για το ποστ Κώστας Καρυωτάκης
από IGNIS
Στέκομαι στην φράση
"η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ"
Και μου φαίνεται, ότι επίπλαστες ήταν οι συγκινήσεις του, μόνον με αυτήν την μελαγχολία του συνδέθηκε αμείλικτα. Τα άλλα όλα...ψίχουλα..
Η Πολυδούρη τον αγάπησε πολύ, μα κάποιος κάποτε μου είπε (δεν το έχω διαβάσει άρα και διαπιστώσει, οπότε επιφυλάσσομαι) ότι μια μέρα βροχής τής συμπεριφέρθηκε με σκληρότητα περίεργη για αγαπημένο, πήρε την άμαξα και την άφησε, λέει, πεζή στις κακές καιρικές συνθήκες. Την σκέφτηκα, έτσι να βρέχει και να είναι μόνη, απρόσμενα μόνη, δεν θα έβρεχαν παράλληλα και τα μάτια της εκείνη την μοναξιά της;
Κι όμως τον αγάπησε και έγραφε ποιήματα για κείνον....(πάντα αγαπάμε αυτό που είτε δεν έχουμε δίπλα μας, είτε μας διαφεύγει διαρκώς σαν νερό μέσα από τα δάχτυλά μας χωρίς να μπορούμε να το κρατήσουμε, είτε γιατί απετόλμησε να αποχωρήσει. Ένας μαζοχισμός ανόητος, που το μόνο που κάνει είναι να θρέφει υπέρμετρα τον εγωισμό του θύτη)
Κι όμως βαυκαλιζόταν, αρπαγμένη ίσως από το γόητρο της έμφυτης μελαγχολίας του (μήπως κάτι τέτοιο υποκινεί τα μητρικά συναισθήματα που υπάρχουν σε κάθε γυναίκα;), ίσως με εκείνο: "μόνο γιατί σαν πέρναα με καμάρωσες"...
Της έφταναν τόσα λίγα; Και να τα περιγράφει σαν τόσα πολλά σε εκείνο το εξαίσιό της ποίημα ("Γιατί μ’ αγάπησες") Μια σπίθα στο βλέμμα; Λίγα χάδια ("γιατί με κράτησες στα χέρια σου"), κάποιο φιλί ("μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα") ή τα πιο πολλά του αγγίγματος; Αυτά μόνον αρκούν για να θρέψουν μια αυταπάτη ότι πορεύεσαι διπλός στην έρημο της ζωής; ("μόνο γιατί με αγάπησες γεννήθηκα") Και να είναι εσαεί δεμένη με ένα όνειρο;
Εκεί στο κρεβάτι του σανατόριου που έσβηνε δυο χρόνια αργότερα από την εγωιστική του αυτοκτονία, εκείνη δεν θα τον σκεφτόταν;;; ("ωραίε που βασίλεψες") Όλα αυτά που θα μπορούσε να ζήσει και δεν έζησε; Επειδή αυτός ήταν "λιγότερος" από εκείνην; (δεν μιλώ σαν ποιητής λιγότερος, σαν ποιητής ήταν κορυφαίος, κατά πολύ ανώτερός της) επειδή αυτός δεν άντεχε να αγαπήσει;;; (θέλει αντοχές η αγάπη, θέλει και αντοχές αλλά και συμμετρίες. Δεν δίνεις μόνον ό,τι σου περισσεύει, ό,τι δεν χρειάζεσαι, αλλά και ό,τι δεν σου περισσεύει να δώσεις..)
Μα μόνον αυτό είναι, οι ρομαντικές αγάπες και οι λέξεις και τα σχετικά; Η ιδέα; Ο ρομαντικός ποιητής οφείλει και να νοιώθει στις φλέβες του την αγάπη κι όχι απλώς να μεταχειρίζεται τις λέξεις. "Πονώ επειδή σ' αγαπώ περισσότερο από όσο εφαντάστηκα ότι μπορούσα ποτέ ν' αγαπήσω" της είχε γράψει...άκου εγωισμός! Αυτή να τον αγαπά με τόση λαχτάρα κι αυτόν τον ενοχλούσε που την αγαπούσε κάτι ψιλά, κάτι λίγα, τόσο λίγα ώστε να της πει αργότερα να μείνουν φίλοι...σκέτη αγάπη η αγάπη του...βρε άμα το αίμα σου βράζει, πώς μπορείς να είσαι απλώς φίλος;;;; Μπορείς να βλέπεις τον άλλον και να μην του χιμάς;;; Τι είναι η αγάπη, νερουλό ζελέ διαίτης;;;
Ουφ!
Παρόλα αυτά που έτσι πολύ τα σκέπτομαι (την εκμετάλλευση των λέξεων) ο Καρυωτάκης μετά τον Καβάφη είναι ο αγαπημένος μου ποιητής. Παρόλα αυτά! Και μόνον για εκείνο το "Μόνο"...
Αχ, όλα έπρεπε να’ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια
να φύγουνε, να σβήσουν.
....
....
Όλα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να'ναι,
να παίζουνε τ'αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε..
July 20, 2008 8:39 PM
Και τον υπέροχο δίσκο της Πλάτωνος με την μαγική φωνή της Σαββίνας Γιαννάτου, την ωραιότερη μελοποίηση ποιημάτων που έγινε ποτέ.
Κι έτσι λοιπόν πορευόμαστε:
"Σκόνη στην σκόνη εγέμισεν ο τόπος
και γράφω με το δάκτυλο σταυρούς.."
Από την μία η μελαγχολία, κι από την άλλη η ζωή. Κι όποιος την αδράχνει
Το παραπάνω "ποταμίσιο" μου σχόλιο εμπεριέχει μια επιθυμία ΖΩΗΣ. Αρκετά με τις μελαγχολίες, θεέ μου, αρκετά! Αυτές τις μέρες διάβασα σε ένα βιβλίο μια πολύ ωραία φράση, την υιοθετώ με την καρδιά μου:
"Ακόμα και τα λάθη μου, δεν τα έκανα κατά λάθος"
Αριστούργημα έτσι; Συνειδητά να κάνεις κάποια πράγματα, για να αποδείξεις κάποια άλλα. Για να ανιχνεύσεις κάποια άλλα.
Φλυάρησα, ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΑ, και να με συγχωρείς Νανά μου, και συ και όλοι σας. Μα εύχομαι να φέρνω ένα νοερό αεράκι αισιοδοξίας στον χώρο.
Και δύναμης. Μας χρειάζεται. Καμιά φορά ο χειρότερος εχθρός, ο μεγαλύτερος πλανευτής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και οι απερίσκεπτες ανάγκες του. Θέλει προσοχή.
(Εγώ τα κύματα τα παλεύω αλλιώς)
ΥΓ.
Νανά, λέω τώρα, τι καλά αυτήν την Τήσντεϊλ να την είχε διαβάσει η Πολυδούρη!!!! Ίσως να είχε βουτήξει εκείνη την άμαξα και να είχε αφήσει εμβρόντητο τον Καρυωτάκη να τον ξεπλένει η βροχή.
July 20, 2008 8:44 PM
Τελικά, δεν πρέπει κανείς να γνωρίζει για τις ζωές των ποιητών, απομυθοποιούνται και κατεβαίνουν από το βάθρο τους.
Και τι απομένει;
Οι στίχοι ("μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι")
αλλά χρωματισμένοι αλλιώς
Ignis, July 20, 2008 8:48 PM
από onlysand
IGNIS :)
ενώ, και βέβαια, περίμενα την αναφορά στην Πολυδούρη, με εντυπωσίασε, ομολογώ, η αμείλικτη ‘κριτική’ σου στον Καρυωτάκη. Και, συμφωνώντας εν μέρει με το ‘απόλυτό’ της, δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω την ιδιαιτερότητα του ανδρός. Κοίτα, τώρα... Σίγουρα δεν είναι το πρότυπο που ονειρεύεται κάθε γυναίκα, κι έχεις πολύ δίκιο όταν λες ότι συνήθως πάμε και ‘πέφτουμε’ σε όποιον «δεν είναι δίπλα μας» ή «απετόλμησε να αποχωρήσει»... Και, ναι˙ γιατί; εσύ δεν έχεις ακούσει (συναντήσει) ανθρώπους που «δεν αντέχουν ν’ αγαπήσουν»; Δεν νομίζω, ότι, στην περίπτωση του Καρυωτάκη, είναι συνειδητή του πρόθεση να «θρέψει τον εγωισμό του», ούτε πως έχουμε να κάνουμε με επίπλαστες συγκινήσεις... με αυτοκαταστροφικά ‘πνιγόμενες’, ίσως...
Να μην ξεχάσουμε ότι ο άνθρωπος-ποιητής απ’ τη μια είχε ερωτευτεί (μικρούλης έφηβος 17 χρ.) την Άννα Σκορδύλη: έρωτας εν πολλοίς και πάλι ανεκπλήρωτος – το ‘έσερνε’ η μοίρα του – που του σημάδεψε τη ζωή (ομολογία; δικαιολογία; παθογένεια;...)˙ απ’ την άλλη, με τη σοβαρή σύφιλη να του απορροφά ίσως κάθε ‘όρεξη’ για σταθερή σχέση...
July 21, 2008 12:47 PM
IGNIS μου
θέλω να πω, εξετάζουμε και την πιθανότητα να βασανιζόταν όσο βασάνιζε; Και πάλι: με τόσες κρυφές γωνιές (και) στη σχέση αυτή, για τίποτα δεν μπορώ να είμαι σίγουρη...
Χωρίς να παραβλέπω το ‘γυναικείο’ μαρτύριο – γιατί υπήρξαν (και υπάρχουν;) και άντρες ‘απελπισμένοι’ του έρωτα - νομίζω ότι κατά βάθος τον έχω ‘συγχωρέσει’˙ στην εφηβεία μου περιφρόνησα το έργο του, αργότερα θαύμασα την λιτή, αντι-φιλολογική γραφή του που, χωρίς τυμπανοκρουσίες, φτάνει ως τον (αυτο)σαρκασμό. Στο τέλος, μάλλον τον έχω συμπονέσει...
Μα πού πας και τις βρίσκεις αυτές τις ‘σκηνές’ του παραλληλισμού και των συνειρμών – άκου, τώρα, συνάντηση «Τήσντεϊλ και Πολυδούρη» - ολόκληρο α/μ συναρπαστικό ‘βροχερό’ μυθιστόρημα!
Υπογραμμίζω, Χρυσή, την «επιθυμία ΖΩΗΣ» - να σε βλέπω να συνεχίζεις! (πιο αισιόδοξα τον «ρυθμό του κόσμου»)
ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΠΙΑ (στο έχω ξαναζητήσει, ε;!) για ‘ποταμίσια’ σχόλια και άλλες – α, θα το πω: ανοησίες! – «μόνο» σ’ ευχαριστώ που μας χαρίζεις χώρο να σκεφτόμαστε :)
Υ/γ: Μαρία Πολυδούρη, οπωσδήποτε εκκρεμ(εί)ής...
onlysand, July 21, 2008 12:51 PM
από Markos A
Νανά, σ’ ευχαριστώ που βρίσκεις πάντα αφορμές να μας «κεντρίζεις» :)
Νομίζω, κορίτσια, πρέπει να λάβετε στα υπόψη, άλλη μία παράμετρο στην οποία έχω καταλήξει (μετά από χρόνια... εμπειριών): ο πόλεμος των δύο φύλων που καλά κρατεί (με υπαιτιότητα και των δύο, αλλά και άλλων, εξωγενών παραγόντων), οφείλεται στο ότι από «κατασκευή», είμαστε διαφορετικοί. Ούτε... εχθροί, ούτε ίσοι. Σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, και υπάρχουμε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Κουβεντιάζοντας αυτή τη διαφορετικότητα, ίσως μπορούμε να αλληλο-κατανοηθούμε.
Σας ευχαριστώ και τις δύο για τη «συνομιλία»
Markos A, July 21, 2008 2:47 PM
από onlysand
MARKO :)
εμείς σ' ευχαριστούμε!
Με τη σημερινή κατάθεσή σου, ψύχραιμε Ιππότη, φωτίζεις (κι αν δεν έχουμε ...αναλωθεί στα φώτα και στα σκοτάδια, ως προς αυτό το θέμα!...) το άλλο μισό του ουρανού - ευπρόσδεκτο! ;)
onlysand, July 21, 2008 7:38 PM
από IGNIS
( ......... )
Αναγνωρίζω Νανά μου, ήμουν αυστηρή κι απόλυτη. Και σαφώς ο Καρυωτάκης δεν ανήκε στις κατηγορίες που αναζητούν θύματα για να θρέψουν τον εγωισμό τους, μακράν απείχε ο δυστυχής, άλλωστε δεν νομίζω ότι πίστευε και πολύ στον εαυτό του... Αλλά ήταν επικεντρωμένος στον εαυτό του και η αγάπη έχει εξωστρέφεια κι όχι εσωστρέφεια.
Και αυτήν την σύφιλη την παραγνώρισα, έχεις δίκιο, κακοί οι καιροί τότε, μα όταν πραγματικά αγαπιούνται δυο άνθρωποι, αρκεί το χέρι ο ένας του άλλου να κρατά, κι αυτό ένας κόσμος απέραντος είναι, ένα σύμπαν ολόκληρο, γιατί να βάζουν κι άλλα εμπόδια εγωισμού ανάμεσά τους; Αν υπάρχει ομολογία αγάπης, αγάπης ειλικρινούς και σύμμετρης, κι όχι φαντασιώσεις κι ακατανόητες εμμονές, όλα τα υπομένεις. Τα πάντα. Είσαι μαζί, ακόμα κι αν είσαι αλλού.
Κι αυτοί ήσαν άνθρωποι που αισθάνονταν, τι άλλο είναι ο Ποιητής από τον μεταφραστή της Ομορφιάς; Δεν είναι ένας διερμηνέας συναισθημάτων; Δεν τα παίρνει στοργικά από το χέρι, από εκεί που κατοικούν σε άφατες ή ακατανόητες γλώσσες και τα φέρνει αναγνωρίσιμα κι απτά σε μας τους άλλους τους πληβείους των λέξεων; Αυτό δεν είναι; Ο μεσολαβητής της ωραιότητος; Να έρθει και να σκύψει αυτή ολόγλυκος ψίθυρος και θρόισμα απαλό στα ώτα των ανθρώπων, να ευφράνει, να ευλογήσει με το άγγιγμά της...
Αν δεν το ήξεραν αυτοί το μυστικό για να ζήσουν μέσα στα αληθινά σπουδαία και ουσιαστικά, ποιος να το ξέρει;
Αλλά εγώ πιστεύω, έτσι κοιτώντας αδιάκριτα τις ζωές των, ότι αυτή του έπεφτε πολλή. Αυτό ήταν το λάθος της (καλή μου Τήσντεϊλ!) Η πληθωρικότητα βλάπτει. Ο άλλος αρχίζει και κάνει νούμερα. Επικεντρώνεται στον δικό του κόσμο κι αφήνει την ασπίδα της φροντίδας του άλλου, πάρα έξω. Ολοένα και πιο πάρα έξω...τι να μοχθήσει; Τον "έχει"...
Εδώ δεν βρήκαν τα περιθώρια για να υπαναχωρήσουν, τους νίκησαν η παρόρμηση, η αρρώστια, ο θάνατος. Κι όμως, αν ήσαν λιγότερο εγωιστές, αν μίλαγαν πιο πολύ για αυτό που υπήρχε, πιο απερίφραστα, τι περισσότερα αριστουργήματα γραφής θα είχαμε απολαύσει κι απ’ τους δυό τους...
Σπάνια συνδυάζονται δυο παρόμοιες πένες, συνήθως η μία χωλαίνει έως να μην μπορεί καθόλου να εκφραστεί. Κι ο ποιητής πέφτει σε τοίχο λευκό που ρουφάει τις λέξεις του. Τον στραγγίζει, τον εξουθενώνει. Εδώ ήσαν ταυτόσημοι...και τι δεν θα μπορούσαν να γεννήσουν!
Κι όμως ο εγωισμός και ο θάνατος έγραψαν αντί για αυτούς τελείες εκεί που θα μπορούσε να υπάρξει η τελειότητα.
July 21, 2008 7:39 PM
Να προσθέσω ακόμα: Μάρκο έχεις απόλυτο δίκιο. Ατυχώς έτσι είναι. Κι ίσως έτσι διαφυλάσσονται οι ισορροπίες.
Αλλά εδώ θα αναφέρω κάτι πολύ σωστό που έχω διαβάσει (για τον διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των ίδιων πραγμάτων, ή το χρώμα της αγάπης όπως το βλέπουν τα δυο φύλα)
"Ο άντρας μεταχειρίζεται την λέξη αγάπη για να πετύχει σεξ, και η γυναίκα το σεξ για να εκμαιεύσει αγάπη"
Να προσθέσω και μια κακία δικής μου εμπνεύσεως: μαντεύσετε ποιος εκ των δυο πετυχαίνει τον σκοπό του
(χο χο χο)
Ignis, July 21, 2008 7:40 PM
από onlysand
IGNIS :)
έφηβη πρέσβειρα του φύλου μας - μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη... ;)
για την τελευταία (προς το παρόν!) παράγραφό σου: και χωρίς να μαντέψω, έχω δει κάτι θηλυκές υπάρξεις με πολύ ...στριφογυριστές φουστίτσες, όλο χάρη και τσαχπινιά, που τυλίγονται όμορφα γύρω από το ...σώμα τού ερωτικού αντικειμένου...
Άβυσσος η ψυχή κ.λπ. - και πάντως, δυστυχώς(;) ξένες (προς ημάς) φύσεις αυτές... ;)
July 21, 2008 7:46 PM
IGNIS μου!
συγχώρεσέ με που παρέβλεψα την ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ πραγματεία σου!
Γράφοντας ταυτόχρονα, μαζί σου, 'από κει και κάτω', είδα μόνο το 2ο σχόλιό σου...
Μα, ναι! συμφωνώ απόλυτα!
Προς επίρρωση, μάλιστα, να μην ξεχάσουμε, ότι εκείνη, γνωρίζοντας την αρρώστια του, του είχε προτείνει να παντρευτούν - πιο 'ώριμη' η γυναικεία φύση δε λένε;...
Κι αν ακουστεί 'ιερόσυλο', ίσως και να μην μπορούσαν...;...
(Αν αποκαλείς "Τήσντεϊλ" την γράφουσα, ...θα'θελε, ε;!... Και όχι από άποψη 'γραφής'...;)
onlysand, July 21, 2008 7:57 PM
από IGNIS
Ο καθείς και τα όπλα του εκλεκτή μας Νανά!
Ο καθείς και τα όπλα του. Εμένα με ενδιαφέρουν όλα τα όπλα που αντέχουν στον χρόνο. Που βάλλουν στην καρδιά των πραγμάτων τελεσίδικα.
(αχ, τώρα θυμήθηκα, έχω αφήσει ένα βιβλίο ατελείωτο...ο Κήπος με τα Δηλητήρια κάπως έτσι... Κι έλεγε πως το πιο δηλητηριώδες όπλο είναι οι λέξεις. Πρέπει να πάω να το εντρυφήσω... τύφλα να'χει το ακόνιτο κι ο ελλέβορος, ένα λεξικό και βουρρρρ)
Ignis, July 21, 2008 7:58 PM
από onlysand
IGNIS ;)
Κήπος με ...Δηλητήρια δεν είναι κι η ίδια η ζωή; Άλλα κάνουν καλό (όταν δεν σε ...σκοτώνουν!;) κι άλλα ...τα συνηθίζεις ;)
onlysand, July 21, 2008 8:01 PM
από MERIL
Αγαπημένοι/νες
σας παρακολουθώ
σας χαίρομαι(αχ, ignis μαχητική εσύ... μα τι φλόγα θα σουν αλλιώς αν δεν κατακαιόσουν;)
σας ευχαριστώ
Ειδικά την αισθαντική οικοδέσποινα την ουρανοθαλασσένια...
meril, July 21, 2008 8:03 PM
από IGNIS
Όντως παράλληλα!!!
Και πάλι με το επόμενό σου, πλάκα έχει!!!
Ναι για σκέψου, και θάρρος η Πολυδούρη κι αυταπάρνηση, αυτό είναι αγάπη,να τον δέχεσαι όπως είναι αρκεί να ξέρεις πως σε αγαπά. Αυτό είναι το εφαλτήριο για κάθε θριαμβευτικό άλμα στην ζωή.
Κι από τον βατήρα των κοινών συναισθημάτων να οδηγείσαι βαθιά στα ύδατα της ευτυχίας...
(πτς πτς πτς...πάω να φτιάξω καφέ)
Ignis, July 21, 2008 8:05 PM
από onlysand
MERILou :)
αισθαντική μου εσύ
'σιωπηλή' κι αιθέρια!
July 21, 2008 8:09 PM
IGNIS!
κι ΆΛΛΟ καφέ;!... σε ΒΛΕΠΩ! ;Ρ
onlysand, July 21, 2008 8:10 PM
από IGNIS
καλά τώρα που ήρθατε όλοι θα πώ και το τελευταίο μου (δια χειρός..Ρουφίνου) και μετα θα σκάκτσω
"Ει μεν επ'αμφοτέροισιν, Έρως, ίσα τόξα τιταίνεις,
εί θεός
ει δε ρέπεις προς μέρος, ου θεός εί"
(άντε και η μετάφραση για να μην κουραζόμαστε: Αν πάνω και στους δυο με ίση δύναμη, Έρωτα, τα τόξα σου τεντώνεις,
τότε είσαι θεός
αν όμως προς το ένα μέρος γέρνεις, όχι, θεός δεν είσαι!)
Ρουφίνος. Παλατινή Ανθολογία V, 97(ουάου, τώρα πάω για τον καχβέ)
July 21, 2008 8:10 PM
χο χο χο...δεν τέλεψα, Μέεεεεεριλ εδώ είμαι!
Ρουφίνος Πάρτ Του
Η φωτιά δεν καίγεται κι όλας, μα καίει
Ακου να δεις τι λέει αυτός ο μέγας προφέσορας
"Ει δυσίν ουκ ίσχυσας ίσην φλόγα, πυρφόρε, καύσαι,
την ενί καιομένην ή σβέσον ή μετάθες"
(τσακα τσακα η μετάφραση μη χρειαζούμενη μα για ευκολία)
Πυρφόρε, αν δεν μπορείς στην ίδια φλόγα και τους δυό να κάψεις,
να σβήσεις τη φωτιά του ενός ή αλλού να την ανάψεις.
Ρουφίνος, Παλατινή ανθολογία V, 88
(κι έχω τον καφέ στην φωτιά...πω πω πώς φούσκωσε...πάει το καϊμάκι!)
Νανααααααααααααα
Το φίμωτρο πού το χεις να το φορέσω;;;
Ignis, July 21, 2008 8:22 PM
από MERIL
ignis
Μμμμ σε βρίσκω σε πολύ καλή φάση (πτου μου! για τη φρασεολογία...)
Χαρούμενη να ταξιδεύεις
εκεί που η λύπη δεν κατοικεί
κι εσύ των αισθημάτων η δεινή
η κυνηγός
την Αριάδνη εκδύσου
meril, July 21, 2008 8:26 PM
από onlysand
IGNIS & MERIL :)
ανθολογίες είστε από μόνες σας
κορίτσια κερασένια ανθοφόρα
Εντάξει, θα πάω και πιο πίσω, Χρυσή:
"Ου το εράν νόσος, αλλά το μη εράν"
Φιλόστρατος (αν θυμάμαι καλά)
αυτός ο δύστυχος καλοπροαίρετος, λοιπόν, συγκέντρωσε όλα τα βέλη των μετέπειτα - καθ' ότι, ως γνωστόν, ΕΡΩΣ και ΙΔΑΝΙΚΟΣ πολύ σπάνιες περιπτώσεις, ε;... με το κυάλι! ;Ρ
onlysand, July 21, 2008 8:41 PM
από IGNIS
Ωραίο αυτό του Φιλόστρατου. Μάλιστα. Αν πιάσω το κούτελό μου και καίει, τώρα ξέρω πως δεν πρέπει να ανησυχώ (θα βάλω επάνω και το μπρίκι να φτιάξω καφέ)
Να πω κι ένα άλλο μια που τα λέει κομματάκι αντίστροφα:
"Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη έτσι και ο Αλή πασάς έπνιξε την Φροσύνη"
Μέριλ ω Μέριλ, Μεριλού με τα εκπληκτικά σου ποιήματα που δεν σταματάς να γράφεις, τι να την κάνω την Αριαδνούλα, το απεκδύομαι το σέσκουλο, πολύ χάπατο σου λέω, να μην πάρει χαμπάρι ολόκληρη Φαίδρα, το βούρλο! (άσε τον άλλον τον εξυπνάκια που του χάρισε το κουβάρι αντί να τον δέσει φιόγκο με δαύτο) Γι’ αυτό κι εγώ την ξεφορτώθηκα πριν κάτι μήνες χρόνους δεν θυμάμαι, κι έγινα ...μπουρλότο (όοοοοχι Σαπφώ Νοταρά....απαπαπαπα!)
Παιδιά (ναι, παιδιά!) καλά να περνάτε, μέσα σε όλα, σε πείσμα όλων των καταστάσεων. Όλων όσων μας πλήττουν. Κάποτε ξαστερώνει. Στο μεταξύ, ένα σωτήριο σωσίβιο χαμόγελο να κρατάμε πάντα μέσα μας. Αν κατορθώνει κι ανατέλλει και έξω μας, ό,τι καλύτερο
Σας φιλώ νοερώς κι ειλικρινώς
Το παλαβωμένο
ΥΓ. μην ανησυχείτε, σκάω. Παίρνω τον αρκούδο μου και πάω για νανάκια...πω πω είναι αργάμιση που έλεγε κι ο Ακάλυπτος
Ignis, July 22, 2008 12:29 AM
από Markos A
Ignis αγαπητή,
το ζητούμενο είναι, "σε πείσμα όλων των καταστάσεων" και αγνοώντας τις "ισορροπίες", να καταφέρουμε (τα δύο φύλα) να έρθουμε σε μια ΣΥΝεννόηση!
αφού, κοινή η μοίρα των ανθρώπων και το "πεπερασμένο" τους, που λέει και η Νανά.
Καλημέρα σε όλους
markos A, July 22, 2008 11:40 AM
από RETURN (έπεα 26/7/08)
Για τον ποιητή Καρυωτάκη, αν και λίγο καθυστερημένα έχω να πω ότι είναι αν όχι η μοναδική, τότε ίσως η πιο ισχυρή περίπτωση ατόφιου poète maudit (με την κλασσική, "γαλλική", οριοθετημένη έννοια) στα ελληνικά γράμματα.
Σήμαντρο και έρμαιο μιας εποχής μικρασιατικής ήττας, ήχος πένθιμος σε χρόνια παρακμής και φωνασκούσης αλαλίας, "καταπλακώθηκε" ταυτόχρονα και από σημαντικές προσωπικές αντιξοότητες έχοντας επίσης μια μάλλον έμφυτη μελαγχολική ιδιοσυγκρασία.
Ποτέ άλλοτε Έλληνας ποιητής δεν εξέφρασε με τόσο ωμό, κυνικό και μαζί "φιλοσοφημένο" (κατά την έκφραση του συρμού) τρόπο το spleen των poètes maudit.
Το spleen του Καρυωτάκη ειναι απόλυτο. Δεν συμβιβάζεται με τίποτα. Ούτε καν με το θαύμα. Φαντάζει σα να το περιφρονεί και αυτό.
Ακόμα και ο θάνατος , ελέγχεται αν κατάφερε να διαλύσει αυτή την μεγαλειώδη όσο και αβυσσώδη πίκρα του και δεν στοιχειώνει με ένα ιδιαίτερο τρόπο το συλλογικό λογοτεχνικό ασυνείδητο αναγνωστών και γραφόντων.
Return, July 26, 2008 9:20 PM
έπεα επί άμμου 17/7/08
για το ποστ Ημισφαιρίδια
από fyllo
"Ζάχαρη χύνεται η ζωή
κι άντε να τη μαζέψεις"
τι θαυμάσιο, Νανά!
κι αυτό "γλυκόπικρο", βέβαια...
ίσως όμως έτσι, γίνεται πιο ανάγλυφη η αξία της ΖΩΗΣ!
Σ' ευχαριστώ για όλα
όμορφες μέρες για όλους τους αγαπητούς φίλους! :)
fyllo, July 17, 2008 2:31 PM
από Anonymous
Νανά
εδώ είμαι
και τον καιρό των ταλαιπωριών σιωπώντας εδώ ήμουν
στέλλοντας θετική σκέψη για σένα που ξέρεις και μες στις δυσκολίες να στριφογυρίζεις τον τρυφερόν ποδόγυρο της αζαλέας
Καλό καλοκαίρι
με ποιητική αγάπη
Σωκράτης Ξένος, July 17, 2008 5:46 PM
από IGNIS (συνέχεια από έπεα 4/7/08)
Ηρθε κι η παπαρδέλα (εγώ είμαι αυτή) που τα λέει δέκα δέκα...
εδώ κι εγώ ν’αφήσω χνάρι (με τέτοιο μήκος σχόλιου μάλλον το γέτι των Ιμαλάϊων είμαι) και απαντώ στα πριν σχόλιά σου...
Νανά μας ακριβή, επανέρχεσαι στο μόνιμο ερώτημα μου περί της ορθής προφοράς των ξένων ονομάτων. Και καλά η γκιλοτίνα, ορθά, ορθότατα το επισημαίνεις, διότι ανήκει στον ...εφευρέτη της (και τι εφεύρεση...), και τα γαλλικά είναι σαφώς σαφή εκεί, μα καιρό τώρα θα ήθελα εάν γνώριζα ένα περουβιανό, να τον ρωτούσα πώς στο καλό προφέρεται αυτός (και πρόεδρός τους μια εποχή αν θυμάμαι καλά) ο Μάριο Βάργκας, Λιόσα ή Γιόσα. (η φωτογραφία τον αδικεί, ήταν ωραίος άνδρας, εξ άλλου εκεί είναι και 70 χρονών!!!) Και αυτό διότι άλλοι εκδοτικοί οίκοι τον μεταφράζουν Λιόσα κι άλλοι Γιόσα. Πληροφορήθηκα πως αυτά τα 2 λάμδα στην Αργεντινή τα προφέρουν ως ζ, εκεί θα ήταν Ζόσα. Αλλά είναι περουβιανός, άρα δεν είναι έτσι, (είναι απλώς "ζώσα" γραφή, χι χι χι) και από την άλλη, ίδια να είναι τα δυο ελ αρχικά στην λέξη όπως στον Llosa και ίδια στο μέσον όπως στον Vallejo? Και ως τι τα προφέρουν εκεί, γάμα ή έντονο υγρό λάμδα (λιού);;
(that's the question!)
Βρείτε μου ένα περουβιανό να τον κατσιάσω στις ερωτήσεις!
ΥΓ. είσαι σε οίστρο. Οι δυο μήνες είναι πολύ πολύ πολύ πρόσφατοι. Να ήταν 2 χρόνια να το μετρήσω. Αλλά δυο μήνες δεν είναι τίποτε, απλά αποδεικνύεις τον οίστρο σου!
Είσαι σε οίστρο. Και η ζάχαρη (πού πήγες πάλι και το σκέφτηκες αυτό;;;;) η ζωή να σου χαμογελάει. Καραμέλα να γίνεται γλυκιά στο στόμα, κι όχι σκόρπια στους 5 ανέμους...
July 17, 2008 10:25 PM
Νανά μου, στο άλλο που είπες: δεν αναφέρω τον Μπόρχες, απλά διότι είναι αργεντίνος. Και μια και δεν είναι τόσο βατός όπως ο Λιόσα που προσφέρεται για δυο αναγνώσεις, πρώτα την επιδερμική και μετά την εις βάθος, ο Μπόρχες μπορεί να είναι κατευθείαν δύσκολος. Δεν έχω διαβάσει όλον τον μεταφρασμένο στη χώρα μας Μπόρχες (κι άλλος ένας ωραίος αργεντίνος ο Σάμπατο, δυνατή, κρυπτική πένα...)
Να πω εδώ και ενός άλλου (μεξικανός αυτός αλλά μια και τους πιάσαμε...), του γνωστού Οκτάβιο Παζ (Πας νομίζω το σωστό) το "Η διπλή φλόγα, έρως κι ερωτισμός" ένα εκπληκτικό βιβλίο, δοκίμιο μεν αλλά μια χαρά διαβάζεται και τώρα το καλοκαίρι (δεν καίει!!!)
Μάρκες, Φουέντες, Δίας, Κορτάσαρ, Καρπεντιέρ, Τσαβαρία, Σεπούλβεδα.. ατελείωτος κατάλογος..
Παιδιά, χρόνια έμπαινα σε βιβλιοπωλεία, και ζητούσα βιβλία ως εξής: τι νέο υπάρχει από λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία; (τα άλλα σαν να μην υπήρχαν για μένα!)
Οι λατιναμερικάνοι είναι ταξιδευτές του νου, έξοχοι παραμυθάδες, ιδανικοί για το καλοκαίρι. Είμαι στο Μάτσου Πίτσου και κοιτώ τους κόνδορες να πετάνε, ιδανικοί κορυφών εραστές, είμαι στο Ικίτος και στην Αρεκίπα, είμαι στις πυραμίδες των Μάγιας και των Αζτέκων, είμαι στην Γή του πυρός (εκεί κι αν είμαι!), βλέπω την ανατολή στην Λίμα να φαίνεται στις 10 το πρωί πίσω από τις γιγαντιαίες Ανδεις. Την συνοικία Μιραφλόρες και το Σαν Ισίδρο. Στο Κούσκο και στο Μοντεβιδέο. Είμαι στον Ρίο ντε λα Πλάτα και στον Ορινόκο.
Είμαι στην πολυθρόνα μου κι είμαι παντού.
Είμαι στις στέγες του κόσμου.
Διαβάζω.
July 17, 2008 10:32 PM
Και τώρα που άφησα τις δυο υπερμεγέθεις πατούσες μου στην άμμο, πάω να κάνω νανάκια νωρίς νωρίς και να σκεφτώ εκείνο που έγραψες της Τήσντεϊλ στον Φλοίσβο. Να καταλάβω τι εννοεί, πως θέλει σκληρότητα η υπόθεση για να αποδείξει ό άλλος ότι πράγματι ισχύει; Να τον υπερβούμε σε τυχόν σκληράδα; Να τον ματώσουμε για να δούμε αν είναι κόκκινος;
Και πού είναι τα όρια των πραγμάτων; Διότι πολύ πολύ συχνά, ό,τι κάνεις το λούζεσαι...γυρνά μπούμερανγκ εναντίον σου...
Πάω να σκεφτώ
(μου έβαλες δύσκολααααααα)
Ignis, July 17, 2008 10:39 PM
από MERIL
Σε οίστρο; Η Νανά; Σωπάτε καλέ... Αυτή κι ο οίστρος ...μαλωμένοι ...
Γι' αυτό τα βράδια για χάρη του μένει άυπνη δεν της... στέργει ο ...άθλιος....
Μα πως να συμβεί που έχει μπολιαστεί στο αίμα της, που κυκλοφορεί αθέατα εντός της;
Αχ, Νανά ζαχαρένια...
φέρνεις σε λέξεις θάλασσες
και όποιος τις αντέξει....
Υ.Γ. IGNIS αλίμονό σου αν σταματήσεις το χυμαρρώδες σου...
Προσωπικά δεν θα σου... ξαναμιλήσω...
φιλιά σ' όλους
meril, July 18, 2008 10:24 AM
από eraser
( ......... )
Χάρη στην... επανάκαμψη της Ignis με την "γκιγιοτίνα", θυμήθηκα να υπογραμμίσω (για το προηγούμενο ποίημά σου):
Με τόσο αίμα που χύνεται άδικα στον κόσμο, ευτυχώς κάποιος σκέφτεται επιτέλους πως πρέπει «να φέξει ένα χάδι» για να σωθούμε!
Φεύγω κι εγώ για ένα μήνα να... σωθώ απ’ την ζούγκλα της τσιμεντούπολης... ;)
Ώσπου να σας ξαναβρώ, την αγάπη και τις ευχές μου στην κυνικο-τρυφερή Οικοδέσποινα
της "Άμμου"
καλές διακοπές σε όλους τους φίλτατους συνταξιδιώτες
και ιδιαίτερα στα "χειμαρρώδη" κορίτσια Ignis και Meril! :)
eraser, July 18, 2008 1:04 PM
από onlysand
FYLLαράκι
αισθαντικό, η ζάχαρη που σε τραβάει απ’ την αθωότητα σαν μαγνήτης...
- το περίμενα! ;)
όμορφες μέρες και νύχτες να συναντούν τα ταξίδια σου :)
July 18, 2008 3:18 PM
ΣΩΚΡΑΤΗ :)
ω, τι παρήγορη δροσιά!
«Λιανό κεράκι» ανθεκτικό
την «ώρα της μετάγγισης» σιωπηλό και καίριο
με την ουσία της αγάπης
που «δεν αποταμιεύεται»
φιλιά μού είπε να σου δώσω
η Ποίηση που σε λατρεύει
July 18, 2008 3:21 PM
IGNIS :)
αυτά σου που ζηλεύω τα περίτεχνα – κι εσύ τα λες ...παπαρδέλες... \
ντροπή στον άλλο σου εαυτό που δεν σε βάζει τιμωρία με το ένα πόδι στη γωνία!
Α, μα πια... θύμωσα!
Άλλο (ξε-θυμωμένη): μα τι γοητευτικό, πραγματικά, το ταξίδι της Γλώσσας! Αιώνια αγάπη ανταποδοτική (και πάντα εκεί! ;)
Για πότε μάς κουβάλησες από τις «στέγες του κόσμου» εδώ στην ταπεινή μας ‘άμμο’ αυτή τη μεγάλη παρέα των θαυματοποιών - πραγματεία το αριστοτεχνικό σου κέντημα, ευλογημένο παιδί!
Στην επειγόντως αναζήτηση Περουβιανού, κι εγώ μαζί σου!!!
Ο Μπόρχες όμως; που τον έχεις ‘μακριά’;... (Και ούτε ...Λατίνος;!) Μου είπε πως τον στενοχώρεσες... Άκου δύσκολος! Το πολύ, μια ‘δεύτερη’ ανάγνωση κι αυτός, εντάξει!...
A, ναι, κι εγώ τις έχω τις (ανυπέρβλητες, νομίζω) αντιρρήσεις μου με την Τήσντεϊλ! Μπορεί όμως να την συγχωρέσω, γιατί δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες τής βγήκε τόση σκληρότητα στον εξώστη... «Για να δούμε αν είναι κόκκινος;» χαχαχα
July 18, 2008 3:25 PM
IGNIS (συνέχεια!)
Καλά, για τον ‘οίστρο’ δεν ξαναμιλώ, Χρυσή πληθωρική μου, γιατί κάνει τους τέσσερις ανέμους πέντε... ;)
Σιγά, τώρα, μη δεν σε ‘δώσω’ στους ‘καταχραστές...’ μ’ αυτή τη μαγεία απ’ το Μάτσου Πίτσου ως τη ζαχαρένια ακρογιαλιά της όμορφης ψυχής σου! xxx
onlysand, July 18, 2008 3:28 PM
από voul-voul
Γειά σου Νανά μου, με τα απογειωτικά ποιήματα!
Έχεις τον τρόπο, ακόμα και τη «θλίψη» να την τραβάς ως την εξάντλησή της, με αποτέλεσμα βάλσαμο!
Απ’ την ώρα που κοιτώ στα σχόλιά σου, ΠΑΛΙ ‘συνομιλούμε’ live! ;)
Καλές διακοπές στον eraser, φιλιά ατέλειωτα στα εκθαμβωτικά κορίτσια που μας ταξιδεύουν στις ομορφιές της ψυχής και της γραφής!
Αχ, κι αυτή η θεσπέσια μουσική!... Ναι, μπορεί να σε κάνει να κλάψεις!
Ignis μου, πώς να σ’ ευχαριστήσω γι’ αυτό το ταξίδι των ονομάτων! :)
Καλό απομεσήμερο στους περαστικούς φίλους που επιμένουν (βλ. Σωκράτη)
voul-voul, July 18, 2008 3:30 PM
από onlysand
Ουπςςς... καλώσ’ τη! :)
Κι εγώ, πώς να σε ευχαριστήσω, Voul-voulίτσα;...
Ναι, για τη μουσική (αυτή και γενικώς)
Ναι, για τα «εκθαμβωτικά κορίτσια» (όμορφα που τα περιγράφεις με δύο λόγια!)
Ναι, πολύ πολύ σημαντική
η «των ονομάτων επίσκεψις»!
Βουρ κι εσύ στο βιβλιοπωλείο, ε; για Λατίνους εραστές (της γραφής, εννοώ...!...;)
July 18, 2008 3:34 PM
MERILou :)
Ναι, καλή νεράιδα κι εσύ... Καλά το μάντεψες: «δεν στέργει ο άθλιος...» ;)
Κι αν κοιμηθώ πρωί, έρχεται και μου χτυπάει το τζάμι μετανιωμένος για να με αποζημιώσει: βρίσκω το συννεφένιο σου μήνυμα και γίνομαι καινούργια :)
(Και, βέβαια, μην περιμένει και η δική σου γλυκειά Ταπεινοφροσύνη να το ‘θάψω’ στον κήπο μου μόνο δικό μου!...)
July 18, 2008 3:37 PM
ERASER :)
Αξέχαστα όμορφα να περάσεις!
Να μας γυρίσεις ανανεωμένος και ευαίσθητα δυνατός ...πανσέληνος
(όπως σε ‘γνωρίζουμε’! ;)
July 18, 2008 3:39 PM
Και τώρα είμαι σίγουρη, πως θα γίνουμε όλη μια νοερή αγκαλιά για τον αγαπημένο μας ΑΛΕΞ: μια ανυποψίαστη βόλτα πριν λίγο στο ιστίο του, με έφερε αντιμέτωπη με την τρομερή είδηση: έχασε προχθές την πολύτιμη μητέρα του και βουτήχτηκε στον πόνο.
Άφησα για το τέλος το Πικρό; Παρασύρομαι, συγχωρέστε με... Έχει κι άλλες φορές παλέψει η αειθαλής Αγάπη με τον ανελέητο Θάνατο – λένε πως πάντα νικάει Εκείνη...
onlysand, July 18, 2008 3:41 PM
από IGNIS
Σε αυτές τις ώρες δεν λέμε τίποτε, όλα περιττεύουν. Ό,τι και να πεις, ηχεί στα αυτιά αυτού που απομένει χωρίς το πρόσωπο που αγάπησε, κούφιο και εντελώς κενό.
Έχω χάσει και τους δυο γονείς, σε παιδική ηλικία τον πατέρα και πριν κάποια χρόνια την μητέρα. Η μόνη φράση που άκουσα (σε ταινία) και με άγγιξε βαθύτατα, είναι αυτή:
Ευχαριστώ για όσον χρόνο φώτισε την ζωή μου
Έτσι απλά. Για όσα χρόνια ήταν ένα αγαπημένο πρόσωπο ήλιος στην ζωή μας, ένα ευχαριστώ. Που έτσι, έλαμπε στις μέρες μας...
Στον Αλεξ την αγάπη μας (δίκιο έχεις Νανά μου, όλοι έτσι μια νοερή αγκαλιά στην πλούσια και θερμή σου Άμμο για τον Άλεξ αυτές τις ώρες) και μακάρι πάντα να βλέπει μέσα στα μάτια των παιδιών του την συνέχειά της.
ΥΓ.
Νανά...από τις πιο όμορφες φράσεις που έχω αντικρύσει τούτη που έγραψες, φράση κόσμημα...θα την θυμάμαι, η νίκη της αειθαλούς Αγάπης πάνω στον ανελέητο Θάνατο... κι αν τους πάρω τα αρχικά και τα ταξιδέψω, λέω να βγάλω την λέξη ΑΘανασία (πόσα άλφα έχει η λέξη αθανασία...με πόση Αγάπη είναι καμωμένη...λες και την κέντησε σφιχτά σφιχτά για να εκμηδενίσει κάθε πόνο)
Ignis, July 18, 2008 4:48 PM
από voul-voul
Στα τόσα όμορφα και τρυφερά που γράψατε κι οι δυο σας ΝΑΝΑ και IGNIS
να προσθέσω κι εγώ τη θλίψη και τη συμπαράστασή μου στον ΑΛΕΞ για την απώλεια τις φίλτατης (όπως πάντα!) μητέρας του. Κουράγιο να τη θυμάται και να συνεχίσει τη ζωή του, όπως κι εκείνη θα το ήθελε!
Νανά, δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ τη συγκλονιστική περιγραφή στο βιβλίο σου. πήγα πάλι να το ξεφυλλίσω...
voul-voul, July 18, 2008 5:01 PM
από ΑΛΕΞ
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Με αγκαλιάζετε και το νιώθω.
Νανά, από την πρώτη στιγμή της απώλειας και συνεχώς έως τώρα μέσα στο μυαλό μου άνεμος τρελός-θαρρείς-γυρίζει πίσω μπρος συνέχεια τις σελίδες του βιβλίου σου, εκείνες που μιλάς για τον πόνο για τη μανούλα...
Όταν μπορέσω θα ξαναπεράσω. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα. Συμπαθάτε με.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!
Alex, July 19, 2008 8:58 AM
από Markos A
Νανά και φίλοι καλημέρα
ΑΛΕΞ, δέξου σε παρακαλώ κι από μένα
τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη μου
για την απώλεια της μητέρας σου.
Δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή (και ο θάνατος). Ο χρόνος να είναι σύμμαχός σου.
Σου εύχομαι καλή δύναμη.
Markos A, July 19, 2008 12:23 PM
από onlysand
Καλή σου μέρα, ΑΛΕΞάκι μου :)
κοίτα τι μού ήρθε στο ηλ. ταχ/μείο χθες, μόλις έμαθα για τη μανούλα σου:
Τα δάκρυα είναι καλοκαιρινή βροχούλα για την ψυχή.
Alfred Austin 1835-1914, άγγλος ποιητής
Η ζωή θα σε τραβήξει μπροστά.
Κι αυτός, είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση: ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΈ!
Καλημέρα και σε σένα, MARKO
onlysand, July 19, 2008 12:52 PM
από fyllo
"Ζάχαρη χύνεται η ζωή
κι άντε να τη μαζέψεις"
τι θαυμάσιο, Νανά!
κι αυτό "γλυκόπικρο", βέβαια...
ίσως όμως έτσι, γίνεται πιο ανάγλυφη η αξία της ΖΩΗΣ!
Σ' ευχαριστώ για όλα
όμορφες μέρες για όλους τους αγαπητούς φίλους! :)
fyllo, July 17, 2008 2:31 PM
από Anonymous
Νανά
εδώ είμαι
και τον καιρό των ταλαιπωριών σιωπώντας εδώ ήμουν
στέλλοντας θετική σκέψη για σένα που ξέρεις και μες στις δυσκολίες να στριφογυρίζεις τον τρυφερόν ποδόγυρο της αζαλέας
Καλό καλοκαίρι
με ποιητική αγάπη
Σωκράτης Ξένος, July 17, 2008 5:46 PM
από IGNIS (συνέχεια από έπεα 4/7/08)
Ηρθε κι η παπαρδέλα (εγώ είμαι αυτή) που τα λέει δέκα δέκα...
εδώ κι εγώ ν’αφήσω χνάρι (με τέτοιο μήκος σχόλιου μάλλον το γέτι των Ιμαλάϊων είμαι) και απαντώ στα πριν σχόλιά σου...
Νανά μας ακριβή, επανέρχεσαι στο μόνιμο ερώτημα μου περί της ορθής προφοράς των ξένων ονομάτων. Και καλά η γκιλοτίνα, ορθά, ορθότατα το επισημαίνεις, διότι ανήκει στον ...εφευρέτη της (και τι εφεύρεση...), και τα γαλλικά είναι σαφώς σαφή εκεί, μα καιρό τώρα θα ήθελα εάν γνώριζα ένα περουβιανό, να τον ρωτούσα πώς στο καλό προφέρεται αυτός (και πρόεδρός τους μια εποχή αν θυμάμαι καλά) ο Μάριο Βάργκας, Λιόσα ή Γιόσα. (η φωτογραφία τον αδικεί, ήταν ωραίος άνδρας, εξ άλλου εκεί είναι και 70 χρονών!!!) Και αυτό διότι άλλοι εκδοτικοί οίκοι τον μεταφράζουν Λιόσα κι άλλοι Γιόσα. Πληροφορήθηκα πως αυτά τα 2 λάμδα στην Αργεντινή τα προφέρουν ως ζ, εκεί θα ήταν Ζόσα. Αλλά είναι περουβιανός, άρα δεν είναι έτσι, (είναι απλώς "ζώσα" γραφή, χι χι χι) και από την άλλη, ίδια να είναι τα δυο ελ αρχικά στην λέξη όπως στον Llosa και ίδια στο μέσον όπως στον Vallejo? Και ως τι τα προφέρουν εκεί, γάμα ή έντονο υγρό λάμδα (λιού);;
(that's the question!)
Βρείτε μου ένα περουβιανό να τον κατσιάσω στις ερωτήσεις!
ΥΓ. είσαι σε οίστρο. Οι δυο μήνες είναι πολύ πολύ πολύ πρόσφατοι. Να ήταν 2 χρόνια να το μετρήσω. Αλλά δυο μήνες δεν είναι τίποτε, απλά αποδεικνύεις τον οίστρο σου!
Είσαι σε οίστρο. Και η ζάχαρη (πού πήγες πάλι και το σκέφτηκες αυτό;;;;) η ζωή να σου χαμογελάει. Καραμέλα να γίνεται γλυκιά στο στόμα, κι όχι σκόρπια στους 5 ανέμους...
July 17, 2008 10:25 PM
Νανά μου, στο άλλο που είπες: δεν αναφέρω τον Μπόρχες, απλά διότι είναι αργεντίνος. Και μια και δεν είναι τόσο βατός όπως ο Λιόσα που προσφέρεται για δυο αναγνώσεις, πρώτα την επιδερμική και μετά την εις βάθος, ο Μπόρχες μπορεί να είναι κατευθείαν δύσκολος. Δεν έχω διαβάσει όλον τον μεταφρασμένο στη χώρα μας Μπόρχες (κι άλλος ένας ωραίος αργεντίνος ο Σάμπατο, δυνατή, κρυπτική πένα...)
Να πω εδώ και ενός άλλου (μεξικανός αυτός αλλά μια και τους πιάσαμε...), του γνωστού Οκτάβιο Παζ (Πας νομίζω το σωστό) το "Η διπλή φλόγα, έρως κι ερωτισμός" ένα εκπληκτικό βιβλίο, δοκίμιο μεν αλλά μια χαρά διαβάζεται και τώρα το καλοκαίρι (δεν καίει!!!)
Μάρκες, Φουέντες, Δίας, Κορτάσαρ, Καρπεντιέρ, Τσαβαρία, Σεπούλβεδα.. ατελείωτος κατάλογος..
Παιδιά, χρόνια έμπαινα σε βιβλιοπωλεία, και ζητούσα βιβλία ως εξής: τι νέο υπάρχει από λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία; (τα άλλα σαν να μην υπήρχαν για μένα!)
Οι λατιναμερικάνοι είναι ταξιδευτές του νου, έξοχοι παραμυθάδες, ιδανικοί για το καλοκαίρι. Είμαι στο Μάτσου Πίτσου και κοιτώ τους κόνδορες να πετάνε, ιδανικοί κορυφών εραστές, είμαι στο Ικίτος και στην Αρεκίπα, είμαι στις πυραμίδες των Μάγιας και των Αζτέκων, είμαι στην Γή του πυρός (εκεί κι αν είμαι!), βλέπω την ανατολή στην Λίμα να φαίνεται στις 10 το πρωί πίσω από τις γιγαντιαίες Ανδεις. Την συνοικία Μιραφλόρες και το Σαν Ισίδρο. Στο Κούσκο και στο Μοντεβιδέο. Είμαι στον Ρίο ντε λα Πλάτα και στον Ορινόκο.
Είμαι στην πολυθρόνα μου κι είμαι παντού.
Είμαι στις στέγες του κόσμου.
Διαβάζω.
July 17, 2008 10:32 PM
Και τώρα που άφησα τις δυο υπερμεγέθεις πατούσες μου στην άμμο, πάω να κάνω νανάκια νωρίς νωρίς και να σκεφτώ εκείνο που έγραψες της Τήσντεϊλ στον Φλοίσβο. Να καταλάβω τι εννοεί, πως θέλει σκληρότητα η υπόθεση για να αποδείξει ό άλλος ότι πράγματι ισχύει; Να τον υπερβούμε σε τυχόν σκληράδα; Να τον ματώσουμε για να δούμε αν είναι κόκκινος;
Και πού είναι τα όρια των πραγμάτων; Διότι πολύ πολύ συχνά, ό,τι κάνεις το λούζεσαι...γυρνά μπούμερανγκ εναντίον σου...
Πάω να σκεφτώ
(μου έβαλες δύσκολααααααα)
Ignis, July 17, 2008 10:39 PM
από MERIL
Σε οίστρο; Η Νανά; Σωπάτε καλέ... Αυτή κι ο οίστρος ...μαλωμένοι ...
Γι' αυτό τα βράδια για χάρη του μένει άυπνη δεν της... στέργει ο ...άθλιος....
Μα πως να συμβεί που έχει μπολιαστεί στο αίμα της, που κυκλοφορεί αθέατα εντός της;
Αχ, Νανά ζαχαρένια...
φέρνεις σε λέξεις θάλασσες
και όποιος τις αντέξει....
Υ.Γ. IGNIS αλίμονό σου αν σταματήσεις το χυμαρρώδες σου...
Προσωπικά δεν θα σου... ξαναμιλήσω...
φιλιά σ' όλους
meril, July 18, 2008 10:24 AM
από eraser
( ......... )
Χάρη στην... επανάκαμψη της Ignis με την "γκιγιοτίνα", θυμήθηκα να υπογραμμίσω (για το προηγούμενο ποίημά σου):
Με τόσο αίμα που χύνεται άδικα στον κόσμο, ευτυχώς κάποιος σκέφτεται επιτέλους πως πρέπει «να φέξει ένα χάδι» για να σωθούμε!
Φεύγω κι εγώ για ένα μήνα να... σωθώ απ’ την ζούγκλα της τσιμεντούπολης... ;)
Ώσπου να σας ξαναβρώ, την αγάπη και τις ευχές μου στην κυνικο-τρυφερή Οικοδέσποινα
της "Άμμου"
καλές διακοπές σε όλους τους φίλτατους συνταξιδιώτες
και ιδιαίτερα στα "χειμαρρώδη" κορίτσια Ignis και Meril! :)
eraser, July 18, 2008 1:04 PM
από onlysand
FYLLαράκι
αισθαντικό, η ζάχαρη που σε τραβάει απ’ την αθωότητα σαν μαγνήτης...
- το περίμενα! ;)
όμορφες μέρες και νύχτες να συναντούν τα ταξίδια σου :)
July 18, 2008 3:18 PM
ΣΩΚΡΑΤΗ :)
ω, τι παρήγορη δροσιά!
«Λιανό κεράκι» ανθεκτικό
την «ώρα της μετάγγισης» σιωπηλό και καίριο
με την ουσία της αγάπης
που «δεν αποταμιεύεται»
φιλιά μού είπε να σου δώσω
η Ποίηση που σε λατρεύει
July 18, 2008 3:21 PM
IGNIS :)
αυτά σου που ζηλεύω τα περίτεχνα – κι εσύ τα λες ...παπαρδέλες... \
ντροπή στον άλλο σου εαυτό που δεν σε βάζει τιμωρία με το ένα πόδι στη γωνία!
Α, μα πια... θύμωσα!
Άλλο (ξε-θυμωμένη): μα τι γοητευτικό, πραγματικά, το ταξίδι της Γλώσσας! Αιώνια αγάπη ανταποδοτική (και πάντα εκεί! ;)
Για πότε μάς κουβάλησες από τις «στέγες του κόσμου» εδώ στην ταπεινή μας ‘άμμο’ αυτή τη μεγάλη παρέα των θαυματοποιών - πραγματεία το αριστοτεχνικό σου κέντημα, ευλογημένο παιδί!
Στην επειγόντως αναζήτηση Περουβιανού, κι εγώ μαζί σου!!!
Ο Μπόρχες όμως; που τον έχεις ‘μακριά’;... (Και ούτε ...Λατίνος;!) Μου είπε πως τον στενοχώρεσες... Άκου δύσκολος! Το πολύ, μια ‘δεύτερη’ ανάγνωση κι αυτός, εντάξει!...
A, ναι, κι εγώ τις έχω τις (ανυπέρβλητες, νομίζω) αντιρρήσεις μου με την Τήσντεϊλ! Μπορεί όμως να την συγχωρέσω, γιατί δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες τής βγήκε τόση σκληρότητα στον εξώστη... «Για να δούμε αν είναι κόκκινος;» χαχαχα
July 18, 2008 3:25 PM
IGNIS (συνέχεια!)
Καλά, για τον ‘οίστρο’ δεν ξαναμιλώ, Χρυσή πληθωρική μου, γιατί κάνει τους τέσσερις ανέμους πέντε... ;)
Σιγά, τώρα, μη δεν σε ‘δώσω’ στους ‘καταχραστές...’ μ’ αυτή τη μαγεία απ’ το Μάτσου Πίτσου ως τη ζαχαρένια ακρογιαλιά της όμορφης ψυχής σου! xxx
onlysand, July 18, 2008 3:28 PM
από voul-voul
Γειά σου Νανά μου, με τα απογειωτικά ποιήματα!
Έχεις τον τρόπο, ακόμα και τη «θλίψη» να την τραβάς ως την εξάντλησή της, με αποτέλεσμα βάλσαμο!
Απ’ την ώρα που κοιτώ στα σχόλιά σου, ΠΑΛΙ ‘συνομιλούμε’ live! ;)
Καλές διακοπές στον eraser, φιλιά ατέλειωτα στα εκθαμβωτικά κορίτσια που μας ταξιδεύουν στις ομορφιές της ψυχής και της γραφής!
Αχ, κι αυτή η θεσπέσια μουσική!... Ναι, μπορεί να σε κάνει να κλάψεις!
Ignis μου, πώς να σ’ ευχαριστήσω γι’ αυτό το ταξίδι των ονομάτων! :)
Καλό απομεσήμερο στους περαστικούς φίλους που επιμένουν (βλ. Σωκράτη)
voul-voul, July 18, 2008 3:30 PM
από onlysand
Ουπςςς... καλώσ’ τη! :)
Κι εγώ, πώς να σε ευχαριστήσω, Voul-voulίτσα;...
Ναι, για τη μουσική (αυτή και γενικώς)
Ναι, για τα «εκθαμβωτικά κορίτσια» (όμορφα που τα περιγράφεις με δύο λόγια!)
Ναι, πολύ πολύ σημαντική
η «των ονομάτων επίσκεψις»!
Βουρ κι εσύ στο βιβλιοπωλείο, ε; για Λατίνους εραστές (της γραφής, εννοώ...!...;)
July 18, 2008 3:34 PM
MERILou :)
Ναι, καλή νεράιδα κι εσύ... Καλά το μάντεψες: «δεν στέργει ο άθλιος...» ;)
Κι αν κοιμηθώ πρωί, έρχεται και μου χτυπάει το τζάμι μετανιωμένος για να με αποζημιώσει: βρίσκω το συννεφένιο σου μήνυμα και γίνομαι καινούργια :)
(Και, βέβαια, μην περιμένει και η δική σου γλυκειά Ταπεινοφροσύνη να το ‘θάψω’ στον κήπο μου μόνο δικό μου!...)
July 18, 2008 3:37 PM
ERASER :)
Αξέχαστα όμορφα να περάσεις!
Να μας γυρίσεις ανανεωμένος και ευαίσθητα δυνατός ...πανσέληνος
(όπως σε ‘γνωρίζουμε’! ;)
July 18, 2008 3:39 PM
Και τώρα είμαι σίγουρη, πως θα γίνουμε όλη μια νοερή αγκαλιά για τον αγαπημένο μας ΑΛΕΞ: μια ανυποψίαστη βόλτα πριν λίγο στο ιστίο του, με έφερε αντιμέτωπη με την τρομερή είδηση: έχασε προχθές την πολύτιμη μητέρα του και βουτήχτηκε στον πόνο.
Άφησα για το τέλος το Πικρό; Παρασύρομαι, συγχωρέστε με... Έχει κι άλλες φορές παλέψει η αειθαλής Αγάπη με τον ανελέητο Θάνατο – λένε πως πάντα νικάει Εκείνη...
onlysand, July 18, 2008 3:41 PM
από IGNIS
Σε αυτές τις ώρες δεν λέμε τίποτε, όλα περιττεύουν. Ό,τι και να πεις, ηχεί στα αυτιά αυτού που απομένει χωρίς το πρόσωπο που αγάπησε, κούφιο και εντελώς κενό.
Έχω χάσει και τους δυο γονείς, σε παιδική ηλικία τον πατέρα και πριν κάποια χρόνια την μητέρα. Η μόνη φράση που άκουσα (σε ταινία) και με άγγιξε βαθύτατα, είναι αυτή:
Ευχαριστώ για όσον χρόνο φώτισε την ζωή μου
Έτσι απλά. Για όσα χρόνια ήταν ένα αγαπημένο πρόσωπο ήλιος στην ζωή μας, ένα ευχαριστώ. Που έτσι, έλαμπε στις μέρες μας...
Στον Αλεξ την αγάπη μας (δίκιο έχεις Νανά μου, όλοι έτσι μια νοερή αγκαλιά στην πλούσια και θερμή σου Άμμο για τον Άλεξ αυτές τις ώρες) και μακάρι πάντα να βλέπει μέσα στα μάτια των παιδιών του την συνέχειά της.
ΥΓ.
Νανά...από τις πιο όμορφες φράσεις που έχω αντικρύσει τούτη που έγραψες, φράση κόσμημα...θα την θυμάμαι, η νίκη της αειθαλούς Αγάπης πάνω στον ανελέητο Θάνατο... κι αν τους πάρω τα αρχικά και τα ταξιδέψω, λέω να βγάλω την λέξη ΑΘανασία (πόσα άλφα έχει η λέξη αθανασία...με πόση Αγάπη είναι καμωμένη...λες και την κέντησε σφιχτά σφιχτά για να εκμηδενίσει κάθε πόνο)
Ignis, July 18, 2008 4:48 PM
από voul-voul
Στα τόσα όμορφα και τρυφερά που γράψατε κι οι δυο σας ΝΑΝΑ και IGNIS
να προσθέσω κι εγώ τη θλίψη και τη συμπαράστασή μου στον ΑΛΕΞ για την απώλεια τις φίλτατης (όπως πάντα!) μητέρας του. Κουράγιο να τη θυμάται και να συνεχίσει τη ζωή του, όπως κι εκείνη θα το ήθελε!
Νανά, δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ τη συγκλονιστική περιγραφή στο βιβλίο σου. πήγα πάλι να το ξεφυλλίσω...
voul-voul, July 18, 2008 5:01 PM
από ΑΛΕΞ
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Με αγκαλιάζετε και το νιώθω.
Νανά, από την πρώτη στιγμή της απώλειας και συνεχώς έως τώρα μέσα στο μυαλό μου άνεμος τρελός-θαρρείς-γυρίζει πίσω μπρος συνέχεια τις σελίδες του βιβλίου σου, εκείνες που μιλάς για τον πόνο για τη μανούλα...
Όταν μπορέσω θα ξαναπεράσω. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα. Συμπαθάτε με.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!
Alex, July 19, 2008 8:58 AM
από Markos A
Νανά και φίλοι καλημέρα
ΑΛΕΞ, δέξου σε παρακαλώ κι από μένα
τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη μου
για την απώλεια της μητέρας σου.
Δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή (και ο θάνατος). Ο χρόνος να είναι σύμμαχός σου.
Σου εύχομαι καλή δύναμη.
Markos A, July 19, 2008 12:23 PM
από onlysand
Καλή σου μέρα, ΑΛΕΞάκι μου :)
κοίτα τι μού ήρθε στο ηλ. ταχ/μείο χθες, μόλις έμαθα για τη μανούλα σου:
Τα δάκρυα είναι καλοκαιρινή βροχούλα για την ψυχή.
Alfred Austin 1835-1914, άγγλος ποιητής
Η ζωή θα σε τραβήξει μπροστά.
Κι αυτός, είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση: ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΈ!
Καλημέρα και σε σένα, MARKO
onlysand, July 19, 2008 12:52 PM
έπεα επί άμμου 4/7/08
για το ποστ Το βουνό
από ΑΛΕΞ
Νανά, καλημέρα.
Μου αρέσει να βλέπω στη γραφή των άλλων τη διαχρονικότητα της πέννας τους. Αυτές οι γραφές αντέχουν στο χρόνο μόνο, μιας & έχουν συνέχεια. Ολοκληρωμένα σαφώς έχω μόνο διαβάσει το βιβλίο σου. Αρχικά λοιπόν υπάρχουν πράγματα που μου το θυμίζουν:
α) "ή σκόρπισαν τα λόγια μας
μαργαριτάρια και τα ψάχνω;"
β) "Μόνο μια αιθρία μικρή
παίρνω μαζί μου – σχεδόν
χωρίς αποσκευές, όπως καταλαβαίνεις."
γ) "για το επόμενο μη-με-λησμόνει ταξιδεύω ινγκόγνιτο"
δ) & όλο τούτο το "ταξίδι" μου θυμίζει τη σκηνή με το λεωφορείο & τις στάσεις που περιγράφεις στο βιβλίο σου.
Τώρα εκείνοι οι στίχοι :
"έχω μεταμφιεστεί σε ό,τι πιο δυνατά ποθεί
μια ευχή που μόλις προβιβάστηκε σε κρίμα"
- γνωρίζοντας την τρομερή σου δεινότητα στη χρήση της γλώσσας, την αγάπη & το πάθος σου για αυτή (εύγλωττα ζωγραφίζονται σε αυτούς τους στίχους όλα αυτά), την ασύλληπτη έφεσή σου σε κάθε είδους λογοπαίγνια & προσωπικές αναμετρήσεις με προκλήσεις των λέξεων - οι στίχοι σου λοιπόν αυτοί με παραπέμπουν στη συλλογή σου "Mεταποίηση μεταμφιέσεων" & με κάνουν & οπιτκά να βλέπω & το εξώφυλλό τους, όπου υπάρχει & οπτικό παιχνίδι με τις λέξεις. Να κρύβεται παντού το παιχνίδι & οι ζαριές της ζωής;;;
To "τρυφερότητα της είλης" με παραπέμπει σε άλλο τίτλο συλλογής σου! Κι ύστερα απ` όλα αυτά, αφού το ξαναδιάβασα το ποίημα, ο τίτλος του μου θύμισε το τραγούδι: "Με το βουνό θαα γίνω φίλος...", για αυτό & εξ` αρχής ο τίτλος μοιάζει "ανεπίδοτος".
Και εκείνη η αναφορά στις εποχές & δη στο φθινόπωρο απίθανες.
Ένα ποίημα πλήρες, γεμάτο από ζωή, από αισθήσεις & συναισθήματα.
( ......... )
ΑΛΕΞ, July 6, 2008 11:24 AM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
Και τώρα στα ...βαθιά: πρώτ’ απ’ όλα, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για τις λεπτομερείς αναφορές σου στις ‘αφανείς’ δυνάμεις που (με) ωθούν στο γράψιμο.
Είναι τόσο ‘προκλητική’ η ανάλυσή σου, που με κάνει να ξεστρατίσω απ’ την (σχεδόν) πάγια πεποίθησή μου: πως ό,τι ο ‘προτείνων’ έχει να πει, το λέει με τις λέξεις τού 'πονήματός' του.
Ναι, πως αγαπώ τα ‘λογοπαίγνια’ (όταν εξυπηρετούν μία 'σύλληψη') το έχω παραδεχθεί – έχει αρχίσει, όπως σημειώνεις, από τη συλλογή "Mεταποίηση μεταμφιέσεων", όπου ο τίτλος (και όχι μόνο) παραπέμπει στα νοήματα και τις πιθανότητες που κρύβονται σε κάθε εκφραστική απόπειρα – γιατί όχι και «οι ζαριές της ζωής» (συνήθως ερήμην μας).
Το «ανεπίδοτο» που μου έχεις προσάψει, περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στα γραπτά μου – προεκτείνοντάς το, μάλιστα, ‘απαντώ’ και σε όσους (καλοπροαίρετους, οπωσδήποτε) τείνουν να ‘εξηγούν’ το ‘ποίημα’ με βιογραφικές (μου) αντανακλάσεις.
Έχω παρατηρήσει, δε, ότι οσάκις έχω διατυπώσει ‘εν βρασμώ’ (συναισθηματικές κυρίως) εμπειρίες, κατά πολύ υπολείπονται από μια ‘ψύχραιμη’ (χωρίς ‘αιτία’) καταγραφή, που σε απορροφά στο ‘σώμα του ποιήματος’ καθεαυτό και όχι στην προσωπική ‘συμμετοχή’.
Όσο μεγαλώνω, προτιμώ αυτό το τελευταίο ;)
July 6, 2008 3:46 PM
ΑΛΕΞ
(συνεχίζω σε καινούργιο σχόλιο, γιατί ο μπλόγκερ κάνει κάτι κολπάκια...)
Για το παρόν ποστ: ε, ναι, δεν μπορεί να μη σου θυμίζει (εγώ την έχω ξεχάσει) ΚΑΙ τη ‘Χαριστική ΑΝΑβολή’ – ο ίδιος άνθρωπος τα γράφει – όπως έχει ειπωθεί, απ’ την αρχή ως το τέλος γράφουμε για το ίδιο πράγμα με – ει δυνατόν - καινούργια λόγια... ;)
Περήφανη με κάνει η αναγνώρισή σου της αγάπης και του πάθους που έχω για τη γλώσσα – και πάντα έκπληκτη, όταν εκλεκτοί άνθρωποι του νου και της καρδιάς όπως εσύ, μπορούν να το διαγνώσουν (παρά την επίσης γνωστή ‘εκφραστική αναπηρία’ μου).
Και για τον τίτλο: επίτηδες φαίνεται ‘ανεπίδοτος’ – για την ακρίβεια (ενώ πολύ μ’ αρέσει και το τραγούδι που αναφέρεις - με το γνωστό λάθος: «...στο πιο ψηλότερο βουνό»), όταν (και συνήθως δυσκολεύομαι) θέλησα να τιτλοφορήσω αυτό εδώ το 'ενσταντανέ', είχα στο νου ένα άλλο, του Πορτοκάλογλου, μ’ αυτό τον τίτλο˙ αν δεν κάνω λάθος αναφέρεται κι αυτό το τραγούδι στις σχέσεις των ανθρώπων.
Τέλος εξομολόγησης (και φλυαρίας)
Πάω σε λίγο να ανεβάσω (εκτάκτως!) αυτό το διάλογο στο ‘φλοίσβο’ – όχι κολακευμένη, πίστεψέ με: μου δίνει χαρά η διεισδυτική ευρηματικότητα που δίνει αφορμές για ουσιαστικές συζητήσεις και προβληματισμό τού (γενικά) αναγνώστη.
July 6, 2008 3:51 PM
Πήγα να σερβίρω και επέστρεψα - συμπληρωματικό :
Ενώ πράγματι έχω ξεχάσει την 'Χαριστική ΑΝΑβολή' - έχω να πιάσω το βιβλίο από την ημέρα που κυκλοφόρησε - η αλήθεια είναι, Άλεξ, ότι οι 'ήρωές' του συνεχίζουν, φαίνεται, να 'ζουν' και να με απασχολούν (έστω και υποσυνείδητα)
Συγνώμη ζητώ απ' όλους για την κατάχρηση
onlysand, July 6, 2008 4:04 PM
από ΑΛΕΞ
( ......... )
Λοιπόν, η διακειμενικότητα με κυνηγά από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τι να κάνω! Η "Χαριστική ΑΝΑβολή" είναι ό,τι πιο όμορφο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια & θυμάμαι πολλά απ` αυτό το βιβλίο.
Είναι πολύ όμορφο που μένει μέσα σου & χωρίς να το θες. Αυτό δείχνει πως ξέρεις να γράφεις με ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Και είναι δείγμα όλων των μεγάλων ποιητών. Μέσα από το επόμενο έργο τους ανακαλύπτεις πάντα τα προηγούμενά τους & πηγαίνοντας πίσω μπρος στο χρόνο & στα κείμενά τους ανακαλύπτεις τη μαγεία της γραφής & το απόσταγμα του λόγου & της σοφίας τους.
Σε ευχαριστώ για τα καλά & ευγενικά σου λόγια και ότι δέχτηκες με καλοσύνη τη μακροσκελή "προοπτική" που πήγα να δώσω στο ποίημα σου. Ευχαριστώ & για τη μεταγραφή στο ΦΛΟΙΣΒΟ. Θα μπω εκεί στη συνέχεια.
Αν δεν είχα το θάρρος δεν θα το κανα, φυσικά. Κάποτε κάπου βρήκα & τον μπελά μου θέλοντας να δώσω προοπτικές στα γραπτά ατόμου που γράφει εξαιρετικά & από τότε δεν μου ξαναμίλησε... Καθένας βέβαια (έτσι & εγώ εδώ) δίνει μόνο μια, δυο προοπτικές σε ένα κείμενο. Οι πραγματικές προοπτικές κάθε κειμένου είναι άπειρες, όπως σίγουρα συμβαίνει & στο άψογο & εξαιρετικό σου ποίημα.
Προσωπικά με έχει μαγέψει η ομορφιά από το εξώφυλλο της "Μεταποίησης Μεταμφιέσεων". Αυτό έχω δει. Το μέσα δεν το ξέρω. Καί είναι αν δεν απατώμαι η δεύτερη έντυπη ποιητική σου απόπειρα; Καλά λεν λοιπόν (με την έννοια της "συνέχειας" που λέω) πως "τα στερνά τιμούν τα πρώτα"!
Το εξώφυλλο αυτό είναι στο "Πρώτο τετράδιο της Άμμου" & μπορούν να το δουν εκεί όλοι οι φίλοι μας.
( ......... )
ΑΛΕΞ, July 6, 2008 6:39 PM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
σ' ευχαριστώ και πάλι που 'ζωντανεύεις' τα γραπτά μου με την ενδελεχή προσοχή και ανάλυσή σου - ειλικρινά, νιώθω ταπεινή ευγνωμοσύνη για ένα δώρο που ΔΕΝ μου οφειλόταν.
( ......... )
onlysand, July 7, 2008 2:45 PM
για το ποστ Η Λέξη
από ΑΛΕΞ
Νανά, ειναι όλα τέλεια! Ειναι η υπέροχη "θαλασσινή" μουσική, το "θαλασσένιο" ποίημα με την καμπανούλα που όσο το διαβάζεις νιωθεις μιαν αύρα θαλασσινή να σε κυκλώνει & ακους -θαρρείς-έναν φλοίσβο από παντού &αρχίζουν τα όνειρα να ρίχονουν τις σταλαγματιές απ` τη δροσιά τους!
Κατάλαβες πόσο μου άρεσε.
ΑΛΕΞ, July 10, 2008 2:04 PM
από ERASER
Νανά, δεν βρίσκω κι εγώ τη «Λέξη» να σου γράψω για το φλοίσβο και την αύρα και τη δροσιά που αποπνέουν όλα σου τα ποιήματα
γιατί είσαι πάντα τόσο φειδωλή - ακολουθείς πράγματι «την τακτική των ονείρων» και μας αφήνεις «πεινασμένους» - θέλω κι άλλο!
ERASER, July 10, 2008 2:34 PM
από MERIL
Ομολογώ πως κρυφά σε βλέπω, και μόνο να σωπαίνω επιθυμώ
Τις λέξεις τις έχεις πάρει όλες -μάγισσα εσύ-
τις διαφεντεύεις όπως άλλος δεν δύναται
Κι ακόμα τούτο λέω σου, σε καμαρώνω
MERIL, July 10, 2008 3:47 PM
από VOUL-VOUL
"το ρολόι του Κόσμου...
στον ουρανό παλίρροια ψυχή..."
κι εκείνη η Λέξη που λείπει
"γυαλί μα που δεν βρίσκει φλέβα"
για να γίνουν ποίημα οι σχέσεις των ανθρώπων...
Νανά μου, τα λες τόσο "ήσυχα" και αυτονόητα, μάγισσα, καλά σε λέει η meril: ξετυλίγεις το θαύμα μπροστά στα μάτια μας, κι εμείς; αν δεν έχουμε απαντήσεις, τουλάχιστον γινόμαστε ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ :)
Να αποχαιρετήσω από τώρα τον Άλεξ, μην τυχόν δεν προλάβω αύριο:
Και πάλι ΌΜΟΡΦΕΣ και ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΣ διακοπές να έχεις, και να γυρίσεις ξανά "καινούργιος" και δημιουργικός!
VOUL-VOUL, July 10, 2008 8:21 PM
από ΑΛΕΞ
voul-voul, σε ευχαριστώ πολύ & εύχομαι & συ να περάσεις πολύ όμορφα. Παρακαλώ δε οι ευχές σου να πιάσουν τόπο & τίποτε τουλάχιστον για ένα μηνα να μη με γυρίσει πίσω. ( ......... )
Να δώσω πρώτα τις ευχές μου στην οικοδέσποινα & σε όλη την ξεχωριστή παρέα της "Άμμου". Καλό καλοκαίρι σε όλους/ες. Να περάσουμε όλοι όμορφα. Καθένας με τον τρόπο του & όπως του αρέσει & μπορεί. Ας αναβαπτιστούμε & ας πάρουμε νέες δυνάμεις που σίγουρα όλοι τις χρειαζόμαστε. Και να συμβεί σε όλους μας αυτό που λέει η ΝΑΝΑ στη "Μεταποίηση μεταμφιέσων" Το αντιγράφω εδώ ως ευχή για όλους μας :
"Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει."
Η "έσω & έξω αρμονία" (ΔΙΚΑ ΤΗΣ λόγια πάλι) ας έρθει να μας βρεί όλους.
Καλό μας καλοκαίρι (επιτέλους!!!)
ΑΛΕΞ, July 11, 2008 10:39 AM
από MARKOS A
Νανά, ένα ακόμη ΠΟΙΗΜΑ, που μας αναπτερώνει απ' την άθλια περιβάλλουσα πραγματικότητα, με όνειρο αλλά και προβληματισμό.
(Με πρόλαβαν και τα είπαν πολύ καλύτερα ο eraser, η meril και η voul-voul και βέβαια ο Άλεξ!)
Κλίμα... διακοπών βλέπω, εγώ θα φύγω την άλλη βδομάδα, αλλά πάντα θα βρίσκομαι σε "σύνδεση" με την "Άμμο".
Άλεξ, την Ουρανούπολη την είδα μόνο... τράνζιτ, πηγαίνοντας στο Άγιον Όρος. Πολύ ωραία φωτο! Γαλήνη και (ανά)παυση από την αγχώδη καθημερινότητα. Να περάσεις αξέχαστα και να φορτώσεις "μπαταρίες"!
Όμορφες διακοπές - όσο ακόμα μπορούμε - σε όλους τους εκλεκτούς φιλους!
MARKOS A, July 11, 2008 11:40 AM
από onlysand
VOUL-VOUL, ERASER, MARKO :)
Έχω ξαναπεί, πως η ‘υποδοχή’ ενός αναγνώσματος έγκειται ΚΑΙ στις ‘κεραίες’ τού αποδέκτη – να είστε καλά! :)
Το μόνο ...κουσούρι που σας βρίσκω: είστε ‘unblogged’ ;Ρ
Καλά που το θυμήθηκα! Αύριο φεύγει ο Άλεξ και εδώ, χιλιόμετρα μακριά – άσχετο! – η ...κοινωφελής ΔΕΗ κόβει το ρεύμα στην περιοχή μας, 12 – 6 μ.μ.!...
July 11, 2008 12:27 PM
MERILou :)
Τι να σου πω, τώρα, Γλυκειά και Ανθεκτική;!
Κι εγώ «να σωπαίνω επιθυμώ», όταν διαβάζω υπερβολές που με κάνουν να κοκκινίζω...
Εσύ, πάλι, συγκινητική μου, που μας έκλεισες πορτοπαράθυρα και νότες ψυχής, ξέρεις ότι μπορείς να ‘ανεβάσεις’ ποστ με μελλοντική ημερομηνία; Να σε ‘βλέπουμε’ κι ας μην είσ’ εδώ – μόνο τα σχόλια μπορείς να κλείσεις...
( ......... )
July 11, 2008 12:28 PM
ΑΛΕΞάκι :)
Να περάσεις τόσο όμορφα τις διακοπές «που σου ανήκουν» (μια και ...ξέθαψες τον πρωτόλειο στίχο μου), που όχι μόνο να τις νοσταλγείς, αλλά και να τις βιώνεις σε κάθε δύσκολη στιγμή τού χειμώνα! :)
Α, πραγματικά είσαι τυχερός, ‘αδελφάκι’, σε τέτοιο ονειρικό τοπίο!
( ......... )
Μάρκο, έχεις δίκιο: γαλήνη, ομορφιά και αρμονία, ηρεμία, ανάταση – αχ!...
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για τα αφειδώλευτα (και ανεξάντλητα!) γενναιόδωρα σχόλιά σου – καλή ‘αντάμωση’! :)
onlysand, July 11, 2008 12:33 PM
από IGNIS
Αχ αυτά τα γλυκόπικρά σου ποιήματα...το κελαρυστό νεράκι της ανεπαίσθητης μελαγχολίας με τι τρυφεράδα βρέχει τους λογισμούς των αναγνωστών σου...
Να διαλέξω ετούτο εδώ από το πρώτο (Το βουνό):
Ό,τι χάνεται σού ανήκει για πάντα
κι εγώ ακολουθώ την τακτική των ονείρων˙
για να σου λείπω.
(ω θεέ μου, θεέ μου...άραγε ονειρεύονται καθόλου αυτοί που αγαπάμε, ή μόνον εμείς όταν αφηνόμαστε τόσο ευάλωτοι;)
Κι από κείνο το αριστουργηματικό το δεύτερο, τι να πρωτοσυλλέξω; Ποιο πέταλο φράσης του ανθού ποιήματος; Τι να πρωτοθαυμάσω;
Μάζεψα όλα τα ρούχα των εκρήξεων
να μείνουνε γυμνές οι αστραπιαίες
...
Μόνο μια αιθρία μικρή
παίρνω μαζί μου
...
Αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά στο κύμα
για το επόμενο μη-με-λησμόνει ταξιδεύω
ινγκόγνιτο έχω μεταμφιεστεί
σε ό,τι πιο δυνατά ποθεί
μια ευχή που μόλις προβιβάστηκε
σε κρίμα.
Εκφραστική αναπηρία;;; Τι λες παιδί μου εσύ; Αναπηρία;;; Με τέτοιες εκφράσεις; Θεά Κάλι και με τα πολλαπλά χέρια σου εγγίζεις την ψυχή μας, από παντού. ΕΞΟΧΟ!
Άλεξ (που "διακοπεύεις" και καλά να περνάς) μιλάς εξ ονόματος όλων μας. Μόνον επειδή εγώ έχω βγάλει την κακή φήμη όταν με τόση ζέση (γκουχ γκουχ... Μέεεεριλ) επαινώ αυτό που μου αρέσει (έτσι παίρνω φωτιά εγώ, με μια παρόρμηση σπινθήρα), δεν μιλάω πλέον (εντάξει, διορθώνω, δεν μιλάω όχι και τόσο πολύ όπως πριν... χι χι χι) και σε ευχαριστώ που τα λες διότι μας εκφράζεις ΟΛΟΥΣ εδώ. Απαρτία. (ορίστε, δώσαμε όλοι στίγμα!)
Από τους τελευταίους έρχομαι, διότι κι εγώ είμαι σε διακοπές με ολίγον προβληματική σύνδεση (πάει μπουσουλώντας) πάω κι έρχομαι (ναι, είμαι μοναδική, η μοναδική που κάνει διακοπές στις διακοπές της, το’χει πετύχει άλλος τέτοιο κατόρθωμα να διακόπτει διακοπές;;;;;) έρχομαι και ξαναφεύγω και η σχέση με το διαδίκτυο αποσπασματική κι αυτή, όποτε είμαι μόνη μου και ήσυχη, την φονεύει η πλανεύτρα θάλασσα, χάνω τις λέξεις μου μέσα στις αποσκευές μου (να είναι με τα καλλυντικά, την μουσική, τα μαντίλια ή τα μαγιώ δεν ξέρω...), τις ξαναβρίσκω με το κύμα, τις φέρνει πίσω ο φλοίσβος του, κι όταν κάνω πως απομακρύνομαι, τις ξαναπαίρνει δικές του.
Αν τυχόν σας τις φέρει κοντά σας, να ξέρετε πως έχουν και την αγάπη μου μαζί.
Σε σένα μάλιστα Νανά, το κύμα μού εξομολογήθηκε ότι σε περιμένει να ζήσεις όλο το καλοκαίρι που σου ανήκει σαν να μην το μίκρυνε κανείς ποτέ. Ατόφιο.
Καλά να είσαι, μέσα έξω και σε διάθεση και δημιουργία ομορφιάς, καλά να είστε όλοι.
July 12, 2008 9:55 PM
(εγώ χωρίς υστερόγραφο;;;; ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!!!!)
Και ναι, είναι ξεχωριστή η φράση –στροφή, που υπενθυμίζει ο Άλεξ:
Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει
Τόσο τέλεια, που ματώνει.
Πότε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα είναι δικό μας κάτι... Διότι δεν είναι μόνον οι άλλοι που επιμένουν να το προσεταιρίζονται, να το βάλλουν ή να το υπονομεύουν, μα οι "γνωστοί άγνωστοι μασκοφόροι μας φόβοι" (δικό μου είναι αυτό!) που μας εμποδίζουν ακόμα και να απολαύσουμε αυτό το συχνά μικρό (την ευτυχία των απλών πραγμάτων) μα τόσο μεγάλα θαυμαστό που μας συμβαίνει κάποιες στιγμές στις ζωές μας. Και μόνον όταν περάσει, τότε ανακαλύπτουμε την αξία του ή ότι ήταν αληθινό. Και δικό μας...
Να έρθει λοιπόν αυτή η ευλογημένη αρχή για να ξετυλίξουμε χρωματιστό κουβάρι το νήμα της για να μας οδηγήσει σε διαδρόμους ευτυχίας. Και να μην χαθούμε πια.
IGNIS, July 12, 2008 9:58 PM
από onlysand
IGNIS :)
Κι άλλη καλή νεράιδα που μας λείπει!...
Μα δεν πειράζει: σου πάνε οι διακοπές, Χρυσή – συνέχισε! Κι ας σε ...στερούμαστε εμείς εν μέσω διαλειμμάτων... ;)
Καλύτερα, παρά να αναρωτιέμαι αν πλέει η ανοιχτή ψυχή σου σε σμαραγδένιες θάλασσες ή σε αφρισμένους ωκεανούς παλεύει...
Ίσως το κλειδί να βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτές τις λέξεις «(να μην) αφηνόμαστε τόσο ευάλωτοι» - αλλά, κι εγώ, με τι μούτρα να γίνω ‘δάσκαλος που δίδασκε...’ ;)
Πολύ θα το ’θελα κι εσένα να σε πείσω: είμαι κοινωνικά δυσλεξική (=αντικοινωνική με τα όλα μου!), αλήθεια σού λέω και δεν μ’ ευχαριστεί... Είναι που, εδώ, νιώθω ασφαλώς ‘κρυμμένη’ και, ενώ φαίνεται η ψυχή, μιλάει με άλλα λόγια – επιπλέον, έχω την τύχη να τα εννοούν και να τα ταξιδεύουν οι Εκλεκτοί που με τιμούν με τα ίχνη τους στην ‘άμμο’...
Όπως: δεν ξέρω τι να κάνω με τις εξαίσιες καταθέσεις σας˙ ίσως ήταν λάθος η δημιουργία του μπλογκ ‘καταχραστές ...θαυμάτων’ – δεν εννοούσα να ανεβάζω τα κολακευτικά σχόλια που αφορούν τα σκιαγραφήματά μου. Απ’ την άλλη, χάνονται τα μικρά διαμαντάκια σας, ψυχής πετούμενης και πρόθυμης γενναιοδωρίας κομψοτεχνήματα, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι ‘αντικειμενικές’ πληροφορίες (π.χ. για τον Νταλί)...
Πρέπει να κάνω πως είμαι μία ...άλλη - δεν βρίσκω τον τρόπο! ;)
July 13, 2008 2:22 PM
IGNIS (ξέρω πως θα σου κάνει έκπληξη και δεν κρατιέμαι απ' τη χαρά μου ;)
Ένα δωράκι ήθελα να σου χαρίσω – μέσω των «καταχραστών...», αλλά δεν μου κάνει τη χάρη: είναι φλας πλέιερ και δεν αντιγράφεται. Κρίμα, γιατί θα ήταν η πρώτη εξαίρεση (φωτο) στο μπλογκ των σχολίων σας...
Όμως, κι έτσι, κάνε μια βόλτα στη γλαυκή ανάμνηση :)
http://www.francos.gr/gb.html
(αφού μπεις στη σελίδα, κλικ στις photos!:)
onlysand, July 13, 2008 2:25 PM
από IGNIS
Δεν το πιστεύω...είσαι φοβερή!!!!!!!
Σε φιλώ σε φιλώ σε φιλώ (τρεις φορές για να το εμπεδώσεις)
Με γύρισες στα νιάτα μου, στα πολυαγαπημένα κι ανεπίστρεπτα νιάτα...
Με γύρισες στις πιο καλές μου διακοπές, στην πιο τρελή μου χρονιά... Τα είχα τότε βροντήξει από την δουλειά μου μόνο για να μην χάσω το 20μερο ταξίδι στην Σαντορίνη, τέτοια τρέλα... πραγματικά, δούλευα σε έναν αρχιτέκτονα-γραφίστα, και ένα μεσημέρι σκασμένη (δεν πλήρωνε και καλά, τρίχες) με τα "κάνε αυτό και κάνε εκείνο μετά, κι όταν τελειώσεις φρόντισε το άλλο" (γκρρρρρ), και "πήγαινε και τους τσίγκους για την εφημερίδα" (κι έσκαγε ο τζίτζικας) τα παράτησα όλα κι έφυγα. Την άλλη μέρα ταξίδευα, 10 ώρες τότε το ταξίδι, μα χαλάλι...
Πού είναι αυτό το Maria Callas champagne cocktail, γιατί δεν μου το σερβίρανε εμένα τότε...αααααχ...
Εκεί δίπλα στις σκάλες αν θυμάμαι καλά ήταν το "grotto", ένας χώρος σαν μικρό σπήλαιο μέσα στον βράχο, δροσερός, και χώραγε υπερμεγέθη παρέα. Αν πήγαινες πιο αργά και δεν έβρισκες σεζ λόνγκ με θέα στο ηφαίστειο, χωνόσουν εκεί...μα παντού η μουσική σε ακολουθούσε μαγικά, στην σωστή ένταση, στην σωστή ατμόσφαιρα...
Νανά μου, όλες τις μπουκαμβίλιες των διακοπών μου, τους ιβίσκους και ό,τι λαμπερή καλοκαιρινή ανθοφορία έχω τραβήξει φωτογραφία στην ζωή μου, δεν θα με φτάσει για να σου πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
IGNIS, July 13, 2008 5:26 PM
για το ποστ 14 Ιουλίου 1789...0
από MARKOS A
Μια εξαίσια αλληγορία της επανάστασης και της φθοράς της, Νανά!
Το αίμα της Ιστορίας από το 1789 ως το... 0 των ημερών μας...
( ......... )
markos A, July 14, 2008 12:12 PM
από onlysand
MARKOS :)
ιδιαιτέρως με εντυπωσιάζει η σημείωσή σου για το 0 (μηδέν) - δεν περίμενα να το 'δει' κανείς!
onlysand, July 14, 2008 2:28 PM
από IGNIS
Είσαι σε οίστρο ή ιδέα μου;
Είσαι είσαι...
Κι αυτό το "να φέξει πρώτο χάδι", πώς τα κλείνεις έτσι Νανά...τι τέλη βάζεις!
(φέγγουν και τα άτιμα τα χάδια ήλιοι, φέγγουν ολοπόρφυρα... πόσο δίκιο έχεις...)
Λοιπόν το ομολογώ, μπορεί να έχω κόλλημα με την λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, είναι πρώτη στις προτιμήσεις μου χρόνια τώρα, αλλά ενώ ήξερα περί Βαλιέχο, δεν είχα διαβάσει. Τον άλλο περουβιανό (όχι ποιητή σαν τον Βαλιέχο) που έχω διαβάσει εξ ολοκλήρου μια και διάβασα οτιδήποτε έχει μεταφραστεί δικό του, και που υπεραγαπώ, είναι τον Μάριο Βάργκας Λιόσα (δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα του, όλα τα λάτρεψα, αλλά ξεχωρίζω το πικρό "Μια ιστορία για τον Μάυτα". Κι αν θέλετε να γελάσετε: "Ο Πανταλέων και οι επισκέπτριες")
Εξ αιτίας σου, θα διορθώσω την παράλειψη με τα Ποιητικά Άπαντα του Βαλιέχο, όπως είδα, εκδόσεις Gutenberg 2001. (είμαι η χαρά του βιβλιοπώλη, τρέμε κύριος σού'ρχομαι, μακραίιιινει ο κατάλογος!), κι ελπίζω η μετάφραση του Καππάτου να προσφέρεται, διότι έχω δει μεταφράσεις Νερούδα που μου ερχόταν να ...άστα...
(Αλίμονο στην ποίηση που όταν μεταφράζεται δεν παραμένει Ποίηση)
Την καλησπέρα μου και την αγάπη μου στην ταλαντούχα μας Οικοδέσποινα, και σε όλους τους φίλους εδώ, της ακριβής μας Άμμου.
ΥΓ φοβερή φωτογραφία εκείνη με το σπλατς αίμα. Κι ό,τι έφαγα ζουμερά κεράσια.
ΥΓ(2)
Αμ το άλλο;;;
αχ αυτές οι γκιλοτίνες... και τι δεν θα αποκεφαλίσουν...
Όχι, το ορκίζομαι, εγώ δεν σκέφτηκα την 14 Ιουλίου την Βαστίλη και τα λοιπά, απλώς ό,τι καρατομείται... ειλικρινά μου διέφυγε η ημερομηνία!!!!
Κι ήρθε ντααααν η γκιλοτίνα και με απόσωσε!! (δες και θα δεις... )
ΥΓ (3) πάω τώρα κι από τον Φλοίσβο
Το εσαεί τρελλλλαμένο:
Εγώ
IGNIS, July 15, 2008 5:19 PM
από onlysand
IGNIS :)
εγώ σε οίστρο;!... γελάστηκες, γλυκό και τρελαμένο ;)
ό,τι μου χάρισε η Έμπνευση, κείται πίσω μακριά στους δύο προηγούμενους μήνες - τώρα, μυαλό νερουλιασμένο χωρίς νερό. τα γνωστά...
όμως, για τα δικά σου Ακατάλυτα - μιλιά, ε;! (Στα πρόθυρα τού να ...θυμώσω!)
αντ' αυτού, πάω στον 'φλοίσβο' να σου χαρίσω τους "Τέσσερις Ανέμους" τής Σάρα Τήσντεϊλ ;)
αφού για τον αγαπημένο Βαλιέχο εκκρεμεί αφιέρωμα απ' τον Απρίλη...
Εδώ που τα λέμε: τόσο ο Βαλιέχο όσο και η γκιλοτίνα, στη θέση τού λ(άμδα) θα έπρεπε να έχουν γ(άμα) - τα λ είναι διπλά, γιαυτό...
onlysand, July 16, 2008 1:37 PM
από RETURN (έπεα επί άμμου 17/7/08)
( ......... )
Η Γαλλική Επανάσταση είναι μάλλον μια διανοητική "λαιμητόμος" από μόνη της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι τα μεν αιτήματά της ήταν δίκαια, αλλά ποτέ άλλοτε δεν είδαμε τόσο ανάγλυφη την αυθαιρεσία μιας νεόκοπης εξουσίας η οποία θέλοντας να ανατρέψει το ancient regime παρολίγον να ...ανατρέψει και κάθε κεφαλή ζώντος ανθρώπου στη Γαλλία.
Σίγουρα, δεν μπορεί κάποιος να "καταδικάσει" τη Γαλλική Επανάσταση γι'αυτό.
Μια επανάσταση είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο πρώτα και κύρια.
Όπως ακριβώς δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς για έναν φουσκωμένο χείμαρρο, άλλο τόσο δεν μπορεί κάποιος να κρίνει μια επανάσταση με αυστηρά ηθικά κριτήρια.
Όμως το παρακάναν, είναι αλήθεια.
Τα μέτρα προφύλαξης και αυτοάμυνας μιας επανάστασης ποτέ δεν πρέπει να κατρακυλούν σε εγκληματικές συμπεριφορές.
Ίσως είναι εδώ, η ποιητική αλήθεια (ο Σέζαρ Βαγιέχο) έναντι της ιστορικής αλήθειας της 14ης Ιουλίου, που μπορεί κάπως να βάλει τα πράγματα στη θέση τους από τη σκοπιά του "δέοντος" φυσικά, για τις γενεές που είναι να έλθουν.
RETURN, July 21, 2008 3:18 PM
από onlysand
My RETURN :)
έχεις απόλυτο δίκιο: η γαλλική (όπως και κάθε επανάσταση) διεπόταν από φρικαλεότητες και αδικίες ανά πάσα στιγμή – τι να ...πρωτοδιαλέξεις!... ;)
Λες και «το ancient regime» θέλει τον ...καθρέφτη του για να πεθάνει!
Εντάσσεται, νομίζω, κι αυτή η κορυφαία-όπως-και-να-το-κάνεις ενέργεια του ανθρώπου στο πεπερασμένο της φύσης του. Το οποίο, όπως τόσο καίρια σημειώνεις, μόνο «η ποιητική αλήθεια» μπορεί να υπερκεράσει και να σώσει.
onlysand, July 21, 2008 7:42 PM
από ΑΛΕΞ
Νανά, καλημέρα.
Μου αρέσει να βλέπω στη γραφή των άλλων τη διαχρονικότητα της πέννας τους. Αυτές οι γραφές αντέχουν στο χρόνο μόνο, μιας & έχουν συνέχεια. Ολοκληρωμένα σαφώς έχω μόνο διαβάσει το βιβλίο σου. Αρχικά λοιπόν υπάρχουν πράγματα που μου το θυμίζουν:
α) "ή σκόρπισαν τα λόγια μας
μαργαριτάρια και τα ψάχνω;"
β) "Μόνο μια αιθρία μικρή
παίρνω μαζί μου – σχεδόν
χωρίς αποσκευές, όπως καταλαβαίνεις."
γ) "για το επόμενο μη-με-λησμόνει ταξιδεύω ινγκόγνιτο"
δ) & όλο τούτο το "ταξίδι" μου θυμίζει τη σκηνή με το λεωφορείο & τις στάσεις που περιγράφεις στο βιβλίο σου.
Τώρα εκείνοι οι στίχοι :
"έχω μεταμφιεστεί σε ό,τι πιο δυνατά ποθεί
μια ευχή που μόλις προβιβάστηκε σε κρίμα"
- γνωρίζοντας την τρομερή σου δεινότητα στη χρήση της γλώσσας, την αγάπη & το πάθος σου για αυτή (εύγλωττα ζωγραφίζονται σε αυτούς τους στίχους όλα αυτά), την ασύλληπτη έφεσή σου σε κάθε είδους λογοπαίγνια & προσωπικές αναμετρήσεις με προκλήσεις των λέξεων - οι στίχοι σου λοιπόν αυτοί με παραπέμπουν στη συλλογή σου "Mεταποίηση μεταμφιέσεων" & με κάνουν & οπιτκά να βλέπω & το εξώφυλλό τους, όπου υπάρχει & οπτικό παιχνίδι με τις λέξεις. Να κρύβεται παντού το παιχνίδι & οι ζαριές της ζωής;;;
To "τρυφερότητα της είλης" με παραπέμπει σε άλλο τίτλο συλλογής σου! Κι ύστερα απ` όλα αυτά, αφού το ξαναδιάβασα το ποίημα, ο τίτλος του μου θύμισε το τραγούδι: "Με το βουνό θαα γίνω φίλος...", για αυτό & εξ` αρχής ο τίτλος μοιάζει "ανεπίδοτος".
Και εκείνη η αναφορά στις εποχές & δη στο φθινόπωρο απίθανες.
Ένα ποίημα πλήρες, γεμάτο από ζωή, από αισθήσεις & συναισθήματα.
( ......... )
ΑΛΕΞ, July 6, 2008 11:24 AM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
Και τώρα στα ...βαθιά: πρώτ’ απ’ όλα, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για τις λεπτομερείς αναφορές σου στις ‘αφανείς’ δυνάμεις που (με) ωθούν στο γράψιμο.
Είναι τόσο ‘προκλητική’ η ανάλυσή σου, που με κάνει να ξεστρατίσω απ’ την (σχεδόν) πάγια πεποίθησή μου: πως ό,τι ο ‘προτείνων’ έχει να πει, το λέει με τις λέξεις τού 'πονήματός' του.
Ναι, πως αγαπώ τα ‘λογοπαίγνια’ (όταν εξυπηρετούν μία 'σύλληψη') το έχω παραδεχθεί – έχει αρχίσει, όπως σημειώνεις, από τη συλλογή "Mεταποίηση μεταμφιέσεων", όπου ο τίτλος (και όχι μόνο) παραπέμπει στα νοήματα και τις πιθανότητες που κρύβονται σε κάθε εκφραστική απόπειρα – γιατί όχι και «οι ζαριές της ζωής» (συνήθως ερήμην μας).
Το «ανεπίδοτο» που μου έχεις προσάψει, περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στα γραπτά μου – προεκτείνοντάς το, μάλιστα, ‘απαντώ’ και σε όσους (καλοπροαίρετους, οπωσδήποτε) τείνουν να ‘εξηγούν’ το ‘ποίημα’ με βιογραφικές (μου) αντανακλάσεις.
Έχω παρατηρήσει, δε, ότι οσάκις έχω διατυπώσει ‘εν βρασμώ’ (συναισθηματικές κυρίως) εμπειρίες, κατά πολύ υπολείπονται από μια ‘ψύχραιμη’ (χωρίς ‘αιτία’) καταγραφή, που σε απορροφά στο ‘σώμα του ποιήματος’ καθεαυτό και όχι στην προσωπική ‘συμμετοχή’.
Όσο μεγαλώνω, προτιμώ αυτό το τελευταίο ;)
July 6, 2008 3:46 PM
ΑΛΕΞ
(συνεχίζω σε καινούργιο σχόλιο, γιατί ο μπλόγκερ κάνει κάτι κολπάκια...)
Για το παρόν ποστ: ε, ναι, δεν μπορεί να μη σου θυμίζει (εγώ την έχω ξεχάσει) ΚΑΙ τη ‘Χαριστική ΑΝΑβολή’ – ο ίδιος άνθρωπος τα γράφει – όπως έχει ειπωθεί, απ’ την αρχή ως το τέλος γράφουμε για το ίδιο πράγμα με – ει δυνατόν - καινούργια λόγια... ;)
Περήφανη με κάνει η αναγνώρισή σου της αγάπης και του πάθους που έχω για τη γλώσσα – και πάντα έκπληκτη, όταν εκλεκτοί άνθρωποι του νου και της καρδιάς όπως εσύ, μπορούν να το διαγνώσουν (παρά την επίσης γνωστή ‘εκφραστική αναπηρία’ μου).
Και για τον τίτλο: επίτηδες φαίνεται ‘ανεπίδοτος’ – για την ακρίβεια (ενώ πολύ μ’ αρέσει και το τραγούδι που αναφέρεις - με το γνωστό λάθος: «...στο πιο ψηλότερο βουνό»), όταν (και συνήθως δυσκολεύομαι) θέλησα να τιτλοφορήσω αυτό εδώ το 'ενσταντανέ', είχα στο νου ένα άλλο, του Πορτοκάλογλου, μ’ αυτό τον τίτλο˙ αν δεν κάνω λάθος αναφέρεται κι αυτό το τραγούδι στις σχέσεις των ανθρώπων.
Τέλος εξομολόγησης (και φλυαρίας)
Πάω σε λίγο να ανεβάσω (εκτάκτως!) αυτό το διάλογο στο ‘φλοίσβο’ – όχι κολακευμένη, πίστεψέ με: μου δίνει χαρά η διεισδυτική ευρηματικότητα που δίνει αφορμές για ουσιαστικές συζητήσεις και προβληματισμό τού (γενικά) αναγνώστη.
July 6, 2008 3:51 PM
Πήγα να σερβίρω και επέστρεψα - συμπληρωματικό :
Ενώ πράγματι έχω ξεχάσει την 'Χαριστική ΑΝΑβολή' - έχω να πιάσω το βιβλίο από την ημέρα που κυκλοφόρησε - η αλήθεια είναι, Άλεξ, ότι οι 'ήρωές' του συνεχίζουν, φαίνεται, να 'ζουν' και να με απασχολούν (έστω και υποσυνείδητα)
Συγνώμη ζητώ απ' όλους για την κατάχρηση
onlysand, July 6, 2008 4:04 PM
από ΑΛΕΞ
( ......... )
Λοιπόν, η διακειμενικότητα με κυνηγά από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τι να κάνω! Η "Χαριστική ΑΝΑβολή" είναι ό,τι πιο όμορφο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια & θυμάμαι πολλά απ` αυτό το βιβλίο.
Είναι πολύ όμορφο που μένει μέσα σου & χωρίς να το θες. Αυτό δείχνει πως ξέρεις να γράφεις με ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Και είναι δείγμα όλων των μεγάλων ποιητών. Μέσα από το επόμενο έργο τους ανακαλύπτεις πάντα τα προηγούμενά τους & πηγαίνοντας πίσω μπρος στο χρόνο & στα κείμενά τους ανακαλύπτεις τη μαγεία της γραφής & το απόσταγμα του λόγου & της σοφίας τους.
Σε ευχαριστώ για τα καλά & ευγενικά σου λόγια και ότι δέχτηκες με καλοσύνη τη μακροσκελή "προοπτική" που πήγα να δώσω στο ποίημα σου. Ευχαριστώ & για τη μεταγραφή στο ΦΛΟΙΣΒΟ. Θα μπω εκεί στη συνέχεια.
Αν δεν είχα το θάρρος δεν θα το κανα, φυσικά. Κάποτε κάπου βρήκα & τον μπελά μου θέλοντας να δώσω προοπτικές στα γραπτά ατόμου που γράφει εξαιρετικά & από τότε δεν μου ξαναμίλησε... Καθένας βέβαια (έτσι & εγώ εδώ) δίνει μόνο μια, δυο προοπτικές σε ένα κείμενο. Οι πραγματικές προοπτικές κάθε κειμένου είναι άπειρες, όπως σίγουρα συμβαίνει & στο άψογο & εξαιρετικό σου ποίημα.
Προσωπικά με έχει μαγέψει η ομορφιά από το εξώφυλλο της "Μεταποίησης Μεταμφιέσεων". Αυτό έχω δει. Το μέσα δεν το ξέρω. Καί είναι αν δεν απατώμαι η δεύτερη έντυπη ποιητική σου απόπειρα; Καλά λεν λοιπόν (με την έννοια της "συνέχειας" που λέω) πως "τα στερνά τιμούν τα πρώτα"!
Το εξώφυλλο αυτό είναι στο "Πρώτο τετράδιο της Άμμου" & μπορούν να το δουν εκεί όλοι οι φίλοι μας.
( ......... )
ΑΛΕΞ, July 6, 2008 6:39 PM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
σ' ευχαριστώ και πάλι που 'ζωντανεύεις' τα γραπτά μου με την ενδελεχή προσοχή και ανάλυσή σου - ειλικρινά, νιώθω ταπεινή ευγνωμοσύνη για ένα δώρο που ΔΕΝ μου οφειλόταν.
( ......... )
onlysand, July 7, 2008 2:45 PM
για το ποστ Η Λέξη
από ΑΛΕΞ
Νανά, ειναι όλα τέλεια! Ειναι η υπέροχη "θαλασσινή" μουσική, το "θαλασσένιο" ποίημα με την καμπανούλα που όσο το διαβάζεις νιωθεις μιαν αύρα θαλασσινή να σε κυκλώνει & ακους -θαρρείς-έναν φλοίσβο από παντού &αρχίζουν τα όνειρα να ρίχονουν τις σταλαγματιές απ` τη δροσιά τους!
Κατάλαβες πόσο μου άρεσε.
ΑΛΕΞ, July 10, 2008 2:04 PM
από ERASER
Νανά, δεν βρίσκω κι εγώ τη «Λέξη» να σου γράψω για το φλοίσβο και την αύρα και τη δροσιά που αποπνέουν όλα σου τα ποιήματα
γιατί είσαι πάντα τόσο φειδωλή - ακολουθείς πράγματι «την τακτική των ονείρων» και μας αφήνεις «πεινασμένους» - θέλω κι άλλο!
ERASER, July 10, 2008 2:34 PM
από MERIL
Ομολογώ πως κρυφά σε βλέπω, και μόνο να σωπαίνω επιθυμώ
Τις λέξεις τις έχεις πάρει όλες -μάγισσα εσύ-
τις διαφεντεύεις όπως άλλος δεν δύναται
Κι ακόμα τούτο λέω σου, σε καμαρώνω
MERIL, July 10, 2008 3:47 PM
από VOUL-VOUL
"το ρολόι του Κόσμου...
στον ουρανό παλίρροια ψυχή..."
κι εκείνη η Λέξη που λείπει
"γυαλί μα που δεν βρίσκει φλέβα"
για να γίνουν ποίημα οι σχέσεις των ανθρώπων...
Νανά μου, τα λες τόσο "ήσυχα" και αυτονόητα, μάγισσα, καλά σε λέει η meril: ξετυλίγεις το θαύμα μπροστά στα μάτια μας, κι εμείς; αν δεν έχουμε απαντήσεις, τουλάχιστον γινόμαστε ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ :)
Να αποχαιρετήσω από τώρα τον Άλεξ, μην τυχόν δεν προλάβω αύριο:
Και πάλι ΌΜΟΡΦΕΣ και ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΣ διακοπές να έχεις, και να γυρίσεις ξανά "καινούργιος" και δημιουργικός!
VOUL-VOUL, July 10, 2008 8:21 PM
από ΑΛΕΞ
voul-voul, σε ευχαριστώ πολύ & εύχομαι & συ να περάσεις πολύ όμορφα. Παρακαλώ δε οι ευχές σου να πιάσουν τόπο & τίποτε τουλάχιστον για ένα μηνα να μη με γυρίσει πίσω. ( ......... )
Να δώσω πρώτα τις ευχές μου στην οικοδέσποινα & σε όλη την ξεχωριστή παρέα της "Άμμου". Καλό καλοκαίρι σε όλους/ες. Να περάσουμε όλοι όμορφα. Καθένας με τον τρόπο του & όπως του αρέσει & μπορεί. Ας αναβαπτιστούμε & ας πάρουμε νέες δυνάμεις που σίγουρα όλοι τις χρειαζόμαστε. Και να συμβεί σε όλους μας αυτό που λέει η ΝΑΝΑ στη "Μεταποίηση μεταμφιέσων" Το αντιγράφω εδώ ως ευχή για όλους μας :
"Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει."
Η "έσω & έξω αρμονία" (ΔΙΚΑ ΤΗΣ λόγια πάλι) ας έρθει να μας βρεί όλους.
Καλό μας καλοκαίρι (επιτέλους!!!)
ΑΛΕΞ, July 11, 2008 10:39 AM
από MARKOS A
Νανά, ένα ακόμη ΠΟΙΗΜΑ, που μας αναπτερώνει απ' την άθλια περιβάλλουσα πραγματικότητα, με όνειρο αλλά και προβληματισμό.
(Με πρόλαβαν και τα είπαν πολύ καλύτερα ο eraser, η meril και η voul-voul και βέβαια ο Άλεξ!)
Κλίμα... διακοπών βλέπω, εγώ θα φύγω την άλλη βδομάδα, αλλά πάντα θα βρίσκομαι σε "σύνδεση" με την "Άμμο".
Άλεξ, την Ουρανούπολη την είδα μόνο... τράνζιτ, πηγαίνοντας στο Άγιον Όρος. Πολύ ωραία φωτο! Γαλήνη και (ανά)παυση από την αγχώδη καθημερινότητα. Να περάσεις αξέχαστα και να φορτώσεις "μπαταρίες"!
Όμορφες διακοπές - όσο ακόμα μπορούμε - σε όλους τους εκλεκτούς φιλους!
MARKOS A, July 11, 2008 11:40 AM
από onlysand
VOUL-VOUL, ERASER, MARKO :)
Έχω ξαναπεί, πως η ‘υποδοχή’ ενός αναγνώσματος έγκειται ΚΑΙ στις ‘κεραίες’ τού αποδέκτη – να είστε καλά! :)
Το μόνο ...κουσούρι που σας βρίσκω: είστε ‘unblogged’ ;Ρ
Καλά που το θυμήθηκα! Αύριο φεύγει ο Άλεξ και εδώ, χιλιόμετρα μακριά – άσχετο! – η ...κοινωφελής ΔΕΗ κόβει το ρεύμα στην περιοχή μας, 12 – 6 μ.μ.!...
July 11, 2008 12:27 PM
MERILou :)
Τι να σου πω, τώρα, Γλυκειά και Ανθεκτική;!
Κι εγώ «να σωπαίνω επιθυμώ», όταν διαβάζω υπερβολές που με κάνουν να κοκκινίζω...
Εσύ, πάλι, συγκινητική μου, που μας έκλεισες πορτοπαράθυρα και νότες ψυχής, ξέρεις ότι μπορείς να ‘ανεβάσεις’ ποστ με μελλοντική ημερομηνία; Να σε ‘βλέπουμε’ κι ας μην είσ’ εδώ – μόνο τα σχόλια μπορείς να κλείσεις...
( ......... )
July 11, 2008 12:28 PM
ΑΛΕΞάκι :)
Να περάσεις τόσο όμορφα τις διακοπές «που σου ανήκουν» (μια και ...ξέθαψες τον πρωτόλειο στίχο μου), που όχι μόνο να τις νοσταλγείς, αλλά και να τις βιώνεις σε κάθε δύσκολη στιγμή τού χειμώνα! :)
Α, πραγματικά είσαι τυχερός, ‘αδελφάκι’, σε τέτοιο ονειρικό τοπίο!
( ......... )
Μάρκο, έχεις δίκιο: γαλήνη, ομορφιά και αρμονία, ηρεμία, ανάταση – αχ!...
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για τα αφειδώλευτα (και ανεξάντλητα!) γενναιόδωρα σχόλιά σου – καλή ‘αντάμωση’! :)
onlysand, July 11, 2008 12:33 PM
από IGNIS
Αχ αυτά τα γλυκόπικρά σου ποιήματα...το κελαρυστό νεράκι της ανεπαίσθητης μελαγχολίας με τι τρυφεράδα βρέχει τους λογισμούς των αναγνωστών σου...
Να διαλέξω ετούτο εδώ από το πρώτο (Το βουνό):
Ό,τι χάνεται σού ανήκει για πάντα
κι εγώ ακολουθώ την τακτική των ονείρων˙
για να σου λείπω.
(ω θεέ μου, θεέ μου...άραγε ονειρεύονται καθόλου αυτοί που αγαπάμε, ή μόνον εμείς όταν αφηνόμαστε τόσο ευάλωτοι;)
Κι από κείνο το αριστουργηματικό το δεύτερο, τι να πρωτοσυλλέξω; Ποιο πέταλο φράσης του ανθού ποιήματος; Τι να πρωτοθαυμάσω;
Μάζεψα όλα τα ρούχα των εκρήξεων
να μείνουνε γυμνές οι αστραπιαίες
...
Μόνο μια αιθρία μικρή
παίρνω μαζί μου
...
Αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά στο κύμα
για το επόμενο μη-με-λησμόνει ταξιδεύω
ινγκόγνιτο έχω μεταμφιεστεί
σε ό,τι πιο δυνατά ποθεί
μια ευχή που μόλις προβιβάστηκε
σε κρίμα.
Εκφραστική αναπηρία;;; Τι λες παιδί μου εσύ; Αναπηρία;;; Με τέτοιες εκφράσεις; Θεά Κάλι και με τα πολλαπλά χέρια σου εγγίζεις την ψυχή μας, από παντού. ΕΞΟΧΟ!
Άλεξ (που "διακοπεύεις" και καλά να περνάς) μιλάς εξ ονόματος όλων μας. Μόνον επειδή εγώ έχω βγάλει την κακή φήμη όταν με τόση ζέση (γκουχ γκουχ... Μέεεεριλ) επαινώ αυτό που μου αρέσει (έτσι παίρνω φωτιά εγώ, με μια παρόρμηση σπινθήρα), δεν μιλάω πλέον (εντάξει, διορθώνω, δεν μιλάω όχι και τόσο πολύ όπως πριν... χι χι χι) και σε ευχαριστώ που τα λες διότι μας εκφράζεις ΟΛΟΥΣ εδώ. Απαρτία. (ορίστε, δώσαμε όλοι στίγμα!)
Από τους τελευταίους έρχομαι, διότι κι εγώ είμαι σε διακοπές με ολίγον προβληματική σύνδεση (πάει μπουσουλώντας) πάω κι έρχομαι (ναι, είμαι μοναδική, η μοναδική που κάνει διακοπές στις διακοπές της, το’χει πετύχει άλλος τέτοιο κατόρθωμα να διακόπτει διακοπές;;;;;) έρχομαι και ξαναφεύγω και η σχέση με το διαδίκτυο αποσπασματική κι αυτή, όποτε είμαι μόνη μου και ήσυχη, την φονεύει η πλανεύτρα θάλασσα, χάνω τις λέξεις μου μέσα στις αποσκευές μου (να είναι με τα καλλυντικά, την μουσική, τα μαντίλια ή τα μαγιώ δεν ξέρω...), τις ξαναβρίσκω με το κύμα, τις φέρνει πίσω ο φλοίσβος του, κι όταν κάνω πως απομακρύνομαι, τις ξαναπαίρνει δικές του.
Αν τυχόν σας τις φέρει κοντά σας, να ξέρετε πως έχουν και την αγάπη μου μαζί.
Σε σένα μάλιστα Νανά, το κύμα μού εξομολογήθηκε ότι σε περιμένει να ζήσεις όλο το καλοκαίρι που σου ανήκει σαν να μην το μίκρυνε κανείς ποτέ. Ατόφιο.
Καλά να είσαι, μέσα έξω και σε διάθεση και δημιουργία ομορφιάς, καλά να είστε όλοι.
July 12, 2008 9:55 PM
(εγώ χωρίς υστερόγραφο;;;; ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!!!!)
Και ναι, είναι ξεχωριστή η φράση –στροφή, που υπενθυμίζει ο Άλεξ:
Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει
Τόσο τέλεια, που ματώνει.
Πότε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα είναι δικό μας κάτι... Διότι δεν είναι μόνον οι άλλοι που επιμένουν να το προσεταιρίζονται, να το βάλλουν ή να το υπονομεύουν, μα οι "γνωστοί άγνωστοι μασκοφόροι μας φόβοι" (δικό μου είναι αυτό!) που μας εμποδίζουν ακόμα και να απολαύσουμε αυτό το συχνά μικρό (την ευτυχία των απλών πραγμάτων) μα τόσο μεγάλα θαυμαστό που μας συμβαίνει κάποιες στιγμές στις ζωές μας. Και μόνον όταν περάσει, τότε ανακαλύπτουμε την αξία του ή ότι ήταν αληθινό. Και δικό μας...
Να έρθει λοιπόν αυτή η ευλογημένη αρχή για να ξετυλίξουμε χρωματιστό κουβάρι το νήμα της για να μας οδηγήσει σε διαδρόμους ευτυχίας. Και να μην χαθούμε πια.
IGNIS, July 12, 2008 9:58 PM
από onlysand
IGNIS :)
Κι άλλη καλή νεράιδα που μας λείπει!...
Μα δεν πειράζει: σου πάνε οι διακοπές, Χρυσή – συνέχισε! Κι ας σε ...στερούμαστε εμείς εν μέσω διαλειμμάτων... ;)
Καλύτερα, παρά να αναρωτιέμαι αν πλέει η ανοιχτή ψυχή σου σε σμαραγδένιες θάλασσες ή σε αφρισμένους ωκεανούς παλεύει...
Ίσως το κλειδί να βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτές τις λέξεις «(να μην) αφηνόμαστε τόσο ευάλωτοι» - αλλά, κι εγώ, με τι μούτρα να γίνω ‘δάσκαλος που δίδασκε...’ ;)
Πολύ θα το ’θελα κι εσένα να σε πείσω: είμαι κοινωνικά δυσλεξική (=αντικοινωνική με τα όλα μου!), αλήθεια σού λέω και δεν μ’ ευχαριστεί... Είναι που, εδώ, νιώθω ασφαλώς ‘κρυμμένη’ και, ενώ φαίνεται η ψυχή, μιλάει με άλλα λόγια – επιπλέον, έχω την τύχη να τα εννοούν και να τα ταξιδεύουν οι Εκλεκτοί που με τιμούν με τα ίχνη τους στην ‘άμμο’...
Όπως: δεν ξέρω τι να κάνω με τις εξαίσιες καταθέσεις σας˙ ίσως ήταν λάθος η δημιουργία του μπλογκ ‘καταχραστές ...θαυμάτων’ – δεν εννοούσα να ανεβάζω τα κολακευτικά σχόλια που αφορούν τα σκιαγραφήματά μου. Απ’ την άλλη, χάνονται τα μικρά διαμαντάκια σας, ψυχής πετούμενης και πρόθυμης γενναιοδωρίας κομψοτεχνήματα, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι ‘αντικειμενικές’ πληροφορίες (π.χ. για τον Νταλί)...
Πρέπει να κάνω πως είμαι μία ...άλλη - δεν βρίσκω τον τρόπο! ;)
July 13, 2008 2:22 PM
IGNIS (ξέρω πως θα σου κάνει έκπληξη και δεν κρατιέμαι απ' τη χαρά μου ;)
Ένα δωράκι ήθελα να σου χαρίσω – μέσω των «καταχραστών...», αλλά δεν μου κάνει τη χάρη: είναι φλας πλέιερ και δεν αντιγράφεται. Κρίμα, γιατί θα ήταν η πρώτη εξαίρεση (φωτο) στο μπλογκ των σχολίων σας...
Όμως, κι έτσι, κάνε μια βόλτα στη γλαυκή ανάμνηση :)
http://www.francos.gr/gb.html(αφού μπεις στη σελίδα, κλικ στις photos!:)
onlysand, July 13, 2008 2:25 PM
από IGNIS
Δεν το πιστεύω...είσαι φοβερή!!!!!!!
Σε φιλώ σε φιλώ σε φιλώ (τρεις φορές για να το εμπεδώσεις)
Με γύρισες στα νιάτα μου, στα πολυαγαπημένα κι ανεπίστρεπτα νιάτα...
Με γύρισες στις πιο καλές μου διακοπές, στην πιο τρελή μου χρονιά... Τα είχα τότε βροντήξει από την δουλειά μου μόνο για να μην χάσω το 20μερο ταξίδι στην Σαντορίνη, τέτοια τρέλα... πραγματικά, δούλευα σε έναν αρχιτέκτονα-γραφίστα, και ένα μεσημέρι σκασμένη (δεν πλήρωνε και καλά, τρίχες) με τα "κάνε αυτό και κάνε εκείνο μετά, κι όταν τελειώσεις φρόντισε το άλλο" (γκρρρρρ), και "πήγαινε και τους τσίγκους για την εφημερίδα" (κι έσκαγε ο τζίτζικας) τα παράτησα όλα κι έφυγα. Την άλλη μέρα ταξίδευα, 10 ώρες τότε το ταξίδι, μα χαλάλι...
Πού είναι αυτό το Maria Callas champagne cocktail, γιατί δεν μου το σερβίρανε εμένα τότε...αααααχ...
Εκεί δίπλα στις σκάλες αν θυμάμαι καλά ήταν το "grotto", ένας χώρος σαν μικρό σπήλαιο μέσα στον βράχο, δροσερός, και χώραγε υπερμεγέθη παρέα. Αν πήγαινες πιο αργά και δεν έβρισκες σεζ λόνγκ με θέα στο ηφαίστειο, χωνόσουν εκεί...μα παντού η μουσική σε ακολουθούσε μαγικά, στην σωστή ένταση, στην σωστή ατμόσφαιρα...
Νανά μου, όλες τις μπουκαμβίλιες των διακοπών μου, τους ιβίσκους και ό,τι λαμπερή καλοκαιρινή ανθοφορία έχω τραβήξει φωτογραφία στην ζωή μου, δεν θα με φτάσει για να σου πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
IGNIS, July 13, 2008 5:26 PM
για το ποστ 14 Ιουλίου 1789...0
από MARKOS A
Μια εξαίσια αλληγορία της επανάστασης και της φθοράς της, Νανά!
Το αίμα της Ιστορίας από το 1789 ως το... 0 των ημερών μας...
( ......... )
markos A, July 14, 2008 12:12 PM
από onlysand
MARKOS :)
ιδιαιτέρως με εντυπωσιάζει η σημείωσή σου για το 0 (μηδέν) - δεν περίμενα να το 'δει' κανείς!
onlysand, July 14, 2008 2:28 PM
από IGNIS
Είσαι σε οίστρο ή ιδέα μου;
Είσαι είσαι...
Κι αυτό το "να φέξει πρώτο χάδι", πώς τα κλείνεις έτσι Νανά...τι τέλη βάζεις!
(φέγγουν και τα άτιμα τα χάδια ήλιοι, φέγγουν ολοπόρφυρα... πόσο δίκιο έχεις...)
Λοιπόν το ομολογώ, μπορεί να έχω κόλλημα με την λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, είναι πρώτη στις προτιμήσεις μου χρόνια τώρα, αλλά ενώ ήξερα περί Βαλιέχο, δεν είχα διαβάσει. Τον άλλο περουβιανό (όχι ποιητή σαν τον Βαλιέχο) που έχω διαβάσει εξ ολοκλήρου μια και διάβασα οτιδήποτε έχει μεταφραστεί δικό του, και που υπεραγαπώ, είναι τον Μάριο Βάργκας Λιόσα (δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα του, όλα τα λάτρεψα, αλλά ξεχωρίζω το πικρό "Μια ιστορία για τον Μάυτα". Κι αν θέλετε να γελάσετε: "Ο Πανταλέων και οι επισκέπτριες")
Εξ αιτίας σου, θα διορθώσω την παράλειψη με τα Ποιητικά Άπαντα του Βαλιέχο, όπως είδα, εκδόσεις Gutenberg 2001. (είμαι η χαρά του βιβλιοπώλη, τρέμε κύριος σού'ρχομαι, μακραίιιινει ο κατάλογος!), κι ελπίζω η μετάφραση του Καππάτου να προσφέρεται, διότι έχω δει μεταφράσεις Νερούδα που μου ερχόταν να ...άστα...
(Αλίμονο στην ποίηση που όταν μεταφράζεται δεν παραμένει Ποίηση)
Την καλησπέρα μου και την αγάπη μου στην ταλαντούχα μας Οικοδέσποινα, και σε όλους τους φίλους εδώ, της ακριβής μας Άμμου.
ΥΓ φοβερή φωτογραφία εκείνη με το σπλατς αίμα. Κι ό,τι έφαγα ζουμερά κεράσια.
ΥΓ(2)
Αμ το άλλο;;;
αχ αυτές οι γκιλοτίνες... και τι δεν θα αποκεφαλίσουν...
Όχι, το ορκίζομαι, εγώ δεν σκέφτηκα την 14 Ιουλίου την Βαστίλη και τα λοιπά, απλώς ό,τι καρατομείται... ειλικρινά μου διέφυγε η ημερομηνία!!!!
Κι ήρθε ντααααν η γκιλοτίνα και με απόσωσε!! (δες και θα δεις... )
ΥΓ (3) πάω τώρα κι από τον Φλοίσβο
Το εσαεί τρελλλλαμένο:
Εγώ
IGNIS, July 15, 2008 5:19 PM
από onlysand
IGNIS :)
εγώ σε οίστρο;!... γελάστηκες, γλυκό και τρελαμένο ;)
ό,τι μου χάρισε η Έμπνευση, κείται πίσω μακριά στους δύο προηγούμενους μήνες - τώρα, μυαλό νερουλιασμένο χωρίς νερό. τα γνωστά...
όμως, για τα δικά σου Ακατάλυτα - μιλιά, ε;! (Στα πρόθυρα τού να ...θυμώσω!)
αντ' αυτού, πάω στον 'φλοίσβο' να σου χαρίσω τους "Τέσσερις Ανέμους" τής Σάρα Τήσντεϊλ ;)
αφού για τον αγαπημένο Βαλιέχο εκκρεμεί αφιέρωμα απ' τον Απρίλη...
Εδώ που τα λέμε: τόσο ο Βαλιέχο όσο και η γκιλοτίνα, στη θέση τού λ(άμδα) θα έπρεπε να έχουν γ(άμα) - τα λ είναι διπλά, γιαυτό...
onlysand, July 16, 2008 1:37 PM
από RETURN (έπεα επί άμμου 17/7/08)
( ......... )
Η Γαλλική Επανάσταση είναι μάλλον μια διανοητική "λαιμητόμος" από μόνη της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι τα μεν αιτήματά της ήταν δίκαια, αλλά ποτέ άλλοτε δεν είδαμε τόσο ανάγλυφη την αυθαιρεσία μιας νεόκοπης εξουσίας η οποία θέλοντας να ανατρέψει το ancient regime παρολίγον να ...ανατρέψει και κάθε κεφαλή ζώντος ανθρώπου στη Γαλλία.
Σίγουρα, δεν μπορεί κάποιος να "καταδικάσει" τη Γαλλική Επανάσταση γι'αυτό.
Μια επανάσταση είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο πρώτα και κύρια.
Όπως ακριβώς δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς για έναν φουσκωμένο χείμαρρο, άλλο τόσο δεν μπορεί κάποιος να κρίνει μια επανάσταση με αυστηρά ηθικά κριτήρια.
Όμως το παρακάναν, είναι αλήθεια.
Τα μέτρα προφύλαξης και αυτοάμυνας μιας επανάστασης ποτέ δεν πρέπει να κατρακυλούν σε εγκληματικές συμπεριφορές.
Ίσως είναι εδώ, η ποιητική αλήθεια (ο Σέζαρ Βαγιέχο) έναντι της ιστορικής αλήθειας της 14ης Ιουλίου, που μπορεί κάπως να βάλει τα πράγματα στη θέση τους από τη σκοπιά του "δέοντος" φυσικά, για τις γενεές που είναι να έλθουν.
RETURN, July 21, 2008 3:18 PM
από onlysand
My RETURN :)
έχεις απόλυτο δίκιο: η γαλλική (όπως και κάθε επανάσταση) διεπόταν από φρικαλεότητες και αδικίες ανά πάσα στιγμή – τι να ...πρωτοδιαλέξεις!... ;)
Λες και «το ancient regime» θέλει τον ...καθρέφτη του για να πεθάνει!
Εντάσσεται, νομίζω, κι αυτή η κορυφαία-όπως-και-να-το-κάνεις ενέργεια του ανθρώπου στο πεπερασμένο της φύσης του. Το οποίο, όπως τόσο καίρια σημειώνεις, μόνο «η ποιητική αλήθεια» μπορεί να υπερκεράσει και να σώσει.
onlysand, July 21, 2008 7:42 PM
Ο Νταλί 'φταίει'!... ;) 1/6/08
από ΕΡΜΙΑ
( ......... )
Με τον Νταλί κυνηγιέμαι ένα εξάμηνο τώρα...
Η τελευταία μου απόπειρα ήταν με το dada, όπου τελικά τον "απέκλεισα" απο τη βόλτα με "το ξύλινο αλογάκι" την ύστατη στιγμή, αν και λογικά δεν θα έπρεπε να τού το... αρνηθώ, αφού στην ουσία το επηρέασε και επηρεάστηκε - ελπίζω να με συγχωρέσει :-))
όταν, λοιπόν, κι ο Μπρετόν απομακρύνθηκε απο το νταντα κι αφού οι ντανταϊστές τού καμπαρέ Βολτέρ μετακινήθηκαν απο τη Ζυρίχη στο Παρίσι, ο Μπρετόν αναγγέλει ένα νέο κίνημα. Τον σουρεαλισμό... "ψυχικός αυτοματισμός σε καθαρή μορφή ... υπαγορεύεται απο τη σκέψη, χωρίς την άσκηση οποιουδήποτε ελέγχου απο τη λογική, είναι απαλλαγμένος απο κάθε αισθητικό ή ηθικό προβληματισμό"
και ιδρύει ένα περιοδικό, το "la revolution surrealiste" (για να φανταστούμε το κλίμα εκείνων τών ημερών, να αναφέρω οτι ο πρώτος εκδότης τού περιοδικού, άφησε το σουρεαλιστικό κίνημα το 1927 για να γίνει γραμματέας τού Τρότσκι). Σ΄αυτό το περιοδικό ο Μπρετον, κατα καιρούς υποστήριζε πως πολλοί ζωγράφοι όπως ο ντε Κίρικο, ο Πικάσο, ο Ερνστ, ο Μασόν, ο Μιρό, ήταν σουρεαλιστές χωρίς να το ξέρουν. Άλλωστε ο σουρεαλισμός ήταν μια στυλιστική σχιζοφρένεια έτσι ή αλλοιώς.
Μέσα στα στοιχεία τού σουρεαλισμού μπορούμε να βρούμε ολόκληρα κεφάλαια που αφορούν τον Ντυσάν, τον Τζακομέτι, τον Μαν Ρέι, τον επηρεασμο τους από τον Φρόυντ-πανταχού παρών-τα φετιχ τους και πώς εμφανίστηκαν στην τέχνη στο μεταίχμιο τής βιομηχανικής εποχής. Απέραντη θάλασσα ιδεών, πράξεων, θεωριών, πινάκων, γλυπτών, "χρηστικών" αντικειμένων.
Ακούστε ένα παράδειγμα που το συναντάμε και στο έργο τού Νταλί στη ζωγραφική εκδοχή του. Οι σουρεαλιστικές φωτογραφίες γυμνών συχνά ταλαντεύονται μεταξύ τμηματικών μερών και ενός φετιχιστικού συνόλου, όπου το γυναικείο σώμα φαίνεται ευνουχισμένο και ευνουχιστικό τη μιά στιγμή και ακέραια φαλλικό την επόμενη. Κοιτάξτε τα μακρουλά σώματα τού Νταλί καθώς και τα γλυπτά τού Τζακομέτι κι έπειτα ας κλείσουμε όλοι μαζί το ματάκι στον Φρόυντ. Κυκεώνας θεωριών και εφαρμογών που δεν είναι δυνατό να γραφτεί ...
θέλω να πω, πως όταν μάς είναι γνωστό το ρεύμα, πιό εύκολα νιώθουμε γιατί ο κάθε συγκεκριμένος ζωγράφος εκφράζεται με τον τρόπο που εκφράζεται. Πάντως, όσο ο Νταλί έδινε αίμα και έπαιρνε αίμα απο τον σουρεαλισμό - γιατί κάποια χρόνια μετά απομακρύνθηκε - κατάφερνε να ξεφεύγει και απο το αποκλειστικό κυνήγι τού χρήματος και απο το εμπορικό πλασάρισμα τού εαυτού του σε βάρος τών εννοιών τής τέχνης του.
Μετά αφέθηκε στην μανιερίστικη εκμετάλλευση τής απίστευτης δεξιοτεχνίας του, "ενώ οι εκκεντρισμοί του κρατούν στον αφρό των ημερών το πρόσωπο Νταλί, μιά εξαιρετική κατασκευή προσωπικού μάρκετινγκ."
"Χάρη σε αυτήν, η θρησκευτική του στροφή τη δεκαετία τού 1950 δε θεωρήθηκε συντηρητική και δεν συνδυάστηκε με την φιλοφασιστική στάση του. Μετά το θάνατό του, όμως, μόνο τα προπολεμικά του έργα παρέμειναν σχετικά ψηλά στό χρηματιστήριο της Τέχνης ενώ μάλλον πενιχρή αποδείχθηκε κι η εικαστική κληρονομιά του."
Από τεχνικής πλευράς, τη χρήση τού χρώματος, την αχαλίνωτη φαντασία, λίγοι τού αμφισβητούν την απαράμιλλη τεχνική δεξιότητα . Από την άποψη της προσωπικότητάς του όμως και του αντικτύπου που είχε στην τέχνη του αιώνα μας, πρώτος ο Αντρέ Μπρετόν έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: αναγραμμάτισε το όνομά του σε "Avida dollars" = πλεονέκτης [των] δολαρίων! Απέδειξα τους δισταγμούς μου; :-)
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, June 3, 2008 10:52 PM
( ......... )
Με τον Νταλί κυνηγιέμαι ένα εξάμηνο τώρα...
Η τελευταία μου απόπειρα ήταν με το dada, όπου τελικά τον "απέκλεισα" απο τη βόλτα με "το ξύλινο αλογάκι" την ύστατη στιγμή, αν και λογικά δεν θα έπρεπε να τού το... αρνηθώ, αφού στην ουσία το επηρέασε και επηρεάστηκε - ελπίζω να με συγχωρέσει :-))
όταν, λοιπόν, κι ο Μπρετόν απομακρύνθηκε απο το νταντα κι αφού οι ντανταϊστές τού καμπαρέ Βολτέρ μετακινήθηκαν απο τη Ζυρίχη στο Παρίσι, ο Μπρετόν αναγγέλει ένα νέο κίνημα. Τον σουρεαλισμό... "ψυχικός αυτοματισμός σε καθαρή μορφή ... υπαγορεύεται απο τη σκέψη, χωρίς την άσκηση οποιουδήποτε ελέγχου απο τη λογική, είναι απαλλαγμένος απο κάθε αισθητικό ή ηθικό προβληματισμό"
και ιδρύει ένα περιοδικό, το "la revolution surrealiste" (για να φανταστούμε το κλίμα εκείνων τών ημερών, να αναφέρω οτι ο πρώτος εκδότης τού περιοδικού, άφησε το σουρεαλιστικό κίνημα το 1927 για να γίνει γραμματέας τού Τρότσκι). Σ΄αυτό το περιοδικό ο Μπρετον, κατα καιρούς υποστήριζε πως πολλοί ζωγράφοι όπως ο ντε Κίρικο, ο Πικάσο, ο Ερνστ, ο Μασόν, ο Μιρό, ήταν σουρεαλιστές χωρίς να το ξέρουν. Άλλωστε ο σουρεαλισμός ήταν μια στυλιστική σχιζοφρένεια έτσι ή αλλοιώς.
Μέσα στα στοιχεία τού σουρεαλισμού μπορούμε να βρούμε ολόκληρα κεφάλαια που αφορούν τον Ντυσάν, τον Τζακομέτι, τον Μαν Ρέι, τον επηρεασμο τους από τον Φρόυντ-πανταχού παρών-τα φετιχ τους και πώς εμφανίστηκαν στην τέχνη στο μεταίχμιο τής βιομηχανικής εποχής. Απέραντη θάλασσα ιδεών, πράξεων, θεωριών, πινάκων, γλυπτών, "χρηστικών" αντικειμένων.
Ακούστε ένα παράδειγμα που το συναντάμε και στο έργο τού Νταλί στη ζωγραφική εκδοχή του. Οι σουρεαλιστικές φωτογραφίες γυμνών συχνά ταλαντεύονται μεταξύ τμηματικών μερών και ενός φετιχιστικού συνόλου, όπου το γυναικείο σώμα φαίνεται ευνουχισμένο και ευνουχιστικό τη μιά στιγμή και ακέραια φαλλικό την επόμενη. Κοιτάξτε τα μακρουλά σώματα τού Νταλί καθώς και τα γλυπτά τού Τζακομέτι κι έπειτα ας κλείσουμε όλοι μαζί το ματάκι στον Φρόυντ. Κυκεώνας θεωριών και εφαρμογών που δεν είναι δυνατό να γραφτεί ...
θέλω να πω, πως όταν μάς είναι γνωστό το ρεύμα, πιό εύκολα νιώθουμε γιατί ο κάθε συγκεκριμένος ζωγράφος εκφράζεται με τον τρόπο που εκφράζεται. Πάντως, όσο ο Νταλί έδινε αίμα και έπαιρνε αίμα απο τον σουρεαλισμό - γιατί κάποια χρόνια μετά απομακρύνθηκε - κατάφερνε να ξεφεύγει και απο το αποκλειστικό κυνήγι τού χρήματος και απο το εμπορικό πλασάρισμα τού εαυτού του σε βάρος τών εννοιών τής τέχνης του.
Μετά αφέθηκε στην μανιερίστικη εκμετάλλευση τής απίστευτης δεξιοτεχνίας του, "ενώ οι εκκεντρισμοί του κρατούν στον αφρό των ημερών το πρόσωπο Νταλί, μιά εξαιρετική κατασκευή προσωπικού μάρκετινγκ."
"Χάρη σε αυτήν, η θρησκευτική του στροφή τη δεκαετία τού 1950 δε θεωρήθηκε συντηρητική και δεν συνδυάστηκε με την φιλοφασιστική στάση του. Μετά το θάνατό του, όμως, μόνο τα προπολεμικά του έργα παρέμειναν σχετικά ψηλά στό χρηματιστήριο της Τέχνης ενώ μάλλον πενιχρή αποδείχθηκε κι η εικαστική κληρονομιά του."
Από τεχνικής πλευράς, τη χρήση τού χρώματος, την αχαλίνωτη φαντασία, λίγοι τού αμφισβητούν την απαράμιλλη τεχνική δεξιότητα . Από την άποψη της προσωπικότητάς του όμως και του αντικτύπου που είχε στην τέχνη του αιώνα μας, πρώτος ο Αντρέ Μπρετόν έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: αναγραμμάτισε το όνομά του σε "Avida dollars" = πλεονέκτης [των] δολαρίων! Απέδειξα τους δισταγμούς μου; :-)
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, June 3, 2008 10:52 PM
από RETURN
Αγαπητή μου Ερμία, πολύ συχνά ο Μπρετόν δεν είναι απαλλαγμένος από πάθη και προσωπικές εμπάθειες...
Μην ξεχνάς πως ο ίδιος ήταν εξαιρετικά αυταρχικός ως φυσιογνωμία και όχι σπάνια αποπειράτο να επιβάλλει ενα σχεδόν "αστυνομικό" καθεστώς στους σουρρεαλιστικούς κύκλους...
Είχε μια εμμονή με την "ορθοδοξία" όσον αφορά το σουρρεαλιστικό κίνημα, πράγμα που συνιστούσε μια εξαιρετική αντίφαση: προσπαθούσε ο ίδιος να αποδώσει μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ομοιογένεια σε κάτι που από τη φύση του ήταν εξαιρετικά ανομοιογενές.
Οι ρήξεις με Giorgio de Chirico και Antonin Artaud (για να αναφέρουμε δυο "χτυπητά" παραδείγματα), δεν ήταν τυχαίες...
Ήταν απόλυτα λογικό ο αναρχοτροτσκιστής Μπρετόν να μην "πολυχωνεύει" τον αλλοπρόσαλλο πολιτικά Νταλί, πολλώ δε μάλλον που ο δεύτερος ήταν αδύνατον να μετέχει σε κάτι "μαζικό" χωρίς να το καταστήσει ipso facto κωμωδία.
Σίγουρα ο Νταλί μετήλθε διαφόρων τεχνασμάτων για να προσελκύσει "κόσμο" προς τη τέχνη του.
Όμως ήταν και η "μόδα" εκείνη την εποχή. Πολλοί καλλιτέχνες προέβαιναν σε κραυγαλέες δημόσιες επιδείξεις "παλαβομάρας" για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού.
Όπως και να 'χει το έργο του μπορεί να μη βρήκε συνεχιστές, αλλά αυτό δεν είναι "μείον", αποδεικνύει μάλλον την ισχυρή του καλλιτεχνική προσωπικότητα.
THE RETURN, June 4, 2008 3:20 AM
από ΕΡΜΙΑ
Ο σουρεαλισμός δείχνει να άναψε φαναράκια στην άμμο :-)
"ο Νταλί φταίει"!
Aγαπητέ RETURN, δεν αντιδρώ καθόλου για τη φύση τού Μπρετόν όπως την περιγράφεις. θα προσπαθήσω μόνο να δω κάποια στοιχεία τού "μανιφέστου" του για τον σουρεαλισμό, απο τη δική του όχθη. ξέρουμε πως ο σουρεαλισμός "του" γεννήθηκε και βρήκε πεδίο στη λογοτεχνία και τηn ποίηση κι έπειτα επεκτάθηκε στις υπόλοιπες τέχνες. έψαξα ένα βιβλίο του Μ. Ραϋμόν (που κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικό) για να βρώ έναν ορισμό τού σουρεαλισμού που να ξεφεύγει απο τον τύπο τού ορισμού που έγραψα στο περασμένο σχόλιο. τι βρήκα: "..ήταν κατά βάση ένα ποιητικό κίνημα ενώ απο ιστορική βάση δεν ήταν παρά μιά εφήμερη φάση τού ρομαντικού κινήματος εφαρμογής μιάς καθολικής 'μεταφυσικής ευαισθησίας' που εξερευνά άφοβα τα όρια τής μοίρας και τού προορισμού τού ανθρώπου." Στο ίδιο βιβλίο βρήκα κάποια αποσπάσματα απο απόψεις τού Μπρετόν. ξεχωρίζω αυτή "μόνο η λέξη ελευθερία με ενθουσιάζει ακόμα".
Για τον Μπρετόν, ο σουρεαλισμός ήταν μιά ηρωική προσπάθεια να βρούν έκφραση αλλά και να συγκρατηθούν "οι δαιμονικές δυνάμεις που αποδεσμευονται απο το υποσυνείδητο με τον αυτοματισμό." Και επειδή οι δυνάμεις αυτές δεν μπορούν να οριστούν λογικά, απέκλεισε κάθε κονφορμισμό. η ουσία του δηλαδή βρίσκεται στο κάλεσμα για απόλυτη ελευθερία τού πνεύματος σ' αυτή τη δήλωση "πως η ζωή και η ποίηση είναι αλλού και πως πρέπει να κατακτηθούν με κίνδυνο η καθεμιά ξεχωριστά, αλλά και η μιά με την άλλη, αφού τελικά συναντώνται και συγχωνεύονται για ν' αρνηθούν αυτό τον ψεύτικο κόσμο, για να βεβαιώσουν πως το παιχνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα, πως όλα μπορούν να σωθούν".
τώρα κατά τα λεγόμενα τού ίδιου τού Μπρετόν "...το 1929 τρύπωσε στο σουρεαλιστικό κίνημα ο Νταλί". Απο τον ιστορικό H.Reed (που είναι γενικά απο τους πιό μετριοπαθείς απέναντι στον Νταλί) πήρα όλο το απολαυστικό κείμενο τού Μπρετόν για τη συμβολή τού Νταλί στο κίνημα.
"Στο θεωρητικό επίπεδο, προχώρησε με δάνεια και αντιπαραθέσεις. Το πιό εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής του τής τάσης είναι το σύμφυρμα που ονόμασε 'παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητα' που αποτελούσε μείγμα τών απόψεων τού Κόσομο και τού ντα Βίντσι (να αποροφηθείς στη παρατήρηση μιάς φτυσιάς ή ενός παλιού τοίχου μέχρι που να παρουσιαστεί στο μάτι ένας δεύτερος κόσμος που η ζωγραφική να είναι εξίσου ικανή να αποκαλύψει) καθώς και άλλων μεθόδων που ήδη ο Έρνστ συνιστούσε για να εντείνουν την ερεθιστικότητα τών νοητικών λειτουργιών. παρόλη την αμφίβολη ικανότητα παρουσίασης που τον χαρακτήριζε, το έργο τού Νταλί παγιδευμένο σε μιά υπερβολική οπισθοδρομική τεχνική και στιγματισμένο απο μιά κυνική αδιαφορία για τα μέσα που χρησιμοποιούσε για να επιβληθεί, βουλιάζει σ' έναν ακαδημαϊσμό που αποκαλείται αυθαίρετα κλασικισμός, και απο το 1936 δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον για τον σουρεαλισμό."
Τα λόγια αυτά γράφτηκαν το 1942 και πιό κάτω παραθέτω τις απόψεις τού H.Reed (ο λόγος που τις παραθέτω αυτούσιες είναι γιατί απλά... συμφωνώ απόλυτα)
"...Το έργο τού Νταλί στη δεκαετία τού '40 έχει βυθιστεί ακόμα χαμηλότερα με το να εκμεταλλεύεται με κυνικό τρόπο μιά συναισθηματική και εντυπωσιοθηρική θρησκοληψία (ο μυστικός δείπνος του που έχει δανείσει στην εθν. πινακοθήκη τής Ουάσινγκτον, είναι ένα σκηνικό προσφορά στούς προληπτικούς). Η θεατρικότητά του, μόνιμο χαρακτηριστικό τής συμπεριφοράς του, τον έχει οδηγήσει στην υπηρεσία εκείνων τών αντιδραστικών δυνάμεων στην Ισπανία που ο θρίαμβός τους υπήρξε η μεγαλύτερη ήττα για τον ανθρωπισμό, ο οποίος σε τελευταία ανάλυση δεν έπαψε να αποτελεί το κύριο μέλημα τού σουρεαλιστικού κινήματος παρόλους τούς κατά καιρούς εξωφρενισμούς του... Ο Νταλί για το πολύ κοινό έχει ταυτιστεί με τον σουρεαλισμό πράγμα που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επιδειξιομανία του. Πράγματι η "παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητά" του υπήρξε αρκετά επιτήδεια ώστε να δικαιολογεί αυτή τη λαθεμένη ταύτιση. Ομως, πρέπει να έχουμε στο μυαλό πως η αντίφαση και η ασάφεια είναι σύμφυτες με την έννοια τής "υπερπραγματικότητας" και κανένας καλλιτέχνης, καμμιά καλλιτεχνική ομάδα, δεν μπορεί να ισχυριστεί οτι εκπροσωπεί αποκλειστικά ένα κίνημα με τόσο ακαθόριστα σύνορα."
Κάποιες στιγμές θα προτιμούσα να γνώριζα το έργο τού Νταλί χωρίς να "γνωρίζω" τον ίδιο, για να μπορώ να απολαμβάνω την τεχνική του - πέρα απο -ισμούς και να φαντάζομαι τις δικές μου εικόνες, να κάνω τις δικές μου σκέψεις με αφορμή και αιτία μόνο το έργο του.
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, June 4, 2008 11:24 PM
από RETURN
Αγαπητή μου Ερμία,
η τέχνη και η κρίση της τέχνης είναι πάνω απ' όλα ένα ζήτημα ατομικό.
Θέλω να πω εδώ ότι το να προστρέχουμε στις αυθεντίες για να "καθαρίσουν" για μας και την δική μας κρίση δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Σημασία έχει τι λέμε εμείς για τον κάθε καλλιτέχνη.
Η γνώμη κάποιου αξιόλογου ανθρώπου σε αυτό ούτε καν επικουρικώς δεν μπορεί να σταθεί.
Δεν μπορούμε να υιοθετούμε τι λέει ο Μπρετόν και τι λέει ο Ρηντ για τον έναν και τον άλλον.
Τη στιγμή μάλιστα που ο πρώτος υπήρξε προφανέστατα εμπαθής προς τον Νταλί και όσο για τον δεύτερο θα έλεγα ότι ο σουρρεαλισμός δεν ήταν το φόρτε του...
Αλλά δεν έχει σημασία αυτό.
Σημασία έχει πώς στεκόμαστε εμείς ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τις "αυθεντίες".
Να σου δώσω ένα παράδειγμα.
Ο Βάγκνερ, ας πούμε, απεχθανόταν τον Μέντελσον (από αντισημιτική προκατάληψη).
Τι σημαίνει αυτό; ότι δεν είναι ο Μέντελσον κορυφαίος ρομαντικός συνθέτης;
Χωρίς να έχει σημασία το γεγονός ότι ο Βάγκνερ είναι κατά πολύ πολυτιμότερος για την Ιστορία της μουσικής.
Πάμπολλα τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην ιστορία της τέχνης και η λύση εδώ δεν είναι να υιοθέτησουμε κάποια άποψη αλλά το να δημιουργήσουμε άποψη.
Φιλικά.
THE RETURN, June 5, 2008 12:53 PM
Αγαπητή μου Ερμία, πολύ συχνά ο Μπρετόν δεν είναι απαλλαγμένος από πάθη και προσωπικές εμπάθειες...
Μην ξεχνάς πως ο ίδιος ήταν εξαιρετικά αυταρχικός ως φυσιογνωμία και όχι σπάνια αποπειράτο να επιβάλλει ενα σχεδόν "αστυνομικό" καθεστώς στους σουρρεαλιστικούς κύκλους...
Είχε μια εμμονή με την "ορθοδοξία" όσον αφορά το σουρρεαλιστικό κίνημα, πράγμα που συνιστούσε μια εξαιρετική αντίφαση: προσπαθούσε ο ίδιος να αποδώσει μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ομοιογένεια σε κάτι που από τη φύση του ήταν εξαιρετικά ανομοιογενές.
Οι ρήξεις με Giorgio de Chirico και Antonin Artaud (για να αναφέρουμε δυο "χτυπητά" παραδείγματα), δεν ήταν τυχαίες...
Ήταν απόλυτα λογικό ο αναρχοτροτσκιστής Μπρετόν να μην "πολυχωνεύει" τον αλλοπρόσαλλο πολιτικά Νταλί, πολλώ δε μάλλον που ο δεύτερος ήταν αδύνατον να μετέχει σε κάτι "μαζικό" χωρίς να το καταστήσει ipso facto κωμωδία.
Σίγουρα ο Νταλί μετήλθε διαφόρων τεχνασμάτων για να προσελκύσει "κόσμο" προς τη τέχνη του.
Όμως ήταν και η "μόδα" εκείνη την εποχή. Πολλοί καλλιτέχνες προέβαιναν σε κραυγαλέες δημόσιες επιδείξεις "παλαβομάρας" για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού.
Όπως και να 'χει το έργο του μπορεί να μη βρήκε συνεχιστές, αλλά αυτό δεν είναι "μείον", αποδεικνύει μάλλον την ισχυρή του καλλιτεχνική προσωπικότητα.
THE RETURN, June 4, 2008 3:20 AM
από ΕΡΜΙΑ
Ο σουρεαλισμός δείχνει να άναψε φαναράκια στην άμμο :-)
"ο Νταλί φταίει"!
Aγαπητέ RETURN, δεν αντιδρώ καθόλου για τη φύση τού Μπρετόν όπως την περιγράφεις. θα προσπαθήσω μόνο να δω κάποια στοιχεία τού "μανιφέστου" του για τον σουρεαλισμό, απο τη δική του όχθη. ξέρουμε πως ο σουρεαλισμός "του" γεννήθηκε και βρήκε πεδίο στη λογοτεχνία και τηn ποίηση κι έπειτα επεκτάθηκε στις υπόλοιπες τέχνες. έψαξα ένα βιβλίο του Μ. Ραϋμόν (που κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικό) για να βρώ έναν ορισμό τού σουρεαλισμού που να ξεφεύγει απο τον τύπο τού ορισμού που έγραψα στο περασμένο σχόλιο. τι βρήκα: "..ήταν κατά βάση ένα ποιητικό κίνημα ενώ απο ιστορική βάση δεν ήταν παρά μιά εφήμερη φάση τού ρομαντικού κινήματος εφαρμογής μιάς καθολικής 'μεταφυσικής ευαισθησίας' που εξερευνά άφοβα τα όρια τής μοίρας και τού προορισμού τού ανθρώπου." Στο ίδιο βιβλίο βρήκα κάποια αποσπάσματα απο απόψεις τού Μπρετόν. ξεχωρίζω αυτή "μόνο η λέξη ελευθερία με ενθουσιάζει ακόμα".
Για τον Μπρετόν, ο σουρεαλισμός ήταν μιά ηρωική προσπάθεια να βρούν έκφραση αλλά και να συγκρατηθούν "οι δαιμονικές δυνάμεις που αποδεσμευονται απο το υποσυνείδητο με τον αυτοματισμό." Και επειδή οι δυνάμεις αυτές δεν μπορούν να οριστούν λογικά, απέκλεισε κάθε κονφορμισμό. η ουσία του δηλαδή βρίσκεται στο κάλεσμα για απόλυτη ελευθερία τού πνεύματος σ' αυτή τη δήλωση "πως η ζωή και η ποίηση είναι αλλού και πως πρέπει να κατακτηθούν με κίνδυνο η καθεμιά ξεχωριστά, αλλά και η μιά με την άλλη, αφού τελικά συναντώνται και συγχωνεύονται για ν' αρνηθούν αυτό τον ψεύτικο κόσμο, για να βεβαιώσουν πως το παιχνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα, πως όλα μπορούν να σωθούν".
τώρα κατά τα λεγόμενα τού ίδιου τού Μπρετόν "...το 1929 τρύπωσε στο σουρεαλιστικό κίνημα ο Νταλί". Απο τον ιστορικό H.Reed (που είναι γενικά απο τους πιό μετριοπαθείς απέναντι στον Νταλί) πήρα όλο το απολαυστικό κείμενο τού Μπρετόν για τη συμβολή τού Νταλί στο κίνημα.
"Στο θεωρητικό επίπεδο, προχώρησε με δάνεια και αντιπαραθέσεις. Το πιό εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής του τής τάσης είναι το σύμφυρμα που ονόμασε 'παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητα' που αποτελούσε μείγμα τών απόψεων τού Κόσομο και τού ντα Βίντσι (να αποροφηθείς στη παρατήρηση μιάς φτυσιάς ή ενός παλιού τοίχου μέχρι που να παρουσιαστεί στο μάτι ένας δεύτερος κόσμος που η ζωγραφική να είναι εξίσου ικανή να αποκαλύψει) καθώς και άλλων μεθόδων που ήδη ο Έρνστ συνιστούσε για να εντείνουν την ερεθιστικότητα τών νοητικών λειτουργιών. παρόλη την αμφίβολη ικανότητα παρουσίασης που τον χαρακτήριζε, το έργο τού Νταλί παγιδευμένο σε μιά υπερβολική οπισθοδρομική τεχνική και στιγματισμένο απο μιά κυνική αδιαφορία για τα μέσα που χρησιμοποιούσε για να επιβληθεί, βουλιάζει σ' έναν ακαδημαϊσμό που αποκαλείται αυθαίρετα κλασικισμός, και απο το 1936 δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον για τον σουρεαλισμό."
Τα λόγια αυτά γράφτηκαν το 1942 και πιό κάτω παραθέτω τις απόψεις τού H.Reed (ο λόγος που τις παραθέτω αυτούσιες είναι γιατί απλά... συμφωνώ απόλυτα)
"...Το έργο τού Νταλί στη δεκαετία τού '40 έχει βυθιστεί ακόμα χαμηλότερα με το να εκμεταλλεύεται με κυνικό τρόπο μιά συναισθηματική και εντυπωσιοθηρική θρησκοληψία (ο μυστικός δείπνος του που έχει δανείσει στην εθν. πινακοθήκη τής Ουάσινγκτον, είναι ένα σκηνικό προσφορά στούς προληπτικούς). Η θεατρικότητά του, μόνιμο χαρακτηριστικό τής συμπεριφοράς του, τον έχει οδηγήσει στην υπηρεσία εκείνων τών αντιδραστικών δυνάμεων στην Ισπανία που ο θρίαμβός τους υπήρξε η μεγαλύτερη ήττα για τον ανθρωπισμό, ο οποίος σε τελευταία ανάλυση δεν έπαψε να αποτελεί το κύριο μέλημα τού σουρεαλιστικού κινήματος παρόλους τούς κατά καιρούς εξωφρενισμούς του... Ο Νταλί για το πολύ κοινό έχει ταυτιστεί με τον σουρεαλισμό πράγμα που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επιδειξιομανία του. Πράγματι η "παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητά" του υπήρξε αρκετά επιτήδεια ώστε να δικαιολογεί αυτή τη λαθεμένη ταύτιση. Ομως, πρέπει να έχουμε στο μυαλό πως η αντίφαση και η ασάφεια είναι σύμφυτες με την έννοια τής "υπερπραγματικότητας" και κανένας καλλιτέχνης, καμμιά καλλιτεχνική ομάδα, δεν μπορεί να ισχυριστεί οτι εκπροσωπεί αποκλειστικά ένα κίνημα με τόσο ακαθόριστα σύνορα."
Κάποιες στιγμές θα προτιμούσα να γνώριζα το έργο τού Νταλί χωρίς να "γνωρίζω" τον ίδιο, για να μπορώ να απολαμβάνω την τεχνική του - πέρα απο -ισμούς και να φαντάζομαι τις δικές μου εικόνες, να κάνω τις δικές μου σκέψεις με αφορμή και αιτία μόνο το έργο του.
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, June 4, 2008 11:24 PM
από RETURN
Αγαπητή μου Ερμία,
η τέχνη και η κρίση της τέχνης είναι πάνω απ' όλα ένα ζήτημα ατομικό.
Θέλω να πω εδώ ότι το να προστρέχουμε στις αυθεντίες για να "καθαρίσουν" για μας και την δική μας κρίση δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Σημασία έχει τι λέμε εμείς για τον κάθε καλλιτέχνη.
Η γνώμη κάποιου αξιόλογου ανθρώπου σε αυτό ούτε καν επικουρικώς δεν μπορεί να σταθεί.
Δεν μπορούμε να υιοθετούμε τι λέει ο Μπρετόν και τι λέει ο Ρηντ για τον έναν και τον άλλον.
Τη στιγμή μάλιστα που ο πρώτος υπήρξε προφανέστατα εμπαθής προς τον Νταλί και όσο για τον δεύτερο θα έλεγα ότι ο σουρρεαλισμός δεν ήταν το φόρτε του...
Αλλά δεν έχει σημασία αυτό.
Σημασία έχει πώς στεκόμαστε εμείς ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τις "αυθεντίες".
Να σου δώσω ένα παράδειγμα.
Ο Βάγκνερ, ας πούμε, απεχθανόταν τον Μέντελσον (από αντισημιτική προκατάληψη).
Τι σημαίνει αυτό; ότι δεν είναι ο Μέντελσον κορυφαίος ρομαντικός συνθέτης;
Χωρίς να έχει σημασία το γεγονός ότι ο Βάγκνερ είναι κατά πολύ πολυτιμότερος για την Ιστορία της μουσικής.
Πάμπολλα τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην ιστορία της τέχνης και η λύση εδώ δεν είναι να υιοθέτησουμε κάποια άποψη αλλά το να δημιουργήσουμε άποψη.
Φιλικά.
THE RETURN, June 5, 2008 12:53 PM
από onlysand
ΕΡΜΙΑ :)
Θέλω απόλυτα να υιοθετήσω αυτό: “θα προτιμούσα να γνώριζα το έργο τού Νταλί χωρίς να "γνωρίζω" τον ίδιο” - ισχύει για όλους τους ανθρώπους τής Τέχνης (και των Γραμμάτων!)
Mπορεί να 'κατηγορηθώ' για συναισθηματισμό (δεν θα είναι η πρώτη φορά...;) αλλά δεν γίνεται να θεωρήσω (=δω) την Τέχνη ως κάτι ξεκομμένο απ' την ψυχή του δημιουργού.
Επί του προκειμένου: η υποκειμενική 'ζυγαριά' μου – χωρίς να απορρίπτει το εντυπωσιακό τάλαντο του Νταλί – γέρνει προς τον Μπρετόν. Πράγματι – και δεν είναι προς έπαινο, να αρνούμαστε υψιπετή οράματα, μόνο και μόνο επειδή η εποχή μας είναι αφόρητα πεζή και χρηματο-κίνητη - ο σουρρεαλισμός ήταν όντως ένα κάλεσμα για την ελευθερία του πνεύματος, ώστε οι 'δαιμονικές' δυνάμεις να συναντηθούν και συγχωνευθούν “για ν' αρνηθούν αυτό τον ψεύτικο κόσμο, για να βεβαιώσουν πως το παιχνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα, πως όλα μπορούν να σωθούν".
Αυτό και μόνο τον 'απομακρύνει' από κάθε απόπειρα 'ένταξής' του σε ρεύματα/κύματα/κινήματα κ.λπ.
Να είσαι καλά και πολλά πολλά ευχαριστώ! :)
June 5, 2008 3:00 PM
My RETURN :)
κήρυκα (ορμητικά αισιόδοξο!) για την ανύψωση του Ατόμου – ενέχει ευθύνες μια τέτοια προοπτική ;)
Ως εκ της εγγενούς δυσκολίας να τις αναλάβουν όλα τα μέλη μιας κοινωνίας, φοβάμαι πως εμπίπτουμε πάλι στην “Τέχνη για τους Εκλεκτούς” – ιστορική ειρωνεία... ;)
Με άλλα λόγια, σε ποιού (=τίνος ποιού) ατόμου την κρίση επαφίεται η Τέχνη (και η μελέτη της)
Ωστόσο, η "παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητα" του Νταλί δεν είναι ικανή, νομίζω, αφενός να 'διασύρει' τον σουρρεαλισμό στα επίπεδα της εντυπωσιοθηρικής επιδειξιομανίας του, αφετέρου, αυτή η τελευταία, δεν μπορεί να αφαιρέσει τίποτα απ' το λαμπρά ιδιοφυές 'περιεχόμενο' του έργου του.
Αχ, Ποιητή μου, πόσο θα 'θελα, να 'ταν όλος ο κόσμος στο ύψος σου :)
onlysand, June 5, 2008 3:04 PM
Μερικές ακόμη από τις ανεξάντλητες 'όψεις' τού Νταλί απολαμβάνουμε και στη σελίδα τού Ιωάννη Ξενίδη:
http://mesokosmos.blogspot.com/2008/06/blog-post_18.html
έπεα επί άμμου 22/5/2008
από IGNIS
Ο υπέροχος, ο ιδιοφυής Νταλί... Ο μόνος μεγαλομανής που δεν θα ένοιωθα ότι ήταν υπερφίαλος, καλά τα έλεγε στον εαυτό του, ήταν το τέλειο.
Να προσθέσω, και συγγραφέας. Με ένα εντυπωσιακό σε σύλληψη μυθιστόρημα (πλην της αυτοβιογραφίας του) το "Κρυμμένα Πρόσωπα" (εκδόσεις Εξάντας). Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, ένα από τα πιο δυνατά έργα που έχω διαβάσει: Ένας τρίτος τρόπος να βασανίζουν τον εαυτό τους οι δυο ήρωες, η Σολάνζ ντε Κλεντά και ο κόμης ντε Γκρανσάιγ, κάτι ανάμεσα σε μαζοχισμό και σαδισμό: δεν θα ενωθούν ποτέ, μια και τους εμποδίζει ισχυρότατος εγωισμός και απτόητη εγωπάθεια, ο καθένας θέλει τον άλλον να υποχωρήσει, όχι μόνον να τον ισοπεδώσει, μα να πέσει στα πόδια του ολοκληρωτικά ηττημένος, ξέψυχος... Τελικά νικά ο θάνατος επειδή οι καιροί είναι άστοργοι και δεν συγχωρούν τις παλινδρομήσεις και τα διαρκή παιγνίδια λες και πάντα υπάρχει απόθεμα από "αύριο"...
Όταν ο άνθρωπος είναι τέτοια μεγαλοφυΐα ζωγραφίζει αριστουργήματα με κάθε τρόπο, είτε με τον χρωστήρα είτε με την γραφίδα... (και κοσμήματα αν δεν κάνω λάθος αλλ' επ' αυτών δεν έχω γνώμη)
(κι αυτή την Γκαλά πώς την έφαγε από τον Ελυάρ... τόσο άπειρος νεαρός κι ανίδεος που ήταν τότε, τι να είδε εκείνη η πανέξυπνη γυναίκα, την μόνιμη αθανασία της στον καμβά; Την ένδοξη μούσα που θα γινόταν, την ομορφιά της που θα επιζούσε έτσι του θανάτου και του γήρατος; Τι την δελέασε τόσο;)
( ......... )
Και υπέροχος ο πίνακας με την Γκαλά, το σώμα της στον ορίζοντα ως ναός...
IGNIS, May 31, 2008 10:41 PM
Ο υπέροχος, ο ιδιοφυής Νταλί... Ο μόνος μεγαλομανής που δεν θα ένοιωθα ότι ήταν υπερφίαλος, καλά τα έλεγε στον εαυτό του, ήταν το τέλειο.
Να προσθέσω, και συγγραφέας. Με ένα εντυπωσιακό σε σύλληψη μυθιστόρημα (πλην της αυτοβιογραφίας του) το "Κρυμμένα Πρόσωπα" (εκδόσεις Εξάντας). Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, ένα από τα πιο δυνατά έργα που έχω διαβάσει: Ένας τρίτος τρόπος να βασανίζουν τον εαυτό τους οι δυο ήρωες, η Σολάνζ ντε Κλεντά και ο κόμης ντε Γκρανσάιγ, κάτι ανάμεσα σε μαζοχισμό και σαδισμό: δεν θα ενωθούν ποτέ, μια και τους εμποδίζει ισχυρότατος εγωισμός και απτόητη εγωπάθεια, ο καθένας θέλει τον άλλον να υποχωρήσει, όχι μόνον να τον ισοπεδώσει, μα να πέσει στα πόδια του ολοκληρωτικά ηττημένος, ξέψυχος... Τελικά νικά ο θάνατος επειδή οι καιροί είναι άστοργοι και δεν συγχωρούν τις παλινδρομήσεις και τα διαρκή παιγνίδια λες και πάντα υπάρχει απόθεμα από "αύριο"...
Όταν ο άνθρωπος είναι τέτοια μεγαλοφυΐα ζωγραφίζει αριστουργήματα με κάθε τρόπο, είτε με τον χρωστήρα είτε με την γραφίδα... (και κοσμήματα αν δεν κάνω λάθος αλλ' επ' αυτών δεν έχω γνώμη)
(κι αυτή την Γκαλά πώς την έφαγε από τον Ελυάρ... τόσο άπειρος νεαρός κι ανίδεος που ήταν τότε, τι να είδε εκείνη η πανέξυπνη γυναίκα, την μόνιμη αθανασία της στον καμβά; Την ένδοξη μούσα που θα γινόταν, την ομορφιά της που θα επιζούσε έτσι του θανάτου και του γήρατος; Τι την δελέασε τόσο;)
( ......... )
Και υπέροχος ο πίνακας με την Γκαλά, το σώμα της στον ορίζοντα ως ναός...
IGNIS, May 31, 2008 10:41 PM
από RETURN
( ......... )
Ο Νταλί κατά τη γνώμη μου είναι μια εξόχως ιδιάζουσα περίπτωση. Ο μπαρόκ σουρρεαλισμός του δεν είναι έξω από την εποχή του και αδύνατον να κατανοηθεί χωρίς αυτήν.
Καίτοι οι κινήσεις του καλλιτέχνη είναι "μεγαλιθικής διέκτασης", προχωρώντας στην καθίδρυση ενός ιδιοτύπου μαυσωλείου του ασυνειδήτου,
εν τούτοις ο Τουταγχαμών των σουρρεαλιστών "θάβεται" μέσα στο έργο του με αναστάσιμες σάλπιγγες.
Η όλη στέψη του καλλιτέχνη με ένα εγωκεντρικό διάδημα που ο κόσμος οφείλει να κατανοήσει, με λίγα λόγια η αντιστροφή της σχέσης ανθρωπότητας-καλλιτέχνη όπου η πρώτη μένει εμβρόντητη μπροστά στον αποκαλυπτικό χαρακτήρα του δεύτερου, πέρα από τη κρυμμένη "μεσσιανική" προβολή που εμπεριέχει,ανασύρει και μια βαρεία νύχτα, κληροδότημα του μεσοπολέμου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Αν η ανθρωπότητα είναι τόσο ανώριμη ώστε κάτω απο συγκεκριμένες ιστορικές περιστάσεις μπορεί να επιφέρει "φύρερ" στην εξουσία, τότε ο καλλιτέχνης έχοντας βιώσει το δράμα του μακελειού, γίνεται ο ίδιος ένας αυτόκλητος "οδηγός" του κόσμου μέσα από τη τέχνη του.
Η κίνηση μπορεί να χαρακτηρισθεί "γραφική" ή "επιτηδευμένα γραφική" όσο γκροτέσκο ήταν μέσα στη τραγωδία του και το μέσον του αιώνα.
Είναι όμως πρωτίστως "τραυματική" κίνηση.
Από αυτή την άποψη η διαφορά του Νταλί από ένα τρελλό ορίζεται κυρίως από το γεγονός ότι αυτός ήξερε ότι ήταν καλλιτέχνης...
Στον αντίποδα της μεσσιανικής έκρηξης του Νταλί, βρίσκεται ο Ρενέ Μαγκρίτ.
Ο δεύτερος παρακολουθεί με συγκρατημένο μηδενισμό τις μεταπολεμικές απόρροιες, σχολιάζοντας με ευφυή τρόπο την απουσία του μεσσία.
Ο Νταλί από την άλλη μεσσιανικοποιεί την ατομική τέχνη σε ένα κόσμο που εξ ορισμού κάθε "μεσσίας" δεν μπορεί παρά να είναι άτεχνος και σφετεριστής της τέχνης. "
" Ως επιμύθιο των σκέψεών μου, θα καταθέσω ένα ποίημα που έγραψα μόλις τώρα και το οποίο αφιερώνω σε όλους τους "συνδαιτυμόνες" της "άμμου":
Η Φωτεινή Νύχτα του Νταλί
Στο υπερώο της νοήμονος τρέλλας
Ο Νταλί ζωγράφιζε παρά την
ιερατική πρόθεσή του
την λογική
πανθηρωδώς
Οι άνθρωποι, αμφίβολο έως σήμερα
Αν κατενόησαν επιτυχώς ότι λογική
και τρέλλα
Είναι ομού τα ίδια αιτήματα:
Διεκδίκηση της Εδέμ
με όλη τη χαρά της κόλασης
συμπεριλαμβανομένη
έτσι κι αλλιώς.
THE RETURN, June 1, 2008 1:14 PM
( ......... )
Ο Νταλί κατά τη γνώμη μου είναι μια εξόχως ιδιάζουσα περίπτωση. Ο μπαρόκ σουρρεαλισμός του δεν είναι έξω από την εποχή του και αδύνατον να κατανοηθεί χωρίς αυτήν.
Καίτοι οι κινήσεις του καλλιτέχνη είναι "μεγαλιθικής διέκτασης", προχωρώντας στην καθίδρυση ενός ιδιοτύπου μαυσωλείου του ασυνειδήτου,
εν τούτοις ο Τουταγχαμών των σουρρεαλιστών "θάβεται" μέσα στο έργο του με αναστάσιμες σάλπιγγες.
Η όλη στέψη του καλλιτέχνη με ένα εγωκεντρικό διάδημα που ο κόσμος οφείλει να κατανοήσει, με λίγα λόγια η αντιστροφή της σχέσης ανθρωπότητας-καλλιτέχνη όπου η πρώτη μένει εμβρόντητη μπροστά στον αποκαλυπτικό χαρακτήρα του δεύτερου, πέρα από τη κρυμμένη "μεσσιανική" προβολή που εμπεριέχει,ανασύρει και μια βαρεία νύχτα, κληροδότημα του μεσοπολέμου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Αν η ανθρωπότητα είναι τόσο ανώριμη ώστε κάτω απο συγκεκριμένες ιστορικές περιστάσεις μπορεί να επιφέρει "φύρερ" στην εξουσία, τότε ο καλλιτέχνης έχοντας βιώσει το δράμα του μακελειού, γίνεται ο ίδιος ένας αυτόκλητος "οδηγός" του κόσμου μέσα από τη τέχνη του.
Η κίνηση μπορεί να χαρακτηρισθεί "γραφική" ή "επιτηδευμένα γραφική" όσο γκροτέσκο ήταν μέσα στη τραγωδία του και το μέσον του αιώνα.
Είναι όμως πρωτίστως "τραυματική" κίνηση.
Από αυτή την άποψη η διαφορά του Νταλί από ένα τρελλό ορίζεται κυρίως από το γεγονός ότι αυτός ήξερε ότι ήταν καλλιτέχνης...
Στον αντίποδα της μεσσιανικής έκρηξης του Νταλί, βρίσκεται ο Ρενέ Μαγκρίτ.
Ο δεύτερος παρακολουθεί με συγκρατημένο μηδενισμό τις μεταπολεμικές απόρροιες, σχολιάζοντας με ευφυή τρόπο την απουσία του μεσσία.
Ο Νταλί από την άλλη μεσσιανικοποιεί την ατομική τέχνη σε ένα κόσμο που εξ ορισμού κάθε "μεσσίας" δεν μπορεί παρά να είναι άτεχνος και σφετεριστής της τέχνης. "
" Ως επιμύθιο των σκέψεών μου, θα καταθέσω ένα ποίημα που έγραψα μόλις τώρα και το οποίο αφιερώνω σε όλους τους "συνδαιτυμόνες" της "άμμου":
Η Φωτεινή Νύχτα του Νταλί
Στο υπερώο της νοήμονος τρέλλας
Ο Νταλί ζωγράφιζε παρά την
ιερατική πρόθεσή του
την λογική
πανθηρωδώς
Οι άνθρωποι, αμφίβολο έως σήμερα
Αν κατενόησαν επιτυχώς ότι λογική
και τρέλλα
Είναι ομού τα ίδια αιτήματα:
Διεκδίκηση της Εδέμ
με όλη τη χαρά της κόλασης
συμπεριλαμβανομένη
έτσι κι αλλιώς.
THE RETURN, June 1, 2008 1:14 PM
από MONODY
Τουλάχιστον συνομιλούμε στα όνειρα.
(ian hunter: the ship)
We walked to the sea, just my father and me
And the dogs played around on the sand.
Winter cold cut the air, hanging still everywhere
Dressed in gray did he say hold my hand?
I said love's easier when it's far away
We sat and watched the distant lights.
We're two ships that pass in the night
And we smile when we say it's alright.
We're still here, it's just that we're out of sight
Like those ships that pass in the night.
There's a boat on the line where the sea meets the sky.
There's another that rides far behind.
And it seems you and I are like strangers a wide
Ways apart as we drift on through time.
He said it's harder now you're far away
We only read you when you write.
We're two ships that pass in the night
We both smile when we say it's alright.
We're still here, oh it's just that we're out of sight
Like those ships that pass in the night.
We're two ships that pass in the night
We're two ships that pass in the night
We're two ships that pass in the night
MONODY, May 23, 2008 4:56 PM
από IGNIS
Για τη Σαντορίνη
Όταν οι βάρβαροι εισβολείς στο νησί ήσαν πολύ λιγότεροι και έμπλεοι σεβασμού... δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοιες κοιτίδες ηρεμίας τώρα εκεί... ήμουν στις πρώτες μου ελεύθερες εξόδους λίγο μετά το πέρας της εφηβείας... κι ήταν ένα μέρος εκεί στα Φηρά, το Franco’s που μέσα σε εξαίσια μουσική πανδαισία απελάμβανες την φρουλάτη ενώ τα μάτια σου βυθίζονταν σε εκείνο το ονειρικό και αιμάτινο ηλιοβασίλεμα, που αναδείκνυε σκιερό ό,τι είχε απομείνει από το κορμί του ηφαιστείου, απέναντι... έπαιζε μόνον κλασσική, οι ήχοι των ανθρώπων γύρω λίγοι, χαμηλόφωνοι, σχεδόν ψίθυροι, θροΐσματα ανεπαίσθητα, ο φλοίσβος μόνον των κυμάτων της φωνής των, μην την βεβηλώσουν, μην διαταράξουν την ευωχία της ομορφιάς. Καθισμένοι σε μπλε σεζ λονκ παραταγμένες σαν σε πλατεία θεάτρου, που έπαιζε στην σκηνή το ωραιότερο έργο, αυτό των χρωμάτων. Με κατάνυξη λες κι ήσουν σε εκκλησία... κι αν άκουγες Casta Diva με την φωνή της Κάλλας την ώρα που έσβηνε ολοπόρφυρος και φλεγόμενος ο δίσκος του ήλιου στο νερό, ένα ρίγος σε διαπερνούσε...
Και μέσα σε όλη την ευωχία των αισθήσεων, η φρουλάτη. Μείγμα φρούτων με κυριαρχία ροδάκινου, παγωμένο και γλυκύτατο. Που προσέθετες κατά βούληση ή αλκοόλ ή λεμόνι ή γάλα.
Και η ρέμβη γινόταν έκσταση...
Δεν ξέρω αν αυτά υπήρξαν και πιο μετά από την παρελθούσα εποχή της άνθισής μου. Δεν ξέρω αν επέζησε το μέρος αυτό έτσι όπως είχε τότε, στα στίφη των βαρβάρων που κατέλυσαν στο νησί τα κατοπινά χρόνια. Πάντως σε μιαν άκρη του μυαλού μου φυλάσσω προστατευμένες με στοργή αυτές τις εικόνες τυλιγμένες στο βελούδο της αίσθησης που τις συνόδευε. Δεν πήγα ξανά στην Σαντορίνη από τότε, από τα συνεχόμενα εκείνα καλοκαίρια της αναντικατάστατης νεότητας. Να μην πληγώσω αλλοιώνοντας τα πολύτιμα εκείνων των εποχών...
Και με την ευχή να έχει κάθε εποχή της ζωής μας το πολύτιμό της, το ξεχωριστό της αγαθό, σας καλημερίζω φίλοι ωραίοι της Άμμου και εκλεκτή μας Οικοδέσποινα.
IGNIS, May 31, 2008 9:15 AM
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
