»
φιλιά μού είπε να σου δώσω
η Ποίηση που σε λατρεύει
July 18, 2008 3:21 PM
IGNIS :)
αυτά σου που ζηλεύω τα περίτεχνα – κι εσύ τα λες ...παπαρδέλες... \
ντροπή στον άλλο σου εαυτό που δεν σε βάζει τιμωρία με το ένα πόδι στη γωνία!
Α, μα πια... θύμωσα!
Άλλο (ξε-θυμωμένη): μα τι γοητευτικό, πραγματικά, το ταξίδι της Γλώσσας! Αιώνια αγάπη ανταποδοτική (και πάντα εκεί! ;)
Για πότε μάς κουβάλησες από τις «στέγες του κόσμου» εδώ στην ταπεινή μας ‘άμμο’ αυτή τη μεγάλη παρέα των θαυματοποιών - πραγματεία το αριστοτεχνικό σου κέντημα, ευλογημένο παιδί!
Στην επειγόντως αναζήτηση Περουβιανού, κι εγώ μαζί σου!!!
Ο Μπόρχες όμως; που τον έχεις ‘μακριά’;... (Και ούτε ...Λατίνος;!) Μου είπε πως τον στενοχώρεσες... Άκου δύσκολος! Το πολύ, μια ‘δεύτερη’ ανάγνωση κι αυτός, εντάξει!...
A, ναι, κι εγώ τις έχω τις (ανυπέρβλητες, νομίζω) αντιρρήσεις μου με την Τήσντεϊλ! Μπορεί όμως να την συγχωρέσω, γιατί δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες τής βγήκε τόση σκληρότητα στον εξώστη... «Για να δούμε αν είναι κόκκινος;» χαχαχα
July 18, 2008 3:25 PM
IGNIS (συνέχεια!)
Καλά, για τον ‘οίστρο’ δεν ξαναμιλώ, Χρυσή πληθωρική μου, γιατί κάνει τους τέσσερις ανέμους πέντε... ;)
Σιγά, τώρα, μη δεν σε ‘δώσω’ στους ‘καταχραστές...’ μ’ αυτή τη μαγεία απ’ το Μάτσου Πίτσου ως τη ζαχαρένια ακρογιαλιά της όμορφης ψυχής σου! xxx
onlysand, July 18, 2008 3:28 PM
από voul-voul
Γειά σου Νανά μου, με τα απογειωτικά ποιήματα!
Έχεις τον τρόπο, ακόμα και τη «θλίψη» να την τραβάς ως την εξάντλησή της, με αποτέλεσμα βάλσαμο!
Απ’ την ώρα που κοιτώ στα σχόλιά σου, ΠΑΛΙ ‘συνομιλούμε’ live! ;)
Καλές διακοπές στον eraser, φιλιά ατέλειωτα στα εκθαμβωτικά κορίτσια που μας ταξιδεύουν στις ομορφιές της ψυχής και της γραφής!
Αχ, κι αυτή η θεσπέσια μουσική!... Ναι, μπορεί να σε κάνει να κλάψεις!
Ignis μου, πώς να σ’ ευχαριστήσω γι’ αυτό το ταξίδι των ονομάτων! :)
Καλό απομεσήμερο στους περαστικούς φίλους που επιμένουν (βλ. Σωκράτη)
voul-voul, July 18, 2008 3:30 PM
από onlysand
Ουπςςς... καλώσ’ τη! :)
Κι εγώ, πώς να σε ευχαριστήσω, Voul-voulίτσα;...
Ναι, για τη μουσική (αυτή και γενικώς)
Ναι, για τα «εκθαμβωτικά κορίτσια» (όμορφα που τα περιγράφεις με δύο λόγια!)
Ναι, πολύ πολύ σημαντική
η «των ονομάτων επίσκεψις»!
Βουρ κι εσύ στο βιβλιοπωλείο, ε; για Λατίνους εραστές (της γραφής, εννοώ...!...;)
July 18, 2008 3:34 PM
MERILou :)
Ναι, καλή νεράιδα κι εσύ... Καλά το μάντεψες: «δεν στέργει ο άθλιος...» ;)
Κι αν κοιμηθώ πρωί, έρχεται και μου χτυπάει το τζάμι μετανιωμένος για να με αποζημιώσει: βρίσκω το συννεφένιο σου μήνυμα και γίνομαι καινούργια :)
(Και, βέβαια, μην περιμένει και η δική σου γλυκειά Ταπεινοφροσύνη να το ‘θάψω’ στον κήπο μου μόνο δικό μου!...)
July 18, 2008 3:37 PM
ERASER :)
Αξέχαστα όμορφα να περάσεις!
Να μας γυρίσεις ανανεωμένος και ευαίσθητα δυνατός ...πανσέληνος
(όπως σε ‘γνωρίζουμε’! ;)
July 18, 2008 3:39 PM
Και τώρα είμαι σίγουρη, πως θα γίνουμε όλη μια νοερή αγκαλιά για τον αγαπημένο μας ΑΛΕΞ: μια ανυποψίαστη βόλτα πριν λίγο στο ιστίο του, με έφερε αντιμέτωπη με την τρομερή είδηση: έχασε προχθές την πολύτιμη μητέρα του και βουτήχτηκε στον πόνο.
Άφησα για το τέλος το Πικρό; Παρασύρομαι, συγχωρέστε με... Έχει κι άλλες φορές παλέψει η αειθαλής Αγάπη με τον ανελέητο Θάνατο – λένε πως πάντα νικάει Εκείνη...
onlysand, July 18, 2008 3:41 PM
από IGNIS
Σε αυτές τις ώρες δεν λέμε τίποτε, όλα περιττεύουν. Ό,τι και να πεις, ηχεί στα αυτιά αυτού που απομένει χωρίς το πρόσωπο που αγάπησε, κούφιο και εντελώς κενό.
Έχω χάσει και τους δυο γονείς, σε παιδική ηλικία τον πατέρα και πριν κάποια χρόνια την μητέρα. Η μόνη φράση που άκουσα (σε ταινία) και με άγγιξε βαθύτατα, είναι αυτή:
Ευχαριστώ για όσον χρόνο φώτισε την ζωή μου
Έτσι απλά. Για όσα χρόνια ήταν ένα αγαπημένο πρόσωπο ήλιος στην ζωή μας, ένα ευχαριστώ. Που έτσι, έλαμπε στις μέρες μας...
Στον Αλεξ την αγάπη μας (δίκιο έχεις Νανά μου, όλοι έτσι μια νοερή αγκαλιά στην πλούσια και θερμή σου Άμμο για τον Άλεξ αυτές τις ώρες) και μακάρι πάντα να βλέπει μέσα στα μάτια των παιδιών του την συνέχειά της.
ΥΓ.
Νανά...από τις πιο όμορφες φράσεις που έχω αντικρύσει τούτη που έγραψες, φράση κόσμημα...θα την θυμάμαι, η νίκη της αειθαλούς Αγάπης πάνω στον ανελέητο Θάνατο... κι αν τους πάρω τα αρχικά και τα ταξιδέψω, λέω να βγάλω την λέξη ΑΘανασία (πόσα άλφα έχει η λέξη αθανασία...με πόση Αγάπη είναι καμωμένη...λες και την κέντησε σφιχτά σφιχτά για να εκμηδενίσει κάθε πόνο)
Ignis, July 18, 2008 4:48 PM
από voul-voul
Στα τόσα όμορφα και τρυφερά που γράψατε κι οι δυο σας ΝΑΝΑ και IGNIS
να προσθέσω κι εγώ τη θλίψη και τη συμπαράστασή μου στον ΑΛΕΞ για την απώλεια τις φίλτατης (όπως πάντα!) μητέρας του. Κουράγιο να τη θυμάται και να συνεχίσει τη ζωή του, όπως κι εκείνη θα το ήθελε!
Νανά, δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ τη συγκλονιστική περιγραφή στο βιβλίο σου. πήγα πάλι να το ξεφυλλίσω...
voul-voul, July 18, 2008 5:01 PM
από ΑΛΕΞ
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Με αγκαλιάζετε και το νιώθω.
Νανά, από την πρώτη στιγμή της απώλειας και συνεχώς έως τώρα μέσα στο μυαλό μου άνεμος τρελός-θαρρείς-γυρίζει πίσω μπρος συνέχεια τις σελίδες του βιβλίου σου, εκείνες που μιλάς για τον πόνο για τη μανούλα...
Όταν μπορέσω θα ξαναπεράσω. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα. Συμπαθάτε με.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!
Alex, July 19, 2008 8:58 AM
από Markos A
Νανά και φίλοι καλημέρα
ΑΛΕΞ, δέξου σε παρακαλώ κι από μένα
τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη μου
για την απώλεια της μητέρας σου.
Δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή (και ο θάνατος). Ο χρόνος να είναι σύμμαχός σου.
Σου εύχομαι καλή δύναμη.
Markos A, July 19, 2008 12:23 PM
από onlysand
Καλή σου μέρα, ΑΛΕΞάκι μου :)
κοίτα τι μού ήρθε στο ηλ. ταχ/μείο χθες, μόλις έμαθα για τη μανούλα σου:
Τα δάκρυα είναι καλοκαιρινή βροχούλα για την ψυχή.
Alfred Austin 1835-1914, άγγλος ποιητής
Η ζωή θα σε τραβήξει μπροστά.
Κι αυτός, είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση: ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΈ!
Καλημέρα και σε σένα, MARKO
onlysand, July 19, 2008 12:52 PM
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
