για το ποστ Ημισφαιρίδια
από fyllo
"Ζάχαρη χύνεται η ζωή
κι άντε να τη μαζέψεις"
τι θαυμάσιο, Νανά!
κι αυτό "γλυκόπικρο", βέβαια...
ίσως όμως έτσι, γίνεται πιο ανάγλυφη η αξία της ΖΩΗΣ!
Σ' ευχαριστώ για όλα
όμορφες μέρες για όλους τους αγαπητούς φίλους! :)
fyllo, July 17, 2008 2:31 PM
από Anonymous
Νανά
εδώ είμαι
και τον καιρό των ταλαιπωριών σιωπώντας εδώ ήμουν
στέλλοντας θετική σκέψη για σένα που ξέρεις και μες στις δυσκολίες να στριφογυρίζεις τον τρυφερόν ποδόγυρο της αζαλέας
Καλό καλοκαίρι
με ποιητική αγάπη
Σωκράτης Ξένος, July 17, 2008 5:46 PM
από IGNIS (συνέχεια από έπεα 4/7/08)
Ηρθε κι η παπαρδέλα (εγώ είμαι αυτή) που τα λέει δέκα δέκα...
εδώ κι εγώ ν’αφήσω χνάρι (με τέτοιο μήκος σχόλιου μάλλον το γέτι των Ιμαλάϊων είμαι) και απαντώ στα πριν σχόλιά σου...
Νανά μας ακριβή, επανέρχεσαι στο μόνιμο ερώτημα μου περί της ορθής προφοράς των ξένων ονομάτων. Και καλά η γκιλοτίνα, ορθά, ορθότατα το επισημαίνεις, διότι ανήκει στον ...εφευρέτη της (και τι εφεύρεση...), και τα γαλλικά είναι σαφώς σαφή εκεί, μα καιρό τώρα θα ήθελα εάν γνώριζα ένα περουβιανό, να τον ρωτούσα πώς στο καλό προφέρεται αυτός (και πρόεδρός τους μια εποχή αν θυμάμαι καλά) ο Μάριο Βάργκας, Λιόσα ή Γιόσα. (η φωτογραφία τον αδικεί, ήταν ωραίος άνδρας, εξ άλλου εκεί είναι και 70 χρονών!!!) Και αυτό διότι άλλοι εκδοτικοί οίκοι τον μεταφράζουν Λιόσα κι άλλοι Γιόσα. Πληροφορήθηκα πως αυτά τα 2 λάμδα στην Αργεντινή τα προφέρουν ως ζ, εκεί θα ήταν Ζόσα. Αλλά είναι περουβιανός, άρα δεν είναι έτσι, (είναι απλώς "ζώσα" γραφή, χι χι χι) και από την άλλη, ίδια να είναι τα δυο ελ αρχικά στην λέξη όπως στον Llosa και ίδια στο μέσον όπως στον Vallejo? Και ως τι τα προφέρουν εκεί, γάμα ή έντονο υγρό λάμδα (λιού);;
(that's the question!)
Βρείτε μου ένα περουβιανό να τον κατσιάσω στις ερωτήσεις!
ΥΓ. είσαι σε οίστρο. Οι δυο μήνες είναι πολύ πολύ πολύ πρόσφατοι. Να ήταν 2 χρόνια να το μετρήσω. Αλλά δυο μήνες δεν είναι τίποτε, απλά αποδεικνύεις τον οίστρο σου!
Είσαι σε οίστρο. Και η ζάχαρη (πού πήγες πάλι και το σκέφτηκες αυτό;;;;) η ζωή να σου χαμογελάει. Καραμέλα να γίνεται γλυκιά στο στόμα, κι όχι σκόρπια στους 5 ανέμους...
July 17, 2008 10:25 PM
Νανά μου, στο άλλο που είπες: δεν αναφέρω τον Μπόρχες, απλά διότι είναι αργεντίνος. Και μια και δεν είναι τόσο βατός όπως ο Λιόσα που προσφέρεται για δυο αναγνώσεις, πρώτα την επιδερμική και μετά την εις βάθος, ο Μπόρχες μπορεί να είναι κατευθείαν δύσκολος. Δεν έχω διαβάσει όλον τον μεταφρασμένο στη χώρα μας Μπόρχες (κι άλλος ένας ωραίος αργεντίνος ο Σάμπατο, δυνατή, κρυπτική πένα...)
Να πω εδώ και ενός άλλου (μεξικανός αυτός αλλά μια και τους πιάσαμε...), του γνωστού Οκτάβιο Παζ (Πας νομίζω το σωστό) το "Η διπλή φλόγα, έρως κι ερωτισμός" ένα εκπληκτικό βιβλίο, δοκίμιο μεν αλλά μια χαρά διαβάζεται και τώρα το καλοκαίρι (δεν καίει!!!)
Μάρκες, Φουέντες, Δίας, Κορτάσαρ, Καρπεντιέρ, Τσαβαρία, Σεπούλβεδα.. ατελείωτος κατάλογος..
Παιδιά, χρόνια έμπαινα σε βιβλιοπωλεία, και ζητούσα βιβλία ως εξής: τι νέο υπάρχει από λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία; (τα άλλα σαν να μην υπήρχαν για μένα!)
Οι λατιναμερικάνοι είναι ταξιδευτές του νου, έξοχοι παραμυθάδες, ιδανικοί για το καλοκαίρι. Είμαι στο Μάτσου Πίτσου και κοιτώ τους κόνδορες να πετάνε, ιδανικοί κορυφών εραστές, είμαι στο Ικίτος και στην Αρεκίπα, είμαι στις πυραμίδες των Μάγιας και των Αζτέκων, είμαι στην Γή του πυρός (εκεί κι αν είμαι!), βλέπω την ανατολή στην Λίμα να φαίνεται στις 10 το πρωί πίσω από τις γιγαντιαίες Ανδεις. Την συνοικία Μιραφλόρες και το Σαν Ισίδρο. Στο Κούσκο και στο Μοντεβιδέο. Είμαι στον Ρίο ντε λα Πλάτα και στον Ορινόκο.
Είμαι στην πολυθρόνα μου κι είμαι παντού.
Είμαι στις στέγες του κόσμου.
Διαβάζω.
July 17, 2008 10:32 PM
Και τώρα που άφησα τις δυο υπερμεγέθεις πατούσες μου στην άμμο, πάω να κάνω νανάκια νωρίς νωρίς και να σκεφτώ εκείνο που έγραψες της Τήσντεϊλ στον Φλοίσβο. Να καταλάβω τι εννοεί, πως θέλει σκληρότητα η υπόθεση για να αποδείξει ό άλλος ότι πράγματι ισχύει; Να τον υπερβούμε σε τυχόν σκληράδα; Να τον ματώσουμε για να δούμε αν είναι κόκκινος;
Και πού είναι τα όρια των πραγμάτων; Διότι πολύ πολύ συχνά, ό,τι κάνεις το λούζεσαι...γυρνά μπούμερανγκ εναντίον σου...
Πάω να σκεφτώ
(μου έβαλες δύσκολααααααα)
Ignis, July 17, 2008 10:39 PM
από MERIL
Σε οίστρο; Η Νανά; Σωπάτε καλέ... Αυτή κι ο οίστρος ...μαλωμένοι ...
Γι' αυτό τα βράδια για χάρη του μένει άυπνη δεν της... στέργει ο ...άθλιος....
Μα πως να συμβεί που έχει μπολιαστεί στο αίμα της, που κυκλοφορεί αθέατα εντός της;
Αχ, Νανά ζαχαρένια...
φέρνεις σε λέξεις θάλασσες
και όποιος τις αντέξει....
Υ.Γ. IGNIS αλίμονό σου αν σταματήσεις το χυμαρρώδες σου...
Προσωπικά δεν θα σου... ξαναμιλήσω...
φιλιά σ' όλους
meril, July 18, 2008 10:24 AM
από eraser
( ......... )
Χάρη στην... επανάκαμψη της Ignis με την "γκιγιοτίνα", θυμήθηκα να υπογραμμίσω (για το προηγούμενο ποίημά σου):
Με τόσο αίμα που χύνεται άδικα στον κόσμο, ευτυχώς κάποιος σκέφτεται επιτέλους πως πρέπει «να φέξει ένα χάδι» για να σωθούμε!
Φεύγω κι εγώ για ένα μήνα να... σωθώ απ’ την ζούγκλα της τσιμεντούπολης... ;)
Ώσπου να σας ξαναβρώ, την αγάπη και τις ευχές μου στην κυνικο-τρυφερή Οικοδέσποινα
της "Άμμου"
καλές διακοπές σε όλους τους φίλτατους συνταξιδιώτες
και ιδιαίτερα στα "χειμαρρώδη" κορίτσια Ignis και Meril! :)
eraser, July 18, 2008 1:04 PM
από onlysand
FYLLαράκι
αισθαντικό, η ζάχαρη που σε τραβάει απ’ την αθωότητα σαν μαγνήτης...
- το περίμενα! ;)
όμορφες μέρες και νύχτες να συναντούν τα ταξίδια σου :)
July 18, 2008 3:18 PM
ΣΩΚΡΑΤΗ :)
ω, τι παρήγορη δροσιά!
«Λιανό κεράκι» ανθεκτικό
την «ώρα της μετάγγισης» σιωπηλό και καίριο
με την ουσία της αγάπης
που «δεν αποταμιεύεται»
φιλιά μού είπε να σου δώσω
η Ποίηση που σε λατρεύει
July 18, 2008 3:21 PM
IGNIS :)
αυτά σου που ζηλεύω τα περίτεχνα – κι εσύ τα λες ...παπαρδέλες... \
ντροπή στον άλλο σου εαυτό που δεν σε βάζει τιμωρία με το ένα πόδι στη γωνία!
Α, μα πια... θύμωσα!
Άλλο (ξε-θυμωμένη): μα τι γοητευτικό, πραγματικά, το ταξίδι της Γλώσσας! Αιώνια αγάπη ανταποδοτική (και πάντα εκεί! ;)
Για πότε μάς κουβάλησες από τις «στέγες του κόσμου» εδώ στην ταπεινή μας ‘άμμο’ αυτή τη μεγάλη παρέα των θαυματοποιών - πραγματεία το αριστοτεχνικό σου κέντημα, ευλογημένο παιδί!
Στην επειγόντως αναζήτηση Περουβιανού, κι εγώ μαζί σου!!!
Ο Μπόρχες όμως; που τον έχεις ‘μακριά’;... (Και ούτε ...Λατίνος;!) Μου είπε πως τον στενοχώρεσες... Άκου δύσκολος! Το πολύ, μια ‘δεύτερη’ ανάγνωση κι αυτός, εντάξει!...
A, ναι, κι εγώ τις έχω τις (ανυπέρβλητες, νομίζω) αντιρρήσεις μου με την Τήσντεϊλ! Μπορεί όμως να την συγχωρέσω, γιατί δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες τής βγήκε τόση σκληρότητα στον εξώστη... «Για να δούμε αν είναι κόκκινος;» χαχαχα
July 18, 2008 3:25 PM
IGNIS (συνέχεια!)
Καλά, για τον ‘οίστρο’ δεν ξαναμιλώ, Χρυσή πληθωρική μου, γιατί κάνει τους τέσσερις ανέμους πέντε... ;)
Σιγά, τώρα, μη δεν σε ‘δώσω’ στους ‘καταχραστές...’ μ’ αυτή τη μαγεία απ’ το Μάτσου Πίτσου ως τη ζαχαρένια ακρογιαλιά της όμορφης ψυχής σου! xxx
onlysand, July 18, 2008 3:28 PM
από voul-voul
Γειά σου Νανά μου, με τα απογειωτικά ποιήματα!
Έχεις τον τρόπο, ακόμα και τη «θλίψη» να την τραβάς ως την εξάντλησή της, με αποτέλεσμα βάλσαμο!
Απ’ την ώρα που κοιτώ στα σχόλιά σου, ΠΑΛΙ ‘συνομιλούμε’ live! ;)
Καλές διακοπές στον eraser, φιλιά ατέλειωτα στα εκθαμβωτικά κορίτσια που μας ταξιδεύουν στις ομορφιές της ψυχής και της γραφής!
Αχ, κι αυτή η θεσπέσια μουσική!... Ναι, μπορεί να σε κάνει να κλάψεις!
Ignis μου, πώς να σ’ ευχαριστήσω γι’ αυτό το ταξίδι των ονομάτων! :)
Καλό απομεσήμερο στους περαστικούς φίλους που επιμένουν (βλ. Σωκράτη)
voul-voul, July 18, 2008 3:30 PM
από onlysand
Ουπςςς... καλώσ’ τη! :)
Κι εγώ, πώς να σε ευχαριστήσω, Voul-voulίτσα;...
Ναι, για τη μουσική (αυτή και γενικώς)
Ναι, για τα «εκθαμβωτικά κορίτσια» (όμορφα που τα περιγράφεις με δύο λόγια!)
Ναι, πολύ πολύ σημαντική
η «των ονομάτων επίσκεψις»!
Βουρ κι εσύ στο βιβλιοπωλείο, ε; για Λατίνους εραστές (της γραφής, εννοώ...!...;)
July 18, 2008 3:34 PM
MERILou :)
Ναι, καλή νεράιδα κι εσύ... Καλά το μάντεψες: «δεν στέργει ο άθλιος...» ;)
Κι αν κοιμηθώ πρωί, έρχεται και μου χτυπάει το τζάμι μετανιωμένος για να με αποζημιώσει: βρίσκω το συννεφένιο σου μήνυμα και γίνομαι καινούργια :)
(Και, βέβαια, μην περιμένει και η δική σου γλυκειά Ταπεινοφροσύνη να το ‘θάψω’ στον κήπο μου μόνο δικό μου!...)
July 18, 2008 3:37 PM
ERASER :)
Αξέχαστα όμορφα να περάσεις!
Να μας γυρίσεις ανανεωμένος και ευαίσθητα δυνατός ...πανσέληνος
(όπως σε ‘γνωρίζουμε’! ;)
July 18, 2008 3:39 PM
Και τώρα είμαι σίγουρη, πως θα γίνουμε όλη μια νοερή αγκαλιά για τον αγαπημένο μας ΑΛΕΞ: μια ανυποψίαστη βόλτα πριν λίγο στο ιστίο του, με έφερε αντιμέτωπη με την τρομερή είδηση: έχασε προχθές την πολύτιμη μητέρα του και βουτήχτηκε στον πόνο.
Άφησα για το τέλος το Πικρό; Παρασύρομαι, συγχωρέστε με... Έχει κι άλλες φορές παλέψει η αειθαλής Αγάπη με τον ανελέητο Θάνατο – λένε πως πάντα νικάει Εκείνη...
onlysand, July 18, 2008 3:41 PM
από IGNIS
Σε αυτές τις ώρες δεν λέμε τίποτε, όλα περιττεύουν. Ό,τι και να πεις, ηχεί στα αυτιά αυτού που απομένει χωρίς το πρόσωπο που αγάπησε, κούφιο και εντελώς κενό.
Έχω χάσει και τους δυο γονείς, σε παιδική ηλικία τον πατέρα και πριν κάποια χρόνια την μητέρα. Η μόνη φράση που άκουσα (σε ταινία) και με άγγιξε βαθύτατα, είναι αυτή:
Ευχαριστώ για όσον χρόνο φώτισε την ζωή μου
Έτσι απλά. Για όσα χρόνια ήταν ένα αγαπημένο πρόσωπο ήλιος στην ζωή μας, ένα ευχαριστώ. Που έτσι, έλαμπε στις μέρες μας...
Στον Αλεξ την αγάπη μας (δίκιο έχεις Νανά μου, όλοι έτσι μια νοερή αγκαλιά στην πλούσια και θερμή σου Άμμο για τον Άλεξ αυτές τις ώρες) και μακάρι πάντα να βλέπει μέσα στα μάτια των παιδιών του την συνέχειά της.
ΥΓ.
Νανά...από τις πιο όμορφες φράσεις που έχω αντικρύσει τούτη που έγραψες, φράση κόσμημα...θα την θυμάμαι, η νίκη της αειθαλούς Αγάπης πάνω στον ανελέητο Θάνατο... κι αν τους πάρω τα αρχικά και τα ταξιδέψω, λέω να βγάλω την λέξη ΑΘανασία (πόσα άλφα έχει η λέξη αθανασία...με πόση Αγάπη είναι καμωμένη...λες και την κέντησε σφιχτά σφιχτά για να εκμηδενίσει κάθε πόνο)
Ignis, July 18, 2008 4:48 PM
από voul-voul
Στα τόσα όμορφα και τρυφερά που γράψατε κι οι δυο σας ΝΑΝΑ και IGNIS
να προσθέσω κι εγώ τη θλίψη και τη συμπαράστασή μου στον ΑΛΕΞ για την απώλεια τις φίλτατης (όπως πάντα!) μητέρας του. Κουράγιο να τη θυμάται και να συνεχίσει τη ζωή του, όπως κι εκείνη θα το ήθελε!
Νανά, δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ τη συγκλονιστική περιγραφή στο βιβλίο σου. πήγα πάλι να το ξεφυλλίσω...
voul-voul, July 18, 2008 5:01 PM
από ΑΛΕΞ
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Με αγκαλιάζετε και το νιώθω.
Νανά, από την πρώτη στιγμή της απώλειας και συνεχώς έως τώρα μέσα στο μυαλό μου άνεμος τρελός-θαρρείς-γυρίζει πίσω μπρος συνέχεια τις σελίδες του βιβλίου σου, εκείνες που μιλάς για τον πόνο για τη μανούλα...
Όταν μπορέσω θα ξαναπεράσω. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα. Συμπαθάτε με.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!
Alex, July 19, 2008 8:58 AM
από Markos A
Νανά και φίλοι καλημέρα
ΑΛΕΞ, δέξου σε παρακαλώ κι από μένα
τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη μου
για την απώλεια της μητέρας σου.
Δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή (και ο θάνατος). Ο χρόνος να είναι σύμμαχός σου.
Σου εύχομαι καλή δύναμη.
Markos A, July 19, 2008 12:23 PM
από onlysand
Καλή σου μέρα, ΑΛΕΞάκι μου :)
κοίτα τι μού ήρθε στο ηλ. ταχ/μείο χθες, μόλις έμαθα για τη μανούλα σου:
Τα δάκρυα είναι καλοκαιρινή βροχούλα για την ψυχή.
Alfred Austin 1835-1914, άγγλος ποιητής
Η ζωή θα σε τραβήξει μπροστά.
Κι αυτός, είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση: ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΈ!
Καλημέρα και σε σένα, MARKO
onlysand, July 19, 2008 12:52 PM
έπεα επί άμμου 4/7/08
για το ποστ Το βουνό
από ΑΛΕΞ
Νανά, καλημέρα.
Μου αρέσει να βλέπω στη γραφή των άλλων τη διαχρονικότητα της πέννας τους. Αυτές οι γραφές αντέχουν στο χρόνο μόνο, μιας & έχουν συνέχεια. Ολοκληρωμένα σαφώς έχω μόνο διαβάσει το βιβλίο σου. Αρχικά λοιπόν υπάρχουν πράγματα που μου το θυμίζουν:
α) "ή σκόρπισαν τα λόγια μας
μαργαριτάρια και τα ψάχνω;"
β) "Μόνο μια αιθρία μικρή
παίρνω μαζί μου – σχεδόν
χωρίς αποσκευές, όπως καταλαβαίνεις."
γ) "για το επόμενο μη-με-λησμόνει ταξιδεύω ινγκόγνιτο"
δ) & όλο τούτο το "ταξίδι" μου θυμίζει τη σκηνή με το λεωφορείο & τις στάσεις που περιγράφεις στο βιβλίο σου.
Τώρα εκείνοι οι στίχοι :
"έχω μεταμφιεστεί σε ό,τι πιο δυνατά ποθεί
μια ευχή που μόλις προβιβάστηκε σε κρίμα"
- γνωρίζοντας την τρομερή σου δεινότητα στη χρήση της γλώσσας, την αγάπη & το πάθος σου για αυτή (εύγλωττα ζωγραφίζονται σε αυτούς τους στίχους όλα αυτά), την ασύλληπτη έφεσή σου σε κάθε είδους λογοπαίγνια & προσωπικές αναμετρήσεις με προκλήσεις των λέξεων - οι στίχοι σου λοιπόν αυτοί με παραπέμπουν στη συλλογή σου "Mεταποίηση μεταμφιέσεων" & με κάνουν & οπιτκά να βλέπω & το εξώφυλλό τους, όπου υπάρχει & οπτικό παιχνίδι με τις λέξεις. Να κρύβεται παντού το παιχνίδι & οι ζαριές της ζωής;;;
To "τρυφερότητα της είλης" με παραπέμπει σε άλλο τίτλο συλλογής σου! Κι ύστερα απ` όλα αυτά, αφού το ξαναδιάβασα το ποίημα, ο τίτλος του μου θύμισε το τραγούδι: "Με το βουνό θαα γίνω φίλος...", για αυτό & εξ` αρχής ο τίτλος μοιάζει "ανεπίδοτος".
Και εκείνη η αναφορά στις εποχές & δη στο φθινόπωρο απίθανες.
Ένα ποίημα πλήρες, γεμάτο από ζωή, από αισθήσεις & συναισθήματα.
( ......... )
ΑΛΕΞ, July 6, 2008 11:24 AM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
Και τώρα στα ...βαθιά: πρώτ’ απ’ όλα, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για τις λεπτομερείς αναφορές σου στις ‘αφανείς’ δυνάμεις που (με) ωθούν στο γράψιμο.
Είναι τόσο ‘προκλητική’ η ανάλυσή σου, που με κάνει να ξεστρατίσω απ’ την (σχεδόν) πάγια πεποίθησή μου: πως ό,τι ο ‘προτείνων’ έχει να πει, το λέει με τις λέξεις τού 'πονήματός' του.
Ναι, πως αγαπώ τα ‘λογοπαίγνια’ (όταν εξυπηρετούν μία 'σύλληψη') το έχω παραδεχθεί – έχει αρχίσει, όπως σημειώνεις, από τη συλλογή "Mεταποίηση μεταμφιέσεων", όπου ο τίτλος (και όχι μόνο) παραπέμπει στα νοήματα και τις πιθανότητες που κρύβονται σε κάθε εκφραστική απόπειρα – γιατί όχι και «οι ζαριές της ζωής» (συνήθως ερήμην μας).
Το «ανεπίδοτο» που μου έχεις προσάψει, περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στα γραπτά μου – προεκτείνοντάς το, μάλιστα, ‘απαντώ’ και σε όσους (καλοπροαίρετους, οπωσδήποτε) τείνουν να ‘εξηγούν’ το ‘ποίημα’ με βιογραφικές (μου) αντανακλάσεις.
Έχω παρατηρήσει, δε, ότι οσάκις έχω διατυπώσει ‘εν βρασμώ’ (συναισθηματικές κυρίως) εμπειρίες, κατά πολύ υπολείπονται από μια ‘ψύχραιμη’ (χωρίς ‘αιτία’) καταγραφή, που σε απορροφά στο ‘σώμα του ποιήματος’ καθεαυτό και όχι στην προσωπική ‘συμμετοχή’.
Όσο μεγαλώνω, προτιμώ αυτό το τελευταίο ;)
July 6, 2008 3:46 PM
ΑΛΕΞ
(συνεχίζω σε καινούργιο σχόλιο, γιατί ο μπλόγκερ κάνει κάτι κολπάκια...)
Για το παρόν ποστ: ε, ναι, δεν μπορεί να μη σου θυμίζει (εγώ την έχω ξεχάσει) ΚΑΙ τη ‘Χαριστική ΑΝΑβολή’ – ο ίδιος άνθρωπος τα γράφει – όπως έχει ειπωθεί, απ’ την αρχή ως το τέλος γράφουμε για το ίδιο πράγμα με – ει δυνατόν - καινούργια λόγια... ;)
Περήφανη με κάνει η αναγνώρισή σου της αγάπης και του πάθους που έχω για τη γλώσσα – και πάντα έκπληκτη, όταν εκλεκτοί άνθρωποι του νου και της καρδιάς όπως εσύ, μπορούν να το διαγνώσουν (παρά την επίσης γνωστή ‘εκφραστική αναπηρία’ μου).
Και για τον τίτλο: επίτηδες φαίνεται ‘ανεπίδοτος’ – για την ακρίβεια (ενώ πολύ μ’ αρέσει και το τραγούδι που αναφέρεις - με το γνωστό λάθος: «...στο πιο ψηλότερο βουνό»), όταν (και συνήθως δυσκολεύομαι) θέλησα να τιτλοφορήσω αυτό εδώ το 'ενσταντανέ', είχα στο νου ένα άλλο, του Πορτοκάλογλου, μ’ αυτό τον τίτλο˙ αν δεν κάνω λάθος αναφέρεται κι αυτό το τραγούδι στις σχέσεις των ανθρώπων.
Τέλος εξομολόγησης (και φλυαρίας)
Πάω σε λίγο να ανεβάσω (εκτάκτως!) αυτό το διάλογο στο ‘φλοίσβο’ – όχι κολακευμένη, πίστεψέ με: μου δίνει χαρά η διεισδυτική ευρηματικότητα που δίνει αφορμές για ουσιαστικές συζητήσεις και προβληματισμό τού (γενικά) αναγνώστη.
July 6, 2008 3:51 PM
Πήγα να σερβίρω και επέστρεψα - συμπληρωματικό :
Ενώ πράγματι έχω ξεχάσει την 'Χαριστική ΑΝΑβολή' - έχω να πιάσω το βιβλίο από την ημέρα που κυκλοφόρησε - η αλήθεια είναι, Άλεξ, ότι οι 'ήρωές' του συνεχίζουν, φαίνεται, να 'ζουν' και να με απασχολούν (έστω και υποσυνείδητα)
Συγνώμη ζητώ απ' όλους για την κατάχρηση
onlysand, July 6, 2008 4:04 PM
από ΑΛΕΞ
( ......... )
Λοιπόν, η διακειμενικότητα με κυνηγά από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τι να κάνω! Η "Χαριστική ΑΝΑβολή" είναι ό,τι πιο όμορφο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια & θυμάμαι πολλά απ` αυτό το βιβλίο.
Είναι πολύ όμορφο που μένει μέσα σου & χωρίς να το θες. Αυτό δείχνει πως ξέρεις να γράφεις με ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Και είναι δείγμα όλων των μεγάλων ποιητών. Μέσα από το επόμενο έργο τους ανακαλύπτεις πάντα τα προηγούμενά τους & πηγαίνοντας πίσω μπρος στο χρόνο & στα κείμενά τους ανακαλύπτεις τη μαγεία της γραφής & το απόσταγμα του λόγου & της σοφίας τους.
Σε ευχαριστώ για τα καλά & ευγενικά σου λόγια και ότι δέχτηκες με καλοσύνη τη μακροσκελή "προοπτική" που πήγα να δώσω στο ποίημα σου. Ευχαριστώ & για τη μεταγραφή στο ΦΛΟΙΣΒΟ. Θα μπω εκεί στη συνέχεια.
Αν δεν είχα το θάρρος δεν θα το κανα, φυσικά. Κάποτε κάπου βρήκα & τον μπελά μου θέλοντας να δώσω προοπτικές στα γραπτά ατόμου που γράφει εξαιρετικά & από τότε δεν μου ξαναμίλησε... Καθένας βέβαια (έτσι & εγώ εδώ) δίνει μόνο μια, δυο προοπτικές σε ένα κείμενο. Οι πραγματικές προοπτικές κάθε κειμένου είναι άπειρες, όπως σίγουρα συμβαίνει & στο άψογο & εξαιρετικό σου ποίημα.
Προσωπικά με έχει μαγέψει η ομορφιά από το εξώφυλλο της "Μεταποίησης Μεταμφιέσεων". Αυτό έχω δει. Το μέσα δεν το ξέρω. Καί είναι αν δεν απατώμαι η δεύτερη έντυπη ποιητική σου απόπειρα; Καλά λεν λοιπόν (με την έννοια της "συνέχειας" που λέω) πως "τα στερνά τιμούν τα πρώτα"!
Το εξώφυλλο αυτό είναι στο "Πρώτο τετράδιο της Άμμου" & μπορούν να το δουν εκεί όλοι οι φίλοι μας.
( ......... )
ΑΛΕΞ, July 6, 2008 6:39 PM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
σ' ευχαριστώ και πάλι που 'ζωντανεύεις' τα γραπτά μου με την ενδελεχή προσοχή και ανάλυσή σου - ειλικρινά, νιώθω ταπεινή ευγνωμοσύνη για ένα δώρο που ΔΕΝ μου οφειλόταν.
( ......... )
onlysand, July 7, 2008 2:45 PM
για το ποστ Η Λέξη
από ΑΛΕΞ
Νανά, ειναι όλα τέλεια! Ειναι η υπέροχη "θαλασσινή" μουσική, το "θαλασσένιο" ποίημα με την καμπανούλα που όσο το διαβάζεις νιωθεις μιαν αύρα θαλασσινή να σε κυκλώνει & ακους -θαρρείς-έναν φλοίσβο από παντού &αρχίζουν τα όνειρα να ρίχονουν τις σταλαγματιές απ` τη δροσιά τους!
Κατάλαβες πόσο μου άρεσε.
ΑΛΕΞ, July 10, 2008 2:04 PM
από ERASER
Νανά, δεν βρίσκω κι εγώ τη «Λέξη» να σου γράψω για το φλοίσβο και την αύρα και τη δροσιά που αποπνέουν όλα σου τα ποιήματα
γιατί είσαι πάντα τόσο φειδωλή - ακολουθείς πράγματι «την τακτική των ονείρων» και μας αφήνεις «πεινασμένους» - θέλω κι άλλο!
ERASER, July 10, 2008 2:34 PM
από MERIL
Ομολογώ πως κρυφά σε βλέπω, και μόνο να σωπαίνω επιθυμώ
Τις λέξεις τις έχεις πάρει όλες -μάγισσα εσύ-
τις διαφεντεύεις όπως άλλος δεν δύναται
Κι ακόμα τούτο λέω σου, σε καμαρώνω
MERIL, July 10, 2008 3:47 PM
από VOUL-VOUL
"το ρολόι του Κόσμου...
στον ουρανό παλίρροια ψυχή..."
κι εκείνη η Λέξη που λείπει
"γυαλί μα που δεν βρίσκει φλέβα"
για να γίνουν ποίημα οι σχέσεις των ανθρώπων...
Νανά μου, τα λες τόσο "ήσυχα" και αυτονόητα, μάγισσα, καλά σε λέει η meril: ξετυλίγεις το θαύμα μπροστά στα μάτια μας, κι εμείς; αν δεν έχουμε απαντήσεις, τουλάχιστον γινόμαστε ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ :)
Να αποχαιρετήσω από τώρα τον Άλεξ, μην τυχόν δεν προλάβω αύριο:
Και πάλι ΌΜΟΡΦΕΣ και ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΣ διακοπές να έχεις, και να γυρίσεις ξανά "καινούργιος" και δημιουργικός!
VOUL-VOUL, July 10, 2008 8:21 PM
από ΑΛΕΞ
voul-voul, σε ευχαριστώ πολύ & εύχομαι & συ να περάσεις πολύ όμορφα. Παρακαλώ δε οι ευχές σου να πιάσουν τόπο & τίποτε τουλάχιστον για ένα μηνα να μη με γυρίσει πίσω. ( ......... )
Να δώσω πρώτα τις ευχές μου στην οικοδέσποινα & σε όλη την ξεχωριστή παρέα της "Άμμου". Καλό καλοκαίρι σε όλους/ες. Να περάσουμε όλοι όμορφα. Καθένας με τον τρόπο του & όπως του αρέσει & μπορεί. Ας αναβαπτιστούμε & ας πάρουμε νέες δυνάμεις που σίγουρα όλοι τις χρειαζόμαστε. Και να συμβεί σε όλους μας αυτό που λέει η ΝΑΝΑ στη "Μεταποίηση μεταμφιέσων" Το αντιγράφω εδώ ως ευχή για όλους μας :
"Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει."
Η "έσω & έξω αρμονία" (ΔΙΚΑ ΤΗΣ λόγια πάλι) ας έρθει να μας βρεί όλους.
Καλό μας καλοκαίρι (επιτέλους!!!)
ΑΛΕΞ, July 11, 2008 10:39 AM
από MARKOS A
Νανά, ένα ακόμη ΠΟΙΗΜΑ, που μας αναπτερώνει απ' την άθλια περιβάλλουσα πραγματικότητα, με όνειρο αλλά και προβληματισμό.
(Με πρόλαβαν και τα είπαν πολύ καλύτερα ο eraser, η meril και η voul-voul και βέβαια ο Άλεξ!)
Κλίμα... διακοπών βλέπω, εγώ θα φύγω την άλλη βδομάδα, αλλά πάντα θα βρίσκομαι σε "σύνδεση" με την "Άμμο".
Άλεξ, την Ουρανούπολη την είδα μόνο... τράνζιτ, πηγαίνοντας στο Άγιον Όρος. Πολύ ωραία φωτο! Γαλήνη και (ανά)παυση από την αγχώδη καθημερινότητα. Να περάσεις αξέχαστα και να φορτώσεις "μπαταρίες"!
Όμορφες διακοπές - όσο ακόμα μπορούμε - σε όλους τους εκλεκτούς φιλους!
MARKOS A, July 11, 2008 11:40 AM
από onlysand
VOUL-VOUL, ERASER, MARKO :)
Έχω ξαναπεί, πως η ‘υποδοχή’ ενός αναγνώσματος έγκειται ΚΑΙ στις ‘κεραίες’ τού αποδέκτη – να είστε καλά! :)
Το μόνο ...κουσούρι που σας βρίσκω: είστε ‘unblogged’ ;Ρ
Καλά που το θυμήθηκα! Αύριο φεύγει ο Άλεξ και εδώ, χιλιόμετρα μακριά – άσχετο! – η ...κοινωφελής ΔΕΗ κόβει το ρεύμα στην περιοχή μας, 12 – 6 μ.μ.!...
July 11, 2008 12:27 PM
MERILou :)
Τι να σου πω, τώρα, Γλυκειά και Ανθεκτική;!
Κι εγώ «να σωπαίνω επιθυμώ», όταν διαβάζω υπερβολές που με κάνουν να κοκκινίζω...
Εσύ, πάλι, συγκινητική μου, που μας έκλεισες πορτοπαράθυρα και νότες ψυχής, ξέρεις ότι μπορείς να ‘ανεβάσεις’ ποστ με μελλοντική ημερομηνία; Να σε ‘βλέπουμε’ κι ας μην είσ’ εδώ – μόνο τα σχόλια μπορείς να κλείσεις...
( ......... )
July 11, 2008 12:28 PM
ΑΛΕΞάκι :)
Να περάσεις τόσο όμορφα τις διακοπές «που σου ανήκουν» (μια και ...ξέθαψες τον πρωτόλειο στίχο μου), που όχι μόνο να τις νοσταλγείς, αλλά και να τις βιώνεις σε κάθε δύσκολη στιγμή τού χειμώνα! :)
Α, πραγματικά είσαι τυχερός, ‘αδελφάκι’, σε τέτοιο ονειρικό τοπίο!
( ......... )
Μάρκο, έχεις δίκιο: γαλήνη, ομορφιά και αρμονία, ηρεμία, ανάταση – αχ!...
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για τα αφειδώλευτα (και ανεξάντλητα!) γενναιόδωρα σχόλιά σου – καλή ‘αντάμωση’! :)
onlysand, July 11, 2008 12:33 PM
από IGNIS
Αχ αυτά τα γλυκόπικρά σου ποιήματα...το κελαρυστό νεράκι της ανεπαίσθητης μελαγχολίας με τι τρυφεράδα βρέχει τους λογισμούς των αναγνωστών σου...
Να διαλέξω ετούτο εδώ από το πρώτο (Το βουνό):
Ό,τι χάνεται σού ανήκει για πάντα
κι εγώ ακολουθώ την τακτική των ονείρων˙
για να σου λείπω.
(ω θεέ μου, θεέ μου...άραγε ονειρεύονται καθόλου αυτοί που αγαπάμε, ή μόνον εμείς όταν αφηνόμαστε τόσο ευάλωτοι;)
Κι από κείνο το αριστουργηματικό το δεύτερο, τι να πρωτοσυλλέξω; Ποιο πέταλο φράσης του ανθού ποιήματος; Τι να πρωτοθαυμάσω;
Μάζεψα όλα τα ρούχα των εκρήξεων
να μείνουνε γυμνές οι αστραπιαίες
...
Μόνο μια αιθρία μικρή
παίρνω μαζί μου
...
Αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά στο κύμα
για το επόμενο μη-με-λησμόνει ταξιδεύω
ινγκόγνιτο έχω μεταμφιεστεί
σε ό,τι πιο δυνατά ποθεί
μια ευχή που μόλις προβιβάστηκε
σε κρίμα.
Εκφραστική αναπηρία;;; Τι λες παιδί μου εσύ; Αναπηρία;;; Με τέτοιες εκφράσεις; Θεά Κάλι και με τα πολλαπλά χέρια σου εγγίζεις την ψυχή μας, από παντού. ΕΞΟΧΟ!
Άλεξ (που "διακοπεύεις" και καλά να περνάς) μιλάς εξ ονόματος όλων μας. Μόνον επειδή εγώ έχω βγάλει την κακή φήμη όταν με τόση ζέση (γκουχ γκουχ... Μέεεεριλ) επαινώ αυτό που μου αρέσει (έτσι παίρνω φωτιά εγώ, με μια παρόρμηση σπινθήρα), δεν μιλάω πλέον (εντάξει, διορθώνω, δεν μιλάω όχι και τόσο πολύ όπως πριν... χι χι χι) και σε ευχαριστώ που τα λες διότι μας εκφράζεις ΟΛΟΥΣ εδώ. Απαρτία. (ορίστε, δώσαμε όλοι στίγμα!)
Από τους τελευταίους έρχομαι, διότι κι εγώ είμαι σε διακοπές με ολίγον προβληματική σύνδεση (πάει μπουσουλώντας) πάω κι έρχομαι (ναι, είμαι μοναδική, η μοναδική που κάνει διακοπές στις διακοπές της, το’χει πετύχει άλλος τέτοιο κατόρθωμα να διακόπτει διακοπές;;;;;) έρχομαι και ξαναφεύγω και η σχέση με το διαδίκτυο αποσπασματική κι αυτή, όποτε είμαι μόνη μου και ήσυχη, την φονεύει η πλανεύτρα θάλασσα, χάνω τις λέξεις μου μέσα στις αποσκευές μου (να είναι με τα καλλυντικά, την μουσική, τα μαντίλια ή τα μαγιώ δεν ξέρω...), τις ξαναβρίσκω με το κύμα, τις φέρνει πίσω ο φλοίσβος του, κι όταν κάνω πως απομακρύνομαι, τις ξαναπαίρνει δικές του.
Αν τυχόν σας τις φέρει κοντά σας, να ξέρετε πως έχουν και την αγάπη μου μαζί.
Σε σένα μάλιστα Νανά, το κύμα μού εξομολογήθηκε ότι σε περιμένει να ζήσεις όλο το καλοκαίρι που σου ανήκει σαν να μην το μίκρυνε κανείς ποτέ. Ατόφιο.
Καλά να είσαι, μέσα έξω και σε διάθεση και δημιουργία ομορφιάς, καλά να είστε όλοι.
July 12, 2008 9:55 PM
(εγώ χωρίς υστερόγραφο;;;; ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!!!!)
Και ναι, είναι ξεχωριστή η φράση –στροφή, που υπενθυμίζει ο Άλεξ:
Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει
Τόσο τέλεια, που ματώνει.
Πότε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα είναι δικό μας κάτι... Διότι δεν είναι μόνον οι άλλοι που επιμένουν να το προσεταιρίζονται, να το βάλλουν ή να το υπονομεύουν, μα οι "γνωστοί άγνωστοι μασκοφόροι μας φόβοι" (δικό μου είναι αυτό!) που μας εμποδίζουν ακόμα και να απολαύσουμε αυτό το συχνά μικρό (την ευτυχία των απλών πραγμάτων) μα τόσο μεγάλα θαυμαστό που μας συμβαίνει κάποιες στιγμές στις ζωές μας. Και μόνον όταν περάσει, τότε ανακαλύπτουμε την αξία του ή ότι ήταν αληθινό. Και δικό μας...
Να έρθει λοιπόν αυτή η ευλογημένη αρχή για να ξετυλίξουμε χρωματιστό κουβάρι το νήμα της για να μας οδηγήσει σε διαδρόμους ευτυχίας. Και να μην χαθούμε πια.
IGNIS, July 12, 2008 9:58 PM
από onlysand
IGNIS :)
Κι άλλη καλή νεράιδα που μας λείπει!...
Μα δεν πειράζει: σου πάνε οι διακοπές, Χρυσή – συνέχισε! Κι ας σε ...στερούμαστε εμείς εν μέσω διαλειμμάτων... ;)
Καλύτερα, παρά να αναρωτιέμαι αν πλέει η ανοιχτή ψυχή σου σε σμαραγδένιες θάλασσες ή σε αφρισμένους ωκεανούς παλεύει...
Ίσως το κλειδί να βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτές τις λέξεις «(να μην) αφηνόμαστε τόσο ευάλωτοι» - αλλά, κι εγώ, με τι μούτρα να γίνω ‘δάσκαλος που δίδασκε...’ ;)
Πολύ θα το ’θελα κι εσένα να σε πείσω: είμαι κοινωνικά δυσλεξική (=αντικοινωνική με τα όλα μου!), αλήθεια σού λέω και δεν μ’ ευχαριστεί... Είναι που, εδώ, νιώθω ασφαλώς ‘κρυμμένη’ και, ενώ φαίνεται η ψυχή, μιλάει με άλλα λόγια – επιπλέον, έχω την τύχη να τα εννοούν και να τα ταξιδεύουν οι Εκλεκτοί που με τιμούν με τα ίχνη τους στην ‘άμμο’...
Όπως: δεν ξέρω τι να κάνω με τις εξαίσιες καταθέσεις σας˙ ίσως ήταν λάθος η δημιουργία του μπλογκ ‘καταχραστές ...θαυμάτων’ – δεν εννοούσα να ανεβάζω τα κολακευτικά σχόλια που αφορούν τα σκιαγραφήματά μου. Απ’ την άλλη, χάνονται τα μικρά διαμαντάκια σας, ψυχής πετούμενης και πρόθυμης γενναιοδωρίας κομψοτεχνήματα, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι ‘αντικειμενικές’ πληροφορίες (π.χ. για τον Νταλί)...
Πρέπει να κάνω πως είμαι μία ...άλλη - δεν βρίσκω τον τρόπο! ;)
July 13, 2008 2:22 PM
IGNIS (ξέρω πως θα σου κάνει έκπληξη και δεν κρατιέμαι απ' τη χαρά μου ;)
Ένα δωράκι ήθελα να σου χαρίσω – μέσω των «καταχραστών...», αλλά δεν μου κάνει τη χάρη: είναι φλας πλέιερ και δεν αντιγράφεται. Κρίμα, γιατί θα ήταν η πρώτη εξαίρεση (φωτο) στο μπλογκ των σχολίων σας...
Όμως, κι έτσι, κάνε μια βόλτα στη γλαυκή ανάμνηση :)
http://www.francos.gr/gb.html
(αφού μπεις στη σελίδα, κλικ στις photos!:)
onlysand, July 13, 2008 2:25 PM
από IGNIS
Δεν το πιστεύω...είσαι φοβερή!!!!!!!
Σε φιλώ σε φιλώ σε φιλώ (τρεις φορές για να το εμπεδώσεις)
Με γύρισες στα νιάτα μου, στα πολυαγαπημένα κι ανεπίστρεπτα νιάτα...
Με γύρισες στις πιο καλές μου διακοπές, στην πιο τρελή μου χρονιά... Τα είχα τότε βροντήξει από την δουλειά μου μόνο για να μην χάσω το 20μερο ταξίδι στην Σαντορίνη, τέτοια τρέλα... πραγματικά, δούλευα σε έναν αρχιτέκτονα-γραφίστα, και ένα μεσημέρι σκασμένη (δεν πλήρωνε και καλά, τρίχες) με τα "κάνε αυτό και κάνε εκείνο μετά, κι όταν τελειώσεις φρόντισε το άλλο" (γκρρρρρ), και "πήγαινε και τους τσίγκους για την εφημερίδα" (κι έσκαγε ο τζίτζικας) τα παράτησα όλα κι έφυγα. Την άλλη μέρα ταξίδευα, 10 ώρες τότε το ταξίδι, μα χαλάλι...
Πού είναι αυτό το Maria Callas champagne cocktail, γιατί δεν μου το σερβίρανε εμένα τότε...αααααχ...
Εκεί δίπλα στις σκάλες αν θυμάμαι καλά ήταν το "grotto", ένας χώρος σαν μικρό σπήλαιο μέσα στον βράχο, δροσερός, και χώραγε υπερμεγέθη παρέα. Αν πήγαινες πιο αργά και δεν έβρισκες σεζ λόνγκ με θέα στο ηφαίστειο, χωνόσουν εκεί...μα παντού η μουσική σε ακολουθούσε μαγικά, στην σωστή ένταση, στην σωστή ατμόσφαιρα...
Νανά μου, όλες τις μπουκαμβίλιες των διακοπών μου, τους ιβίσκους και ό,τι λαμπερή καλοκαιρινή ανθοφορία έχω τραβήξει φωτογραφία στην ζωή μου, δεν θα με φτάσει για να σου πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
IGNIS, July 13, 2008 5:26 PM
για το ποστ 14 Ιουλίου 1789...0
από MARKOS A
Μια εξαίσια αλληγορία της επανάστασης και της φθοράς της, Νανά!
Το αίμα της Ιστορίας από το 1789 ως το... 0 των ημερών μας...
( ......... )
markos A, July 14, 2008 12:12 PM
από onlysand
MARKOS :)
ιδιαιτέρως με εντυπωσιάζει η σημείωσή σου για το 0 (μηδέν) - δεν περίμενα να το 'δει' κανείς!
onlysand, July 14, 2008 2:28 PM
από IGNIS
Είσαι σε οίστρο ή ιδέα μου;
Είσαι είσαι...
Κι αυτό το "να φέξει πρώτο χάδι", πώς τα κλείνεις έτσι Νανά...τι τέλη βάζεις!
(φέγγουν και τα άτιμα τα χάδια ήλιοι, φέγγουν ολοπόρφυρα... πόσο δίκιο έχεις...)
Λοιπόν το ομολογώ, μπορεί να έχω κόλλημα με την λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, είναι πρώτη στις προτιμήσεις μου χρόνια τώρα, αλλά ενώ ήξερα περί Βαλιέχο, δεν είχα διαβάσει. Τον άλλο περουβιανό (όχι ποιητή σαν τον Βαλιέχο) που έχω διαβάσει εξ ολοκλήρου μια και διάβασα οτιδήποτε έχει μεταφραστεί δικό του, και που υπεραγαπώ, είναι τον Μάριο Βάργκας Λιόσα (δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα του, όλα τα λάτρεψα, αλλά ξεχωρίζω το πικρό "Μια ιστορία για τον Μάυτα". Κι αν θέλετε να γελάσετε: "Ο Πανταλέων και οι επισκέπτριες")
Εξ αιτίας σου, θα διορθώσω την παράλειψη με τα Ποιητικά Άπαντα του Βαλιέχο, όπως είδα, εκδόσεις Gutenberg 2001. (είμαι η χαρά του βιβλιοπώλη, τρέμε κύριος σού'ρχομαι, μακραίιιινει ο κατάλογος!), κι ελπίζω η μετάφραση του Καππάτου να προσφέρεται, διότι έχω δει μεταφράσεις Νερούδα που μου ερχόταν να ...άστα...
(Αλίμονο στην ποίηση που όταν μεταφράζεται δεν παραμένει Ποίηση)
Την καλησπέρα μου και την αγάπη μου στην ταλαντούχα μας Οικοδέσποινα, και σε όλους τους φίλους εδώ, της ακριβής μας Άμμου.
ΥΓ φοβερή φωτογραφία εκείνη με το σπλατς αίμα. Κι ό,τι έφαγα ζουμερά κεράσια.
ΥΓ(2)
Αμ το άλλο;;;
αχ αυτές οι γκιλοτίνες... και τι δεν θα αποκεφαλίσουν...
Όχι, το ορκίζομαι, εγώ δεν σκέφτηκα την 14 Ιουλίου την Βαστίλη και τα λοιπά, απλώς ό,τι καρατομείται... ειλικρινά μου διέφυγε η ημερομηνία!!!!
Κι ήρθε ντααααν η γκιλοτίνα και με απόσωσε!! (δες και θα δεις... )
ΥΓ (3) πάω τώρα κι από τον Φλοίσβο
Το εσαεί τρελλλλαμένο:
Εγώ
IGNIS, July 15, 2008 5:19 PM
από onlysand
IGNIS :)
εγώ σε οίστρο;!... γελάστηκες, γλυκό και τρελαμένο ;)
ό,τι μου χάρισε η Έμπνευση, κείται πίσω μακριά στους δύο προηγούμενους μήνες - τώρα, μυαλό νερουλιασμένο χωρίς νερό. τα γνωστά...
όμως, για τα δικά σου Ακατάλυτα - μιλιά, ε;! (Στα πρόθυρα τού να ...θυμώσω!)
αντ' αυτού, πάω στον 'φλοίσβο' να σου χαρίσω τους "Τέσσερις Ανέμους" τής Σάρα Τήσντεϊλ ;)
αφού για τον αγαπημένο Βαλιέχο εκκρεμεί αφιέρωμα απ' τον Απρίλη...
Εδώ που τα λέμε: τόσο ο Βαλιέχο όσο και η γκιλοτίνα, στη θέση τού λ(άμδα) θα έπρεπε να έχουν γ(άμα) - τα λ είναι διπλά, γιαυτό...
onlysand, July 16, 2008 1:37 PM
από RETURN (έπεα επί άμμου 17/7/08)
( ......... )
Η Γαλλική Επανάσταση είναι μάλλον μια διανοητική "λαιμητόμος" από μόνη της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι τα μεν αιτήματά της ήταν δίκαια, αλλά ποτέ άλλοτε δεν είδαμε τόσο ανάγλυφη την αυθαιρεσία μιας νεόκοπης εξουσίας η οποία θέλοντας να ανατρέψει το ancient regime παρολίγον να ...ανατρέψει και κάθε κεφαλή ζώντος ανθρώπου στη Γαλλία.
Σίγουρα, δεν μπορεί κάποιος να "καταδικάσει" τη Γαλλική Επανάσταση γι'αυτό.
Μια επανάσταση είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο πρώτα και κύρια.
Όπως ακριβώς δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς για έναν φουσκωμένο χείμαρρο, άλλο τόσο δεν μπορεί κάποιος να κρίνει μια επανάσταση με αυστηρά ηθικά κριτήρια.
Όμως το παρακάναν, είναι αλήθεια.
Τα μέτρα προφύλαξης και αυτοάμυνας μιας επανάστασης ποτέ δεν πρέπει να κατρακυλούν σε εγκληματικές συμπεριφορές.
Ίσως είναι εδώ, η ποιητική αλήθεια (ο Σέζαρ Βαγιέχο) έναντι της ιστορικής αλήθειας της 14ης Ιουλίου, που μπορεί κάπως να βάλει τα πράγματα στη θέση τους από τη σκοπιά του "δέοντος" φυσικά, για τις γενεές που είναι να έλθουν.
RETURN, July 21, 2008 3:18 PM
από onlysand
My RETURN :)
έχεις απόλυτο δίκιο: η γαλλική (όπως και κάθε επανάσταση) διεπόταν από φρικαλεότητες και αδικίες ανά πάσα στιγμή – τι να ...πρωτοδιαλέξεις!... ;)
Λες και «το ancient regime» θέλει τον ...καθρέφτη του για να πεθάνει!
Εντάσσεται, νομίζω, κι αυτή η κορυφαία-όπως-και-να-το-κάνεις ενέργεια του ανθρώπου στο πεπερασμένο της φύσης του. Το οποίο, όπως τόσο καίρια σημειώνεις, μόνο «η ποιητική αλήθεια» μπορεί να υπερκεράσει και να σώσει.
onlysand, July 21, 2008 7:42 PM
από ΑΛΕΞ
Νανά, καλημέρα.
Μου αρέσει να βλέπω στη γραφή των άλλων τη διαχρονικότητα της πέννας τους. Αυτές οι γραφές αντέχουν στο χρόνο μόνο, μιας & έχουν συνέχεια. Ολοκληρωμένα σαφώς έχω μόνο διαβάσει το βιβλίο σου. Αρχικά λοιπόν υπάρχουν πράγματα που μου το θυμίζουν:
α) "ή σκόρπισαν τα λόγια μας
μαργαριτάρια και τα ψάχνω;"
β) "Μόνο μια αιθρία μικρή
παίρνω μαζί μου – σχεδόν
χωρίς αποσκευές, όπως καταλαβαίνεις."
γ) "για το επόμενο μη-με-λησμόνει ταξιδεύω ινγκόγνιτο"
δ) & όλο τούτο το "ταξίδι" μου θυμίζει τη σκηνή με το λεωφορείο & τις στάσεις που περιγράφεις στο βιβλίο σου.
Τώρα εκείνοι οι στίχοι :
"έχω μεταμφιεστεί σε ό,τι πιο δυνατά ποθεί
μια ευχή που μόλις προβιβάστηκε σε κρίμα"
- γνωρίζοντας την τρομερή σου δεινότητα στη χρήση της γλώσσας, την αγάπη & το πάθος σου για αυτή (εύγλωττα ζωγραφίζονται σε αυτούς τους στίχους όλα αυτά), την ασύλληπτη έφεσή σου σε κάθε είδους λογοπαίγνια & προσωπικές αναμετρήσεις με προκλήσεις των λέξεων - οι στίχοι σου λοιπόν αυτοί με παραπέμπουν στη συλλογή σου "Mεταποίηση μεταμφιέσεων" & με κάνουν & οπιτκά να βλέπω & το εξώφυλλό τους, όπου υπάρχει & οπτικό παιχνίδι με τις λέξεις. Να κρύβεται παντού το παιχνίδι & οι ζαριές της ζωής;;;
To "τρυφερότητα της είλης" με παραπέμπει σε άλλο τίτλο συλλογής σου! Κι ύστερα απ` όλα αυτά, αφού το ξαναδιάβασα το ποίημα, ο τίτλος του μου θύμισε το τραγούδι: "Με το βουνό θαα γίνω φίλος...", για αυτό & εξ` αρχής ο τίτλος μοιάζει "ανεπίδοτος".
Και εκείνη η αναφορά στις εποχές & δη στο φθινόπωρο απίθανες.
Ένα ποίημα πλήρες, γεμάτο από ζωή, από αισθήσεις & συναισθήματα.
( ......... )
ΑΛΕΞ, July 6, 2008 11:24 AM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
Και τώρα στα ...βαθιά: πρώτ’ απ’ όλα, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για τις λεπτομερείς αναφορές σου στις ‘αφανείς’ δυνάμεις που (με) ωθούν στο γράψιμο.
Είναι τόσο ‘προκλητική’ η ανάλυσή σου, που με κάνει να ξεστρατίσω απ’ την (σχεδόν) πάγια πεποίθησή μου: πως ό,τι ο ‘προτείνων’ έχει να πει, το λέει με τις λέξεις τού 'πονήματός' του.
Ναι, πως αγαπώ τα ‘λογοπαίγνια’ (όταν εξυπηρετούν μία 'σύλληψη') το έχω παραδεχθεί – έχει αρχίσει, όπως σημειώνεις, από τη συλλογή "Mεταποίηση μεταμφιέσεων", όπου ο τίτλος (και όχι μόνο) παραπέμπει στα νοήματα και τις πιθανότητες που κρύβονται σε κάθε εκφραστική απόπειρα – γιατί όχι και «οι ζαριές της ζωής» (συνήθως ερήμην μας).
Το «ανεπίδοτο» που μου έχεις προσάψει, περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στα γραπτά μου – προεκτείνοντάς το, μάλιστα, ‘απαντώ’ και σε όσους (καλοπροαίρετους, οπωσδήποτε) τείνουν να ‘εξηγούν’ το ‘ποίημα’ με βιογραφικές (μου) αντανακλάσεις.
Έχω παρατηρήσει, δε, ότι οσάκις έχω διατυπώσει ‘εν βρασμώ’ (συναισθηματικές κυρίως) εμπειρίες, κατά πολύ υπολείπονται από μια ‘ψύχραιμη’ (χωρίς ‘αιτία’) καταγραφή, που σε απορροφά στο ‘σώμα του ποιήματος’ καθεαυτό και όχι στην προσωπική ‘συμμετοχή’.
Όσο μεγαλώνω, προτιμώ αυτό το τελευταίο ;)
July 6, 2008 3:46 PM
ΑΛΕΞ
(συνεχίζω σε καινούργιο σχόλιο, γιατί ο μπλόγκερ κάνει κάτι κολπάκια...)
Για το παρόν ποστ: ε, ναι, δεν μπορεί να μη σου θυμίζει (εγώ την έχω ξεχάσει) ΚΑΙ τη ‘Χαριστική ΑΝΑβολή’ – ο ίδιος άνθρωπος τα γράφει – όπως έχει ειπωθεί, απ’ την αρχή ως το τέλος γράφουμε για το ίδιο πράγμα με – ει δυνατόν - καινούργια λόγια... ;)
Περήφανη με κάνει η αναγνώρισή σου της αγάπης και του πάθους που έχω για τη γλώσσα – και πάντα έκπληκτη, όταν εκλεκτοί άνθρωποι του νου και της καρδιάς όπως εσύ, μπορούν να το διαγνώσουν (παρά την επίσης γνωστή ‘εκφραστική αναπηρία’ μου).
Και για τον τίτλο: επίτηδες φαίνεται ‘ανεπίδοτος’ – για την ακρίβεια (ενώ πολύ μ’ αρέσει και το τραγούδι που αναφέρεις - με το γνωστό λάθος: «...στο πιο ψηλότερο βουνό»), όταν (και συνήθως δυσκολεύομαι) θέλησα να τιτλοφορήσω αυτό εδώ το 'ενσταντανέ', είχα στο νου ένα άλλο, του Πορτοκάλογλου, μ’ αυτό τον τίτλο˙ αν δεν κάνω λάθος αναφέρεται κι αυτό το τραγούδι στις σχέσεις των ανθρώπων.
Τέλος εξομολόγησης (και φλυαρίας)
Πάω σε λίγο να ανεβάσω (εκτάκτως!) αυτό το διάλογο στο ‘φλοίσβο’ – όχι κολακευμένη, πίστεψέ με: μου δίνει χαρά η διεισδυτική ευρηματικότητα που δίνει αφορμές για ουσιαστικές συζητήσεις και προβληματισμό τού (γενικά) αναγνώστη.
July 6, 2008 3:51 PM
Πήγα να σερβίρω και επέστρεψα - συμπληρωματικό :
Ενώ πράγματι έχω ξεχάσει την 'Χαριστική ΑΝΑβολή' - έχω να πιάσω το βιβλίο από την ημέρα που κυκλοφόρησε - η αλήθεια είναι, Άλεξ, ότι οι 'ήρωές' του συνεχίζουν, φαίνεται, να 'ζουν' και να με απασχολούν (έστω και υποσυνείδητα)
Συγνώμη ζητώ απ' όλους για την κατάχρηση
onlysand, July 6, 2008 4:04 PM
από ΑΛΕΞ
( ......... )
Λοιπόν, η διακειμενικότητα με κυνηγά από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τι να κάνω! Η "Χαριστική ΑΝΑβολή" είναι ό,τι πιο όμορφο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια & θυμάμαι πολλά απ` αυτό το βιβλίο.
Είναι πολύ όμορφο που μένει μέσα σου & χωρίς να το θες. Αυτό δείχνει πως ξέρεις να γράφεις με ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Και είναι δείγμα όλων των μεγάλων ποιητών. Μέσα από το επόμενο έργο τους ανακαλύπτεις πάντα τα προηγούμενά τους & πηγαίνοντας πίσω μπρος στο χρόνο & στα κείμενά τους ανακαλύπτεις τη μαγεία της γραφής & το απόσταγμα του λόγου & της σοφίας τους.
Σε ευχαριστώ για τα καλά & ευγενικά σου λόγια και ότι δέχτηκες με καλοσύνη τη μακροσκελή "προοπτική" που πήγα να δώσω στο ποίημα σου. Ευχαριστώ & για τη μεταγραφή στο ΦΛΟΙΣΒΟ. Θα μπω εκεί στη συνέχεια.
Αν δεν είχα το θάρρος δεν θα το κανα, φυσικά. Κάποτε κάπου βρήκα & τον μπελά μου θέλοντας να δώσω προοπτικές στα γραπτά ατόμου που γράφει εξαιρετικά & από τότε δεν μου ξαναμίλησε... Καθένας βέβαια (έτσι & εγώ εδώ) δίνει μόνο μια, δυο προοπτικές σε ένα κείμενο. Οι πραγματικές προοπτικές κάθε κειμένου είναι άπειρες, όπως σίγουρα συμβαίνει & στο άψογο & εξαιρετικό σου ποίημα.
Προσωπικά με έχει μαγέψει η ομορφιά από το εξώφυλλο της "Μεταποίησης Μεταμφιέσεων". Αυτό έχω δει. Το μέσα δεν το ξέρω. Καί είναι αν δεν απατώμαι η δεύτερη έντυπη ποιητική σου απόπειρα; Καλά λεν λοιπόν (με την έννοια της "συνέχειας" που λέω) πως "τα στερνά τιμούν τα πρώτα"!
Το εξώφυλλο αυτό είναι στο "Πρώτο τετράδιο της Άμμου" & μπορούν να το δουν εκεί όλοι οι φίλοι μας.
( ......... )
ΑΛΕΞ, July 6, 2008 6:39 PM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
σ' ευχαριστώ και πάλι που 'ζωντανεύεις' τα γραπτά μου με την ενδελεχή προσοχή και ανάλυσή σου - ειλικρινά, νιώθω ταπεινή ευγνωμοσύνη για ένα δώρο που ΔΕΝ μου οφειλόταν.
( ......... )
onlysand, July 7, 2008 2:45 PM
για το ποστ Η Λέξη
από ΑΛΕΞ
Νανά, ειναι όλα τέλεια! Ειναι η υπέροχη "θαλασσινή" μουσική, το "θαλασσένιο" ποίημα με την καμπανούλα που όσο το διαβάζεις νιωθεις μιαν αύρα θαλασσινή να σε κυκλώνει & ακους -θαρρείς-έναν φλοίσβο από παντού &αρχίζουν τα όνειρα να ρίχονουν τις σταλαγματιές απ` τη δροσιά τους!
Κατάλαβες πόσο μου άρεσε.
ΑΛΕΞ, July 10, 2008 2:04 PM
από ERASER
Νανά, δεν βρίσκω κι εγώ τη «Λέξη» να σου γράψω για το φλοίσβο και την αύρα και τη δροσιά που αποπνέουν όλα σου τα ποιήματα
γιατί είσαι πάντα τόσο φειδωλή - ακολουθείς πράγματι «την τακτική των ονείρων» και μας αφήνεις «πεινασμένους» - θέλω κι άλλο!
ERASER, July 10, 2008 2:34 PM
από MERIL
Ομολογώ πως κρυφά σε βλέπω, και μόνο να σωπαίνω επιθυμώ
Τις λέξεις τις έχεις πάρει όλες -μάγισσα εσύ-
τις διαφεντεύεις όπως άλλος δεν δύναται
Κι ακόμα τούτο λέω σου, σε καμαρώνω
MERIL, July 10, 2008 3:47 PM
από VOUL-VOUL
"το ρολόι του Κόσμου...
στον ουρανό παλίρροια ψυχή..."
κι εκείνη η Λέξη που λείπει
"γυαλί μα που δεν βρίσκει φλέβα"
για να γίνουν ποίημα οι σχέσεις των ανθρώπων...
Νανά μου, τα λες τόσο "ήσυχα" και αυτονόητα, μάγισσα, καλά σε λέει η meril: ξετυλίγεις το θαύμα μπροστά στα μάτια μας, κι εμείς; αν δεν έχουμε απαντήσεις, τουλάχιστον γινόμαστε ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ :)
Να αποχαιρετήσω από τώρα τον Άλεξ, μην τυχόν δεν προλάβω αύριο:
Και πάλι ΌΜΟΡΦΕΣ και ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΣ διακοπές να έχεις, και να γυρίσεις ξανά "καινούργιος" και δημιουργικός!
VOUL-VOUL, July 10, 2008 8:21 PM
από ΑΛΕΞ
voul-voul, σε ευχαριστώ πολύ & εύχομαι & συ να περάσεις πολύ όμορφα. Παρακαλώ δε οι ευχές σου να πιάσουν τόπο & τίποτε τουλάχιστον για ένα μηνα να μη με γυρίσει πίσω. ( ......... )
Να δώσω πρώτα τις ευχές μου στην οικοδέσποινα & σε όλη την ξεχωριστή παρέα της "Άμμου". Καλό καλοκαίρι σε όλους/ες. Να περάσουμε όλοι όμορφα. Καθένας με τον τρόπο του & όπως του αρέσει & μπορεί. Ας αναβαπτιστούμε & ας πάρουμε νέες δυνάμεις που σίγουρα όλοι τις χρειαζόμαστε. Και να συμβεί σε όλους μας αυτό που λέει η ΝΑΝΑ στη "Μεταποίηση μεταμφιέσων" Το αντιγράφω εδώ ως ευχή για όλους μας :
"Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει."
Η "έσω & έξω αρμονία" (ΔΙΚΑ ΤΗΣ λόγια πάλι) ας έρθει να μας βρεί όλους.
Καλό μας καλοκαίρι (επιτέλους!!!)
ΑΛΕΞ, July 11, 2008 10:39 AM
από MARKOS A
Νανά, ένα ακόμη ΠΟΙΗΜΑ, που μας αναπτερώνει απ' την άθλια περιβάλλουσα πραγματικότητα, με όνειρο αλλά και προβληματισμό.
(Με πρόλαβαν και τα είπαν πολύ καλύτερα ο eraser, η meril και η voul-voul και βέβαια ο Άλεξ!)
Κλίμα... διακοπών βλέπω, εγώ θα φύγω την άλλη βδομάδα, αλλά πάντα θα βρίσκομαι σε "σύνδεση" με την "Άμμο".
Άλεξ, την Ουρανούπολη την είδα μόνο... τράνζιτ, πηγαίνοντας στο Άγιον Όρος. Πολύ ωραία φωτο! Γαλήνη και (ανά)παυση από την αγχώδη καθημερινότητα. Να περάσεις αξέχαστα και να φορτώσεις "μπαταρίες"!
Όμορφες διακοπές - όσο ακόμα μπορούμε - σε όλους τους εκλεκτούς φιλους!
MARKOS A, July 11, 2008 11:40 AM
από onlysand
VOUL-VOUL, ERASER, MARKO :)
Έχω ξαναπεί, πως η ‘υποδοχή’ ενός αναγνώσματος έγκειται ΚΑΙ στις ‘κεραίες’ τού αποδέκτη – να είστε καλά! :)
Το μόνο ...κουσούρι που σας βρίσκω: είστε ‘unblogged’ ;Ρ
Καλά που το θυμήθηκα! Αύριο φεύγει ο Άλεξ και εδώ, χιλιόμετρα μακριά – άσχετο! – η ...κοινωφελής ΔΕΗ κόβει το ρεύμα στην περιοχή μας, 12 – 6 μ.μ.!...
July 11, 2008 12:27 PM
MERILou :)
Τι να σου πω, τώρα, Γλυκειά και Ανθεκτική;!
Κι εγώ «να σωπαίνω επιθυμώ», όταν διαβάζω υπερβολές που με κάνουν να κοκκινίζω...
Εσύ, πάλι, συγκινητική μου, που μας έκλεισες πορτοπαράθυρα και νότες ψυχής, ξέρεις ότι μπορείς να ‘ανεβάσεις’ ποστ με μελλοντική ημερομηνία; Να σε ‘βλέπουμε’ κι ας μην είσ’ εδώ – μόνο τα σχόλια μπορείς να κλείσεις...
( ......... )
July 11, 2008 12:28 PM
ΑΛΕΞάκι :)
Να περάσεις τόσο όμορφα τις διακοπές «που σου ανήκουν» (μια και ...ξέθαψες τον πρωτόλειο στίχο μου), που όχι μόνο να τις νοσταλγείς, αλλά και να τις βιώνεις σε κάθε δύσκολη στιγμή τού χειμώνα! :)
Α, πραγματικά είσαι τυχερός, ‘αδελφάκι’, σε τέτοιο ονειρικό τοπίο!
( ......... )
Μάρκο, έχεις δίκιο: γαλήνη, ομορφιά και αρμονία, ηρεμία, ανάταση – αχ!...
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για τα αφειδώλευτα (και ανεξάντλητα!) γενναιόδωρα σχόλιά σου – καλή ‘αντάμωση’! :)
onlysand, July 11, 2008 12:33 PM
από IGNIS
Αχ αυτά τα γλυκόπικρά σου ποιήματα...το κελαρυστό νεράκι της ανεπαίσθητης μελαγχολίας με τι τρυφεράδα βρέχει τους λογισμούς των αναγνωστών σου...
Να διαλέξω ετούτο εδώ από το πρώτο (Το βουνό):
Ό,τι χάνεται σού ανήκει για πάντα
κι εγώ ακολουθώ την τακτική των ονείρων˙
για να σου λείπω.
(ω θεέ μου, θεέ μου...άραγε ονειρεύονται καθόλου αυτοί που αγαπάμε, ή μόνον εμείς όταν αφηνόμαστε τόσο ευάλωτοι;)
Κι από κείνο το αριστουργηματικό το δεύτερο, τι να πρωτοσυλλέξω; Ποιο πέταλο φράσης του ανθού ποιήματος; Τι να πρωτοθαυμάσω;
Μάζεψα όλα τα ρούχα των εκρήξεων
να μείνουνε γυμνές οι αστραπιαίες
...
Μόνο μια αιθρία μικρή
παίρνω μαζί μου
...
Αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά στο κύμα
για το επόμενο μη-με-λησμόνει ταξιδεύω
ινγκόγνιτο έχω μεταμφιεστεί
σε ό,τι πιο δυνατά ποθεί
μια ευχή που μόλις προβιβάστηκε
σε κρίμα.
Εκφραστική αναπηρία;;; Τι λες παιδί μου εσύ; Αναπηρία;;; Με τέτοιες εκφράσεις; Θεά Κάλι και με τα πολλαπλά χέρια σου εγγίζεις την ψυχή μας, από παντού. ΕΞΟΧΟ!
Άλεξ (που "διακοπεύεις" και καλά να περνάς) μιλάς εξ ονόματος όλων μας. Μόνον επειδή εγώ έχω βγάλει την κακή φήμη όταν με τόση ζέση (γκουχ γκουχ... Μέεεεριλ) επαινώ αυτό που μου αρέσει (έτσι παίρνω φωτιά εγώ, με μια παρόρμηση σπινθήρα), δεν μιλάω πλέον (εντάξει, διορθώνω, δεν μιλάω όχι και τόσο πολύ όπως πριν... χι χι χι) και σε ευχαριστώ που τα λες διότι μας εκφράζεις ΟΛΟΥΣ εδώ. Απαρτία. (ορίστε, δώσαμε όλοι στίγμα!)
Από τους τελευταίους έρχομαι, διότι κι εγώ είμαι σε διακοπές με ολίγον προβληματική σύνδεση (πάει μπουσουλώντας) πάω κι έρχομαι (ναι, είμαι μοναδική, η μοναδική που κάνει διακοπές στις διακοπές της, το’χει πετύχει άλλος τέτοιο κατόρθωμα να διακόπτει διακοπές;;;;;) έρχομαι και ξαναφεύγω και η σχέση με το διαδίκτυο αποσπασματική κι αυτή, όποτε είμαι μόνη μου και ήσυχη, την φονεύει η πλανεύτρα θάλασσα, χάνω τις λέξεις μου μέσα στις αποσκευές μου (να είναι με τα καλλυντικά, την μουσική, τα μαντίλια ή τα μαγιώ δεν ξέρω...), τις ξαναβρίσκω με το κύμα, τις φέρνει πίσω ο φλοίσβος του, κι όταν κάνω πως απομακρύνομαι, τις ξαναπαίρνει δικές του.
Αν τυχόν σας τις φέρει κοντά σας, να ξέρετε πως έχουν και την αγάπη μου μαζί.
Σε σένα μάλιστα Νανά, το κύμα μού εξομολογήθηκε ότι σε περιμένει να ζήσεις όλο το καλοκαίρι που σου ανήκει σαν να μην το μίκρυνε κανείς ποτέ. Ατόφιο.
Καλά να είσαι, μέσα έξω και σε διάθεση και δημιουργία ομορφιάς, καλά να είστε όλοι.
July 12, 2008 9:55 PM
(εγώ χωρίς υστερόγραφο;;;; ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!!!!)
Και ναι, είναι ξεχωριστή η φράση –στροφή, που υπενθυμίζει ο Άλεξ:
Να κλείσω τα μάτια
σ’ ένα ύπνο παιδί
και να ξυπνήσω επιτέλους
στην αρχή που μου ανήκει
Τόσο τέλεια, που ματώνει.
Πότε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα είναι δικό μας κάτι... Διότι δεν είναι μόνον οι άλλοι που επιμένουν να το προσεταιρίζονται, να το βάλλουν ή να το υπονομεύουν, μα οι "γνωστοί άγνωστοι μασκοφόροι μας φόβοι" (δικό μου είναι αυτό!) που μας εμποδίζουν ακόμα και να απολαύσουμε αυτό το συχνά μικρό (την ευτυχία των απλών πραγμάτων) μα τόσο μεγάλα θαυμαστό που μας συμβαίνει κάποιες στιγμές στις ζωές μας. Και μόνον όταν περάσει, τότε ανακαλύπτουμε την αξία του ή ότι ήταν αληθινό. Και δικό μας...
Να έρθει λοιπόν αυτή η ευλογημένη αρχή για να ξετυλίξουμε χρωματιστό κουβάρι το νήμα της για να μας οδηγήσει σε διαδρόμους ευτυχίας. Και να μην χαθούμε πια.
IGNIS, July 12, 2008 9:58 PM
από onlysand
IGNIS :)
Κι άλλη καλή νεράιδα που μας λείπει!...
Μα δεν πειράζει: σου πάνε οι διακοπές, Χρυσή – συνέχισε! Κι ας σε ...στερούμαστε εμείς εν μέσω διαλειμμάτων... ;)
Καλύτερα, παρά να αναρωτιέμαι αν πλέει η ανοιχτή ψυχή σου σε σμαραγδένιες θάλασσες ή σε αφρισμένους ωκεανούς παλεύει...
Ίσως το κλειδί να βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτές τις λέξεις «(να μην) αφηνόμαστε τόσο ευάλωτοι» - αλλά, κι εγώ, με τι μούτρα να γίνω ‘δάσκαλος που δίδασκε...’ ;)
Πολύ θα το ’θελα κι εσένα να σε πείσω: είμαι κοινωνικά δυσλεξική (=αντικοινωνική με τα όλα μου!), αλήθεια σού λέω και δεν μ’ ευχαριστεί... Είναι που, εδώ, νιώθω ασφαλώς ‘κρυμμένη’ και, ενώ φαίνεται η ψυχή, μιλάει με άλλα λόγια – επιπλέον, έχω την τύχη να τα εννοούν και να τα ταξιδεύουν οι Εκλεκτοί που με τιμούν με τα ίχνη τους στην ‘άμμο’...
Όπως: δεν ξέρω τι να κάνω με τις εξαίσιες καταθέσεις σας˙ ίσως ήταν λάθος η δημιουργία του μπλογκ ‘καταχραστές ...θαυμάτων’ – δεν εννοούσα να ανεβάζω τα κολακευτικά σχόλια που αφορούν τα σκιαγραφήματά μου. Απ’ την άλλη, χάνονται τα μικρά διαμαντάκια σας, ψυχής πετούμενης και πρόθυμης γενναιοδωρίας κομψοτεχνήματα, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι ‘αντικειμενικές’ πληροφορίες (π.χ. για τον Νταλί)...
Πρέπει να κάνω πως είμαι μία ...άλλη - δεν βρίσκω τον τρόπο! ;)
July 13, 2008 2:22 PM
IGNIS (ξέρω πως θα σου κάνει έκπληξη και δεν κρατιέμαι απ' τη χαρά μου ;)
Ένα δωράκι ήθελα να σου χαρίσω – μέσω των «καταχραστών...», αλλά δεν μου κάνει τη χάρη: είναι φλας πλέιερ και δεν αντιγράφεται. Κρίμα, γιατί θα ήταν η πρώτη εξαίρεση (φωτο) στο μπλογκ των σχολίων σας...
Όμως, κι έτσι, κάνε μια βόλτα στη γλαυκή ανάμνηση :)
http://www.francos.gr/gb.html(αφού μπεις στη σελίδα, κλικ στις photos!:)
onlysand, July 13, 2008 2:25 PM
από IGNIS
Δεν το πιστεύω...είσαι φοβερή!!!!!!!
Σε φιλώ σε φιλώ σε φιλώ (τρεις φορές για να το εμπεδώσεις)
Με γύρισες στα νιάτα μου, στα πολυαγαπημένα κι ανεπίστρεπτα νιάτα...
Με γύρισες στις πιο καλές μου διακοπές, στην πιο τρελή μου χρονιά... Τα είχα τότε βροντήξει από την δουλειά μου μόνο για να μην χάσω το 20μερο ταξίδι στην Σαντορίνη, τέτοια τρέλα... πραγματικά, δούλευα σε έναν αρχιτέκτονα-γραφίστα, και ένα μεσημέρι σκασμένη (δεν πλήρωνε και καλά, τρίχες) με τα "κάνε αυτό και κάνε εκείνο μετά, κι όταν τελειώσεις φρόντισε το άλλο" (γκρρρρρ), και "πήγαινε και τους τσίγκους για την εφημερίδα" (κι έσκαγε ο τζίτζικας) τα παράτησα όλα κι έφυγα. Την άλλη μέρα ταξίδευα, 10 ώρες τότε το ταξίδι, μα χαλάλι...
Πού είναι αυτό το Maria Callas champagne cocktail, γιατί δεν μου το σερβίρανε εμένα τότε...αααααχ...
Εκεί δίπλα στις σκάλες αν θυμάμαι καλά ήταν το "grotto", ένας χώρος σαν μικρό σπήλαιο μέσα στον βράχο, δροσερός, και χώραγε υπερμεγέθη παρέα. Αν πήγαινες πιο αργά και δεν έβρισκες σεζ λόνγκ με θέα στο ηφαίστειο, χωνόσουν εκεί...μα παντού η μουσική σε ακολουθούσε μαγικά, στην σωστή ένταση, στην σωστή ατμόσφαιρα...
Νανά μου, όλες τις μπουκαμβίλιες των διακοπών μου, τους ιβίσκους και ό,τι λαμπερή καλοκαιρινή ανθοφορία έχω τραβήξει φωτογραφία στην ζωή μου, δεν θα με φτάσει για να σου πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
IGNIS, July 13, 2008 5:26 PM
για το ποστ 14 Ιουλίου 1789...0
από MARKOS A
Μια εξαίσια αλληγορία της επανάστασης και της φθοράς της, Νανά!
Το αίμα της Ιστορίας από το 1789 ως το... 0 των ημερών μας...
( ......... )
markos A, July 14, 2008 12:12 PM
από onlysand
MARKOS :)
ιδιαιτέρως με εντυπωσιάζει η σημείωσή σου για το 0 (μηδέν) - δεν περίμενα να το 'δει' κανείς!
onlysand, July 14, 2008 2:28 PM
από IGNIS
Είσαι σε οίστρο ή ιδέα μου;
Είσαι είσαι...
Κι αυτό το "να φέξει πρώτο χάδι", πώς τα κλείνεις έτσι Νανά...τι τέλη βάζεις!
(φέγγουν και τα άτιμα τα χάδια ήλιοι, φέγγουν ολοπόρφυρα... πόσο δίκιο έχεις...)
Λοιπόν το ομολογώ, μπορεί να έχω κόλλημα με την λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, είναι πρώτη στις προτιμήσεις μου χρόνια τώρα, αλλά ενώ ήξερα περί Βαλιέχο, δεν είχα διαβάσει. Τον άλλο περουβιανό (όχι ποιητή σαν τον Βαλιέχο) που έχω διαβάσει εξ ολοκλήρου μια και διάβασα οτιδήποτε έχει μεταφραστεί δικό του, και που υπεραγαπώ, είναι τον Μάριο Βάργκας Λιόσα (δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα του, όλα τα λάτρεψα, αλλά ξεχωρίζω το πικρό "Μια ιστορία για τον Μάυτα". Κι αν θέλετε να γελάσετε: "Ο Πανταλέων και οι επισκέπτριες")
Εξ αιτίας σου, θα διορθώσω την παράλειψη με τα Ποιητικά Άπαντα του Βαλιέχο, όπως είδα, εκδόσεις Gutenberg 2001. (είμαι η χαρά του βιβλιοπώλη, τρέμε κύριος σού'ρχομαι, μακραίιιινει ο κατάλογος!), κι ελπίζω η μετάφραση του Καππάτου να προσφέρεται, διότι έχω δει μεταφράσεις Νερούδα που μου ερχόταν να ...άστα...
(Αλίμονο στην ποίηση που όταν μεταφράζεται δεν παραμένει Ποίηση)
Την καλησπέρα μου και την αγάπη μου στην ταλαντούχα μας Οικοδέσποινα, και σε όλους τους φίλους εδώ, της ακριβής μας Άμμου.
ΥΓ φοβερή φωτογραφία εκείνη με το σπλατς αίμα. Κι ό,τι έφαγα ζουμερά κεράσια.
ΥΓ(2)
Αμ το άλλο;;;
αχ αυτές οι γκιλοτίνες... και τι δεν θα αποκεφαλίσουν...
Όχι, το ορκίζομαι, εγώ δεν σκέφτηκα την 14 Ιουλίου την Βαστίλη και τα λοιπά, απλώς ό,τι καρατομείται... ειλικρινά μου διέφυγε η ημερομηνία!!!!
Κι ήρθε ντααααν η γκιλοτίνα και με απόσωσε!! (δες και θα δεις... )
ΥΓ (3) πάω τώρα κι από τον Φλοίσβο
Το εσαεί τρελλλλαμένο:
Εγώ
IGNIS, July 15, 2008 5:19 PM
από onlysand
IGNIS :)
εγώ σε οίστρο;!... γελάστηκες, γλυκό και τρελαμένο ;)
ό,τι μου χάρισε η Έμπνευση, κείται πίσω μακριά στους δύο προηγούμενους μήνες - τώρα, μυαλό νερουλιασμένο χωρίς νερό. τα γνωστά...
όμως, για τα δικά σου Ακατάλυτα - μιλιά, ε;! (Στα πρόθυρα τού να ...θυμώσω!)
αντ' αυτού, πάω στον 'φλοίσβο' να σου χαρίσω τους "Τέσσερις Ανέμους" τής Σάρα Τήσντεϊλ ;)
αφού για τον αγαπημένο Βαλιέχο εκκρεμεί αφιέρωμα απ' τον Απρίλη...
Εδώ που τα λέμε: τόσο ο Βαλιέχο όσο και η γκιλοτίνα, στη θέση τού λ(άμδα) θα έπρεπε να έχουν γ(άμα) - τα λ είναι διπλά, γιαυτό...
onlysand, July 16, 2008 1:37 PM
από RETURN (έπεα επί άμμου 17/7/08)
( ......... )
Η Γαλλική Επανάσταση είναι μάλλον μια διανοητική "λαιμητόμος" από μόνη της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι τα μεν αιτήματά της ήταν δίκαια, αλλά ποτέ άλλοτε δεν είδαμε τόσο ανάγλυφη την αυθαιρεσία μιας νεόκοπης εξουσίας η οποία θέλοντας να ανατρέψει το ancient regime παρολίγον να ...ανατρέψει και κάθε κεφαλή ζώντος ανθρώπου στη Γαλλία.
Σίγουρα, δεν μπορεί κάποιος να "καταδικάσει" τη Γαλλική Επανάσταση γι'αυτό.
Μια επανάσταση είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο πρώτα και κύρια.
Όπως ακριβώς δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς για έναν φουσκωμένο χείμαρρο, άλλο τόσο δεν μπορεί κάποιος να κρίνει μια επανάσταση με αυστηρά ηθικά κριτήρια.
Όμως το παρακάναν, είναι αλήθεια.
Τα μέτρα προφύλαξης και αυτοάμυνας μιας επανάστασης ποτέ δεν πρέπει να κατρακυλούν σε εγκληματικές συμπεριφορές.
Ίσως είναι εδώ, η ποιητική αλήθεια (ο Σέζαρ Βαγιέχο) έναντι της ιστορικής αλήθειας της 14ης Ιουλίου, που μπορεί κάπως να βάλει τα πράγματα στη θέση τους από τη σκοπιά του "δέοντος" φυσικά, για τις γενεές που είναι να έλθουν.
RETURN, July 21, 2008 3:18 PM
από onlysand
My RETURN :)
έχεις απόλυτο δίκιο: η γαλλική (όπως και κάθε επανάσταση) διεπόταν από φρικαλεότητες και αδικίες ανά πάσα στιγμή – τι να ...πρωτοδιαλέξεις!... ;)
Λες και «το ancient regime» θέλει τον ...καθρέφτη του για να πεθάνει!
Εντάσσεται, νομίζω, κι αυτή η κορυφαία-όπως-και-να-το-κάνεις ενέργεια του ανθρώπου στο πεπερασμένο της φύσης του. Το οποίο, όπως τόσο καίρια σημειώνεις, μόνο «η ποιητική αλήθεια» μπορεί να υπερκεράσει και να σώσει.
onlysand, July 21, 2008 7:42 PM
Ο Νταλί 'φταίει'!... ;) 1/6/08
από ΕΡΜΙΑ
( ......... )
Με τον Νταλί κυνηγιέμαι ένα εξάμηνο τώρα...
Η τελευταία μου απόπειρα ήταν με το dada, όπου τελικά τον "απέκλεισα" απο τη βόλτα με "το ξύλινο αλογάκι" την ύστατη στιγμή, αν και λογικά δεν θα έπρεπε να τού το... αρνηθώ, αφού στην ουσία το επηρέασε και επηρεάστηκε - ελπίζω να με συγχωρέσει :-))
όταν, λοιπόν, κι ο Μπρετόν απομακρύνθηκε απο το νταντα κι αφού οι ντανταϊστές τού καμπαρέ Βολτέρ μετακινήθηκαν απο τη Ζυρίχη στο Παρίσι, ο Μπρετόν αναγγέλει ένα νέο κίνημα. Τον σουρεαλισμό... "ψυχικός αυτοματισμός σε καθαρή μορφή ... υπαγορεύεται απο τη σκέψη, χωρίς την άσκηση οποιουδήποτε ελέγχου απο τη λογική, είναι απαλλαγμένος απο κάθε αισθητικό ή ηθικό προβληματισμό"
και ιδρύει ένα περιοδικό, το "la revolution surrealiste" (για να φανταστούμε το κλίμα εκείνων τών ημερών, να αναφέρω οτι ο πρώτος εκδότης τού περιοδικού, άφησε το σουρεαλιστικό κίνημα το 1927 για να γίνει γραμματέας τού Τρότσκι). Σ΄αυτό το περιοδικό ο Μπρετον, κατα καιρούς υποστήριζε πως πολλοί ζωγράφοι όπως ο ντε Κίρικο, ο Πικάσο, ο Ερνστ, ο Μασόν, ο Μιρό, ήταν σουρεαλιστές χωρίς να το ξέρουν. Άλλωστε ο σουρεαλισμός ήταν μια στυλιστική σχιζοφρένεια έτσι ή αλλοιώς.
Μέσα στα στοιχεία τού σουρεαλισμού μπορούμε να βρούμε ολόκληρα κεφάλαια που αφορούν τον Ντυσάν, τον Τζακομέτι, τον Μαν Ρέι, τον επηρεασμο τους από τον Φρόυντ-πανταχού παρών-τα φετιχ τους και πώς εμφανίστηκαν στην τέχνη στο μεταίχμιο τής βιομηχανικής εποχής. Απέραντη θάλασσα ιδεών, πράξεων, θεωριών, πινάκων, γλυπτών, "χρηστικών" αντικειμένων.
Ακούστε ένα παράδειγμα που το συναντάμε και στο έργο τού Νταλί στη ζωγραφική εκδοχή του. Οι σουρεαλιστικές φωτογραφίες γυμνών συχνά ταλαντεύονται μεταξύ τμηματικών μερών και ενός φετιχιστικού συνόλου, όπου το γυναικείο σώμα φαίνεται ευνουχισμένο και ευνουχιστικό τη μιά στιγμή και ακέραια φαλλικό την επόμενη. Κοιτάξτε τα μακρουλά σώματα τού Νταλί καθώς και τα γλυπτά τού Τζακομέτι κι έπειτα ας κλείσουμε όλοι μαζί το ματάκι στον Φρόυντ. Κυκεώνας θεωριών και εφαρμογών που δεν είναι δυνατό να γραφτεί ...
θέλω να πω, πως όταν μάς είναι γνωστό το ρεύμα, πιό εύκολα νιώθουμε γιατί ο κάθε συγκεκριμένος ζωγράφος εκφράζεται με τον τρόπο που εκφράζεται. Πάντως, όσο ο Νταλί έδινε αίμα και έπαιρνε αίμα απο τον σουρεαλισμό - γιατί κάποια χρόνια μετά απομακρύνθηκε - κατάφερνε να ξεφεύγει και απο το αποκλειστικό κυνήγι τού χρήματος και απο το εμπορικό πλασάρισμα τού εαυτού του σε βάρος τών εννοιών τής τέχνης του.
Μετά αφέθηκε στην μανιερίστικη εκμετάλλευση τής απίστευτης δεξιοτεχνίας του, "ενώ οι εκκεντρισμοί του κρατούν στον αφρό των ημερών το πρόσωπο Νταλί, μιά εξαιρετική κατασκευή προσωπικού μάρκετινγκ."
"Χάρη σε αυτήν, η θρησκευτική του στροφή τη δεκαετία τού 1950 δε θεωρήθηκε συντηρητική και δεν συνδυάστηκε με την φιλοφασιστική στάση του. Μετά το θάνατό του, όμως, μόνο τα προπολεμικά του έργα παρέμειναν σχετικά ψηλά στό χρηματιστήριο της Τέχνης ενώ μάλλον πενιχρή αποδείχθηκε κι η εικαστική κληρονομιά του."
Από τεχνικής πλευράς, τη χρήση τού χρώματος, την αχαλίνωτη φαντασία, λίγοι τού αμφισβητούν την απαράμιλλη τεχνική δεξιότητα . Από την άποψη της προσωπικότητάς του όμως και του αντικτύπου που είχε στην τέχνη του αιώνα μας, πρώτος ο Αντρέ Μπρετόν έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: αναγραμμάτισε το όνομά του σε "Avida dollars" = πλεονέκτης [των] δολαρίων! Απέδειξα τους δισταγμούς μου; :-)
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, June 3, 2008 10:52 PM
( ......... )
Με τον Νταλί κυνηγιέμαι ένα εξάμηνο τώρα...
Η τελευταία μου απόπειρα ήταν με το dada, όπου τελικά τον "απέκλεισα" απο τη βόλτα με "το ξύλινο αλογάκι" την ύστατη στιγμή, αν και λογικά δεν θα έπρεπε να τού το... αρνηθώ, αφού στην ουσία το επηρέασε και επηρεάστηκε - ελπίζω να με συγχωρέσει :-))
όταν, λοιπόν, κι ο Μπρετόν απομακρύνθηκε απο το νταντα κι αφού οι ντανταϊστές τού καμπαρέ Βολτέρ μετακινήθηκαν απο τη Ζυρίχη στο Παρίσι, ο Μπρετόν αναγγέλει ένα νέο κίνημα. Τον σουρεαλισμό... "ψυχικός αυτοματισμός σε καθαρή μορφή ... υπαγορεύεται απο τη σκέψη, χωρίς την άσκηση οποιουδήποτε ελέγχου απο τη λογική, είναι απαλλαγμένος απο κάθε αισθητικό ή ηθικό προβληματισμό"
και ιδρύει ένα περιοδικό, το "la revolution surrealiste" (για να φανταστούμε το κλίμα εκείνων τών ημερών, να αναφέρω οτι ο πρώτος εκδότης τού περιοδικού, άφησε το σουρεαλιστικό κίνημα το 1927 για να γίνει γραμματέας τού Τρότσκι). Σ΄αυτό το περιοδικό ο Μπρετον, κατα καιρούς υποστήριζε πως πολλοί ζωγράφοι όπως ο ντε Κίρικο, ο Πικάσο, ο Ερνστ, ο Μασόν, ο Μιρό, ήταν σουρεαλιστές χωρίς να το ξέρουν. Άλλωστε ο σουρεαλισμός ήταν μια στυλιστική σχιζοφρένεια έτσι ή αλλοιώς.
Μέσα στα στοιχεία τού σουρεαλισμού μπορούμε να βρούμε ολόκληρα κεφάλαια που αφορούν τον Ντυσάν, τον Τζακομέτι, τον Μαν Ρέι, τον επηρεασμο τους από τον Φρόυντ-πανταχού παρών-τα φετιχ τους και πώς εμφανίστηκαν στην τέχνη στο μεταίχμιο τής βιομηχανικής εποχής. Απέραντη θάλασσα ιδεών, πράξεων, θεωριών, πινάκων, γλυπτών, "χρηστικών" αντικειμένων.
Ακούστε ένα παράδειγμα που το συναντάμε και στο έργο τού Νταλί στη ζωγραφική εκδοχή του. Οι σουρεαλιστικές φωτογραφίες γυμνών συχνά ταλαντεύονται μεταξύ τμηματικών μερών και ενός φετιχιστικού συνόλου, όπου το γυναικείο σώμα φαίνεται ευνουχισμένο και ευνουχιστικό τη μιά στιγμή και ακέραια φαλλικό την επόμενη. Κοιτάξτε τα μακρουλά σώματα τού Νταλί καθώς και τα γλυπτά τού Τζακομέτι κι έπειτα ας κλείσουμε όλοι μαζί το ματάκι στον Φρόυντ. Κυκεώνας θεωριών και εφαρμογών που δεν είναι δυνατό να γραφτεί ...
θέλω να πω, πως όταν μάς είναι γνωστό το ρεύμα, πιό εύκολα νιώθουμε γιατί ο κάθε συγκεκριμένος ζωγράφος εκφράζεται με τον τρόπο που εκφράζεται. Πάντως, όσο ο Νταλί έδινε αίμα και έπαιρνε αίμα απο τον σουρεαλισμό - γιατί κάποια χρόνια μετά απομακρύνθηκε - κατάφερνε να ξεφεύγει και απο το αποκλειστικό κυνήγι τού χρήματος και απο το εμπορικό πλασάρισμα τού εαυτού του σε βάρος τών εννοιών τής τέχνης του.
Μετά αφέθηκε στην μανιερίστικη εκμετάλλευση τής απίστευτης δεξιοτεχνίας του, "ενώ οι εκκεντρισμοί του κρατούν στον αφρό των ημερών το πρόσωπο Νταλί, μιά εξαιρετική κατασκευή προσωπικού μάρκετινγκ."
"Χάρη σε αυτήν, η θρησκευτική του στροφή τη δεκαετία τού 1950 δε θεωρήθηκε συντηρητική και δεν συνδυάστηκε με την φιλοφασιστική στάση του. Μετά το θάνατό του, όμως, μόνο τα προπολεμικά του έργα παρέμειναν σχετικά ψηλά στό χρηματιστήριο της Τέχνης ενώ μάλλον πενιχρή αποδείχθηκε κι η εικαστική κληρονομιά του."
Από τεχνικής πλευράς, τη χρήση τού χρώματος, την αχαλίνωτη φαντασία, λίγοι τού αμφισβητούν την απαράμιλλη τεχνική δεξιότητα . Από την άποψη της προσωπικότητάς του όμως και του αντικτύπου που είχε στην τέχνη του αιώνα μας, πρώτος ο Αντρέ Μπρετόν έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: αναγραμμάτισε το όνομά του σε "Avida dollars" = πλεονέκτης [των] δολαρίων! Απέδειξα τους δισταγμούς μου; :-)
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, June 3, 2008 10:52 PM
από RETURN
Αγαπητή μου Ερμία, πολύ συχνά ο Μπρετόν δεν είναι απαλλαγμένος από πάθη και προσωπικές εμπάθειες...
Μην ξεχνάς πως ο ίδιος ήταν εξαιρετικά αυταρχικός ως φυσιογνωμία και όχι σπάνια αποπειράτο να επιβάλλει ενα σχεδόν "αστυνομικό" καθεστώς στους σουρρεαλιστικούς κύκλους...
Είχε μια εμμονή με την "ορθοδοξία" όσον αφορά το σουρρεαλιστικό κίνημα, πράγμα που συνιστούσε μια εξαιρετική αντίφαση: προσπαθούσε ο ίδιος να αποδώσει μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ομοιογένεια σε κάτι που από τη φύση του ήταν εξαιρετικά ανομοιογενές.
Οι ρήξεις με Giorgio de Chirico και Antonin Artaud (για να αναφέρουμε δυο "χτυπητά" παραδείγματα), δεν ήταν τυχαίες...
Ήταν απόλυτα λογικό ο αναρχοτροτσκιστής Μπρετόν να μην "πολυχωνεύει" τον αλλοπρόσαλλο πολιτικά Νταλί, πολλώ δε μάλλον που ο δεύτερος ήταν αδύνατον να μετέχει σε κάτι "μαζικό" χωρίς να το καταστήσει ipso facto κωμωδία.
Σίγουρα ο Νταλί μετήλθε διαφόρων τεχνασμάτων για να προσελκύσει "κόσμο" προς τη τέχνη του.
Όμως ήταν και η "μόδα" εκείνη την εποχή. Πολλοί καλλιτέχνες προέβαιναν σε κραυγαλέες δημόσιες επιδείξεις "παλαβομάρας" για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού.
Όπως και να 'χει το έργο του μπορεί να μη βρήκε συνεχιστές, αλλά αυτό δεν είναι "μείον", αποδεικνύει μάλλον την ισχυρή του καλλιτεχνική προσωπικότητα.
THE RETURN, June 4, 2008 3:20 AM
από ΕΡΜΙΑ
Ο σουρεαλισμός δείχνει να άναψε φαναράκια στην άμμο :-)
"ο Νταλί φταίει"!
Aγαπητέ RETURN, δεν αντιδρώ καθόλου για τη φύση τού Μπρετόν όπως την περιγράφεις. θα προσπαθήσω μόνο να δω κάποια στοιχεία τού "μανιφέστου" του για τον σουρεαλισμό, απο τη δική του όχθη. ξέρουμε πως ο σουρεαλισμός "του" γεννήθηκε και βρήκε πεδίο στη λογοτεχνία και τηn ποίηση κι έπειτα επεκτάθηκε στις υπόλοιπες τέχνες. έψαξα ένα βιβλίο του Μ. Ραϋμόν (που κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικό) για να βρώ έναν ορισμό τού σουρεαλισμού που να ξεφεύγει απο τον τύπο τού ορισμού που έγραψα στο περασμένο σχόλιο. τι βρήκα: "..ήταν κατά βάση ένα ποιητικό κίνημα ενώ απο ιστορική βάση δεν ήταν παρά μιά εφήμερη φάση τού ρομαντικού κινήματος εφαρμογής μιάς καθολικής 'μεταφυσικής ευαισθησίας' που εξερευνά άφοβα τα όρια τής μοίρας και τού προορισμού τού ανθρώπου." Στο ίδιο βιβλίο βρήκα κάποια αποσπάσματα απο απόψεις τού Μπρετόν. ξεχωρίζω αυτή "μόνο η λέξη ελευθερία με ενθουσιάζει ακόμα".
Για τον Μπρετόν, ο σουρεαλισμός ήταν μιά ηρωική προσπάθεια να βρούν έκφραση αλλά και να συγκρατηθούν "οι δαιμονικές δυνάμεις που αποδεσμευονται απο το υποσυνείδητο με τον αυτοματισμό." Και επειδή οι δυνάμεις αυτές δεν μπορούν να οριστούν λογικά, απέκλεισε κάθε κονφορμισμό. η ουσία του δηλαδή βρίσκεται στο κάλεσμα για απόλυτη ελευθερία τού πνεύματος σ' αυτή τη δήλωση "πως η ζωή και η ποίηση είναι αλλού και πως πρέπει να κατακτηθούν με κίνδυνο η καθεμιά ξεχωριστά, αλλά και η μιά με την άλλη, αφού τελικά συναντώνται και συγχωνεύονται για ν' αρνηθούν αυτό τον ψεύτικο κόσμο, για να βεβαιώσουν πως το παιχνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα, πως όλα μπορούν να σωθούν".
τώρα κατά τα λεγόμενα τού ίδιου τού Μπρετόν "...το 1929 τρύπωσε στο σουρεαλιστικό κίνημα ο Νταλί". Απο τον ιστορικό H.Reed (που είναι γενικά απο τους πιό μετριοπαθείς απέναντι στον Νταλί) πήρα όλο το απολαυστικό κείμενο τού Μπρετόν για τη συμβολή τού Νταλί στο κίνημα.
"Στο θεωρητικό επίπεδο, προχώρησε με δάνεια και αντιπαραθέσεις. Το πιό εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής του τής τάσης είναι το σύμφυρμα που ονόμασε 'παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητα' που αποτελούσε μείγμα τών απόψεων τού Κόσομο και τού ντα Βίντσι (να αποροφηθείς στη παρατήρηση μιάς φτυσιάς ή ενός παλιού τοίχου μέχρι που να παρουσιαστεί στο μάτι ένας δεύτερος κόσμος που η ζωγραφική να είναι εξίσου ικανή να αποκαλύψει) καθώς και άλλων μεθόδων που ήδη ο Έρνστ συνιστούσε για να εντείνουν την ερεθιστικότητα τών νοητικών λειτουργιών. παρόλη την αμφίβολη ικανότητα παρουσίασης που τον χαρακτήριζε, το έργο τού Νταλί παγιδευμένο σε μιά υπερβολική οπισθοδρομική τεχνική και στιγματισμένο απο μιά κυνική αδιαφορία για τα μέσα που χρησιμοποιούσε για να επιβληθεί, βουλιάζει σ' έναν ακαδημαϊσμό που αποκαλείται αυθαίρετα κλασικισμός, και απο το 1936 δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον για τον σουρεαλισμό."
Τα λόγια αυτά γράφτηκαν το 1942 και πιό κάτω παραθέτω τις απόψεις τού H.Reed (ο λόγος που τις παραθέτω αυτούσιες είναι γιατί απλά... συμφωνώ απόλυτα)
"...Το έργο τού Νταλί στη δεκαετία τού '40 έχει βυθιστεί ακόμα χαμηλότερα με το να εκμεταλλεύεται με κυνικό τρόπο μιά συναισθηματική και εντυπωσιοθηρική θρησκοληψία (ο μυστικός δείπνος του που έχει δανείσει στην εθν. πινακοθήκη τής Ουάσινγκτον, είναι ένα σκηνικό προσφορά στούς προληπτικούς). Η θεατρικότητά του, μόνιμο χαρακτηριστικό τής συμπεριφοράς του, τον έχει οδηγήσει στην υπηρεσία εκείνων τών αντιδραστικών δυνάμεων στην Ισπανία που ο θρίαμβός τους υπήρξε η μεγαλύτερη ήττα για τον ανθρωπισμό, ο οποίος σε τελευταία ανάλυση δεν έπαψε να αποτελεί το κύριο μέλημα τού σουρεαλιστικού κινήματος παρόλους τούς κατά καιρούς εξωφρενισμούς του... Ο Νταλί για το πολύ κοινό έχει ταυτιστεί με τον σουρεαλισμό πράγμα που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επιδειξιομανία του. Πράγματι η "παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητά" του υπήρξε αρκετά επιτήδεια ώστε να δικαιολογεί αυτή τη λαθεμένη ταύτιση. Ομως, πρέπει να έχουμε στο μυαλό πως η αντίφαση και η ασάφεια είναι σύμφυτες με την έννοια τής "υπερπραγματικότητας" και κανένας καλλιτέχνης, καμμιά καλλιτεχνική ομάδα, δεν μπορεί να ισχυριστεί οτι εκπροσωπεί αποκλειστικά ένα κίνημα με τόσο ακαθόριστα σύνορα."
Κάποιες στιγμές θα προτιμούσα να γνώριζα το έργο τού Νταλί χωρίς να "γνωρίζω" τον ίδιο, για να μπορώ να απολαμβάνω την τεχνική του - πέρα απο -ισμούς και να φαντάζομαι τις δικές μου εικόνες, να κάνω τις δικές μου σκέψεις με αφορμή και αιτία μόνο το έργο του.
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, June 4, 2008 11:24 PM
από RETURN
Αγαπητή μου Ερμία,
η τέχνη και η κρίση της τέχνης είναι πάνω απ' όλα ένα ζήτημα ατομικό.
Θέλω να πω εδώ ότι το να προστρέχουμε στις αυθεντίες για να "καθαρίσουν" για μας και την δική μας κρίση δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Σημασία έχει τι λέμε εμείς για τον κάθε καλλιτέχνη.
Η γνώμη κάποιου αξιόλογου ανθρώπου σε αυτό ούτε καν επικουρικώς δεν μπορεί να σταθεί.
Δεν μπορούμε να υιοθετούμε τι λέει ο Μπρετόν και τι λέει ο Ρηντ για τον έναν και τον άλλον.
Τη στιγμή μάλιστα που ο πρώτος υπήρξε προφανέστατα εμπαθής προς τον Νταλί και όσο για τον δεύτερο θα έλεγα ότι ο σουρρεαλισμός δεν ήταν το φόρτε του...
Αλλά δεν έχει σημασία αυτό.
Σημασία έχει πώς στεκόμαστε εμείς ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τις "αυθεντίες".
Να σου δώσω ένα παράδειγμα.
Ο Βάγκνερ, ας πούμε, απεχθανόταν τον Μέντελσον (από αντισημιτική προκατάληψη).
Τι σημαίνει αυτό; ότι δεν είναι ο Μέντελσον κορυφαίος ρομαντικός συνθέτης;
Χωρίς να έχει σημασία το γεγονός ότι ο Βάγκνερ είναι κατά πολύ πολυτιμότερος για την Ιστορία της μουσικής.
Πάμπολλα τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην ιστορία της τέχνης και η λύση εδώ δεν είναι να υιοθέτησουμε κάποια άποψη αλλά το να δημιουργήσουμε άποψη.
Φιλικά.
THE RETURN, June 5, 2008 12:53 PM
Αγαπητή μου Ερμία, πολύ συχνά ο Μπρετόν δεν είναι απαλλαγμένος από πάθη και προσωπικές εμπάθειες...
Μην ξεχνάς πως ο ίδιος ήταν εξαιρετικά αυταρχικός ως φυσιογνωμία και όχι σπάνια αποπειράτο να επιβάλλει ενα σχεδόν "αστυνομικό" καθεστώς στους σουρρεαλιστικούς κύκλους...
Είχε μια εμμονή με την "ορθοδοξία" όσον αφορά το σουρρεαλιστικό κίνημα, πράγμα που συνιστούσε μια εξαιρετική αντίφαση: προσπαθούσε ο ίδιος να αποδώσει μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ομοιογένεια σε κάτι που από τη φύση του ήταν εξαιρετικά ανομοιογενές.
Οι ρήξεις με Giorgio de Chirico και Antonin Artaud (για να αναφέρουμε δυο "χτυπητά" παραδείγματα), δεν ήταν τυχαίες...
Ήταν απόλυτα λογικό ο αναρχοτροτσκιστής Μπρετόν να μην "πολυχωνεύει" τον αλλοπρόσαλλο πολιτικά Νταλί, πολλώ δε μάλλον που ο δεύτερος ήταν αδύνατον να μετέχει σε κάτι "μαζικό" χωρίς να το καταστήσει ipso facto κωμωδία.
Σίγουρα ο Νταλί μετήλθε διαφόρων τεχνασμάτων για να προσελκύσει "κόσμο" προς τη τέχνη του.
Όμως ήταν και η "μόδα" εκείνη την εποχή. Πολλοί καλλιτέχνες προέβαιναν σε κραυγαλέες δημόσιες επιδείξεις "παλαβομάρας" για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού.
Όπως και να 'χει το έργο του μπορεί να μη βρήκε συνεχιστές, αλλά αυτό δεν είναι "μείον", αποδεικνύει μάλλον την ισχυρή του καλλιτεχνική προσωπικότητα.
THE RETURN, June 4, 2008 3:20 AM
από ΕΡΜΙΑ
Ο σουρεαλισμός δείχνει να άναψε φαναράκια στην άμμο :-)
"ο Νταλί φταίει"!
Aγαπητέ RETURN, δεν αντιδρώ καθόλου για τη φύση τού Μπρετόν όπως την περιγράφεις. θα προσπαθήσω μόνο να δω κάποια στοιχεία τού "μανιφέστου" του για τον σουρεαλισμό, απο τη δική του όχθη. ξέρουμε πως ο σουρεαλισμός "του" γεννήθηκε και βρήκε πεδίο στη λογοτεχνία και τηn ποίηση κι έπειτα επεκτάθηκε στις υπόλοιπες τέχνες. έψαξα ένα βιβλίο του Μ. Ραϋμόν (που κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικό) για να βρώ έναν ορισμό τού σουρεαλισμού που να ξεφεύγει απο τον τύπο τού ορισμού που έγραψα στο περασμένο σχόλιο. τι βρήκα: "..ήταν κατά βάση ένα ποιητικό κίνημα ενώ απο ιστορική βάση δεν ήταν παρά μιά εφήμερη φάση τού ρομαντικού κινήματος εφαρμογής μιάς καθολικής 'μεταφυσικής ευαισθησίας' που εξερευνά άφοβα τα όρια τής μοίρας και τού προορισμού τού ανθρώπου." Στο ίδιο βιβλίο βρήκα κάποια αποσπάσματα απο απόψεις τού Μπρετόν. ξεχωρίζω αυτή "μόνο η λέξη ελευθερία με ενθουσιάζει ακόμα".
Για τον Μπρετόν, ο σουρεαλισμός ήταν μιά ηρωική προσπάθεια να βρούν έκφραση αλλά και να συγκρατηθούν "οι δαιμονικές δυνάμεις που αποδεσμευονται απο το υποσυνείδητο με τον αυτοματισμό." Και επειδή οι δυνάμεις αυτές δεν μπορούν να οριστούν λογικά, απέκλεισε κάθε κονφορμισμό. η ουσία του δηλαδή βρίσκεται στο κάλεσμα για απόλυτη ελευθερία τού πνεύματος σ' αυτή τη δήλωση "πως η ζωή και η ποίηση είναι αλλού και πως πρέπει να κατακτηθούν με κίνδυνο η καθεμιά ξεχωριστά, αλλά και η μιά με την άλλη, αφού τελικά συναντώνται και συγχωνεύονται για ν' αρνηθούν αυτό τον ψεύτικο κόσμο, για να βεβαιώσουν πως το παιχνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα, πως όλα μπορούν να σωθούν".
τώρα κατά τα λεγόμενα τού ίδιου τού Μπρετόν "...το 1929 τρύπωσε στο σουρεαλιστικό κίνημα ο Νταλί". Απο τον ιστορικό H.Reed (που είναι γενικά απο τους πιό μετριοπαθείς απέναντι στον Νταλί) πήρα όλο το απολαυστικό κείμενο τού Μπρετόν για τη συμβολή τού Νταλί στο κίνημα.
"Στο θεωρητικό επίπεδο, προχώρησε με δάνεια και αντιπαραθέσεις. Το πιό εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής του τής τάσης είναι το σύμφυρμα που ονόμασε 'παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητα' που αποτελούσε μείγμα τών απόψεων τού Κόσομο και τού ντα Βίντσι (να αποροφηθείς στη παρατήρηση μιάς φτυσιάς ή ενός παλιού τοίχου μέχρι που να παρουσιαστεί στο μάτι ένας δεύτερος κόσμος που η ζωγραφική να είναι εξίσου ικανή να αποκαλύψει) καθώς και άλλων μεθόδων που ήδη ο Έρνστ συνιστούσε για να εντείνουν την ερεθιστικότητα τών νοητικών λειτουργιών. παρόλη την αμφίβολη ικανότητα παρουσίασης που τον χαρακτήριζε, το έργο τού Νταλί παγιδευμένο σε μιά υπερβολική οπισθοδρομική τεχνική και στιγματισμένο απο μιά κυνική αδιαφορία για τα μέσα που χρησιμοποιούσε για να επιβληθεί, βουλιάζει σ' έναν ακαδημαϊσμό που αποκαλείται αυθαίρετα κλασικισμός, και απο το 1936 δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον για τον σουρεαλισμό."
Τα λόγια αυτά γράφτηκαν το 1942 και πιό κάτω παραθέτω τις απόψεις τού H.Reed (ο λόγος που τις παραθέτω αυτούσιες είναι γιατί απλά... συμφωνώ απόλυτα)
"...Το έργο τού Νταλί στη δεκαετία τού '40 έχει βυθιστεί ακόμα χαμηλότερα με το να εκμεταλλεύεται με κυνικό τρόπο μιά συναισθηματική και εντυπωσιοθηρική θρησκοληψία (ο μυστικός δείπνος του που έχει δανείσει στην εθν. πινακοθήκη τής Ουάσινγκτον, είναι ένα σκηνικό προσφορά στούς προληπτικούς). Η θεατρικότητά του, μόνιμο χαρακτηριστικό τής συμπεριφοράς του, τον έχει οδηγήσει στην υπηρεσία εκείνων τών αντιδραστικών δυνάμεων στην Ισπανία που ο θρίαμβός τους υπήρξε η μεγαλύτερη ήττα για τον ανθρωπισμό, ο οποίος σε τελευταία ανάλυση δεν έπαψε να αποτελεί το κύριο μέλημα τού σουρεαλιστικού κινήματος παρόλους τούς κατά καιρούς εξωφρενισμούς του... Ο Νταλί για το πολύ κοινό έχει ταυτιστεί με τον σουρεαλισμό πράγμα που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επιδειξιομανία του. Πράγματι η "παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητά" του υπήρξε αρκετά επιτήδεια ώστε να δικαιολογεί αυτή τη λαθεμένη ταύτιση. Ομως, πρέπει να έχουμε στο μυαλό πως η αντίφαση και η ασάφεια είναι σύμφυτες με την έννοια τής "υπερπραγματικότητας" και κανένας καλλιτέχνης, καμμιά καλλιτεχνική ομάδα, δεν μπορεί να ισχυριστεί οτι εκπροσωπεί αποκλειστικά ένα κίνημα με τόσο ακαθόριστα σύνορα."
Κάποιες στιγμές θα προτιμούσα να γνώριζα το έργο τού Νταλί χωρίς να "γνωρίζω" τον ίδιο, για να μπορώ να απολαμβάνω την τεχνική του - πέρα απο -ισμούς και να φαντάζομαι τις δικές μου εικόνες, να κάνω τις δικές μου σκέψεις με αφορμή και αιτία μόνο το έργο του.
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, June 4, 2008 11:24 PM
από RETURN
Αγαπητή μου Ερμία,
η τέχνη και η κρίση της τέχνης είναι πάνω απ' όλα ένα ζήτημα ατομικό.
Θέλω να πω εδώ ότι το να προστρέχουμε στις αυθεντίες για να "καθαρίσουν" για μας και την δική μας κρίση δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Σημασία έχει τι λέμε εμείς για τον κάθε καλλιτέχνη.
Η γνώμη κάποιου αξιόλογου ανθρώπου σε αυτό ούτε καν επικουρικώς δεν μπορεί να σταθεί.
Δεν μπορούμε να υιοθετούμε τι λέει ο Μπρετόν και τι λέει ο Ρηντ για τον έναν και τον άλλον.
Τη στιγμή μάλιστα που ο πρώτος υπήρξε προφανέστατα εμπαθής προς τον Νταλί και όσο για τον δεύτερο θα έλεγα ότι ο σουρρεαλισμός δεν ήταν το φόρτε του...
Αλλά δεν έχει σημασία αυτό.
Σημασία έχει πώς στεκόμαστε εμείς ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τις "αυθεντίες".
Να σου δώσω ένα παράδειγμα.
Ο Βάγκνερ, ας πούμε, απεχθανόταν τον Μέντελσον (από αντισημιτική προκατάληψη).
Τι σημαίνει αυτό; ότι δεν είναι ο Μέντελσον κορυφαίος ρομαντικός συνθέτης;
Χωρίς να έχει σημασία το γεγονός ότι ο Βάγκνερ είναι κατά πολύ πολυτιμότερος για την Ιστορία της μουσικής.
Πάμπολλα τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην ιστορία της τέχνης και η λύση εδώ δεν είναι να υιοθέτησουμε κάποια άποψη αλλά το να δημιουργήσουμε άποψη.
Φιλικά.
THE RETURN, June 5, 2008 12:53 PM
από onlysand
ΕΡΜΙΑ :)
Θέλω απόλυτα να υιοθετήσω αυτό: “θα προτιμούσα να γνώριζα το έργο τού Νταλί χωρίς να "γνωρίζω" τον ίδιο” - ισχύει για όλους τους ανθρώπους τής Τέχνης (και των Γραμμάτων!)
Mπορεί να 'κατηγορηθώ' για συναισθηματισμό (δεν θα είναι η πρώτη φορά...;) αλλά δεν γίνεται να θεωρήσω (=δω) την Τέχνη ως κάτι ξεκομμένο απ' την ψυχή του δημιουργού.
Επί του προκειμένου: η υποκειμενική 'ζυγαριά' μου – χωρίς να απορρίπτει το εντυπωσιακό τάλαντο του Νταλί – γέρνει προς τον Μπρετόν. Πράγματι – και δεν είναι προς έπαινο, να αρνούμαστε υψιπετή οράματα, μόνο και μόνο επειδή η εποχή μας είναι αφόρητα πεζή και χρηματο-κίνητη - ο σουρρεαλισμός ήταν όντως ένα κάλεσμα για την ελευθερία του πνεύματος, ώστε οι 'δαιμονικές' δυνάμεις να συναντηθούν και συγχωνευθούν “για ν' αρνηθούν αυτό τον ψεύτικο κόσμο, για να βεβαιώσουν πως το παιχνίδι δεν έχει κριθεί ακόμα, πως όλα μπορούν να σωθούν".
Αυτό και μόνο τον 'απομακρύνει' από κάθε απόπειρα 'ένταξής' του σε ρεύματα/κύματα/κινήματα κ.λπ.
Να είσαι καλά και πολλά πολλά ευχαριστώ! :)
June 5, 2008 3:00 PM
My RETURN :)
κήρυκα (ορμητικά αισιόδοξο!) για την ανύψωση του Ατόμου – ενέχει ευθύνες μια τέτοια προοπτική ;)
Ως εκ της εγγενούς δυσκολίας να τις αναλάβουν όλα τα μέλη μιας κοινωνίας, φοβάμαι πως εμπίπτουμε πάλι στην “Τέχνη για τους Εκλεκτούς” – ιστορική ειρωνεία... ;)
Με άλλα λόγια, σε ποιού (=τίνος ποιού) ατόμου την κρίση επαφίεται η Τέχνη (και η μελέτη της)
Ωστόσο, η "παρανοϊκο-κριτική δραστηριότητα" του Νταλί δεν είναι ικανή, νομίζω, αφενός να 'διασύρει' τον σουρρεαλισμό στα επίπεδα της εντυπωσιοθηρικής επιδειξιομανίας του, αφετέρου, αυτή η τελευταία, δεν μπορεί να αφαιρέσει τίποτα απ' το λαμπρά ιδιοφυές 'περιεχόμενο' του έργου του.
Αχ, Ποιητή μου, πόσο θα 'θελα, να 'ταν όλος ο κόσμος στο ύψος σου :)
onlysand, June 5, 2008 3:04 PM
Μερικές ακόμη από τις ανεξάντλητες 'όψεις' τού Νταλί απολαμβάνουμε και στη σελίδα τού Ιωάννη Ξενίδη:
http://mesokosmos.blogspot.com/2008/06/blog-post_18.html
έπεα επί άμμου 22/5/2008
από IGNIS
Ο υπέροχος, ο ιδιοφυής Νταλί... Ο μόνος μεγαλομανής που δεν θα ένοιωθα ότι ήταν υπερφίαλος, καλά τα έλεγε στον εαυτό του, ήταν το τέλειο.
Να προσθέσω, και συγγραφέας. Με ένα εντυπωσιακό σε σύλληψη μυθιστόρημα (πλην της αυτοβιογραφίας του) το "Κρυμμένα Πρόσωπα" (εκδόσεις Εξάντας). Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, ένα από τα πιο δυνατά έργα που έχω διαβάσει: Ένας τρίτος τρόπος να βασανίζουν τον εαυτό τους οι δυο ήρωες, η Σολάνζ ντε Κλεντά και ο κόμης ντε Γκρανσάιγ, κάτι ανάμεσα σε μαζοχισμό και σαδισμό: δεν θα ενωθούν ποτέ, μια και τους εμποδίζει ισχυρότατος εγωισμός και απτόητη εγωπάθεια, ο καθένας θέλει τον άλλον να υποχωρήσει, όχι μόνον να τον ισοπεδώσει, μα να πέσει στα πόδια του ολοκληρωτικά ηττημένος, ξέψυχος... Τελικά νικά ο θάνατος επειδή οι καιροί είναι άστοργοι και δεν συγχωρούν τις παλινδρομήσεις και τα διαρκή παιγνίδια λες και πάντα υπάρχει απόθεμα από "αύριο"...
Όταν ο άνθρωπος είναι τέτοια μεγαλοφυΐα ζωγραφίζει αριστουργήματα με κάθε τρόπο, είτε με τον χρωστήρα είτε με την γραφίδα... (και κοσμήματα αν δεν κάνω λάθος αλλ' επ' αυτών δεν έχω γνώμη)
(κι αυτή την Γκαλά πώς την έφαγε από τον Ελυάρ... τόσο άπειρος νεαρός κι ανίδεος που ήταν τότε, τι να είδε εκείνη η πανέξυπνη γυναίκα, την μόνιμη αθανασία της στον καμβά; Την ένδοξη μούσα που θα γινόταν, την ομορφιά της που θα επιζούσε έτσι του θανάτου και του γήρατος; Τι την δελέασε τόσο;)
( ......... )
Και υπέροχος ο πίνακας με την Γκαλά, το σώμα της στον ορίζοντα ως ναός...
IGNIS, May 31, 2008 10:41 PM
Ο υπέροχος, ο ιδιοφυής Νταλί... Ο μόνος μεγαλομανής που δεν θα ένοιωθα ότι ήταν υπερφίαλος, καλά τα έλεγε στον εαυτό του, ήταν το τέλειο.
Να προσθέσω, και συγγραφέας. Με ένα εντυπωσιακό σε σύλληψη μυθιστόρημα (πλην της αυτοβιογραφίας του) το "Κρυμμένα Πρόσωπα" (εκδόσεις Εξάντας). Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, ένα από τα πιο δυνατά έργα που έχω διαβάσει: Ένας τρίτος τρόπος να βασανίζουν τον εαυτό τους οι δυο ήρωες, η Σολάνζ ντε Κλεντά και ο κόμης ντε Γκρανσάιγ, κάτι ανάμεσα σε μαζοχισμό και σαδισμό: δεν θα ενωθούν ποτέ, μια και τους εμποδίζει ισχυρότατος εγωισμός και απτόητη εγωπάθεια, ο καθένας θέλει τον άλλον να υποχωρήσει, όχι μόνον να τον ισοπεδώσει, μα να πέσει στα πόδια του ολοκληρωτικά ηττημένος, ξέψυχος... Τελικά νικά ο θάνατος επειδή οι καιροί είναι άστοργοι και δεν συγχωρούν τις παλινδρομήσεις και τα διαρκή παιγνίδια λες και πάντα υπάρχει απόθεμα από "αύριο"...
Όταν ο άνθρωπος είναι τέτοια μεγαλοφυΐα ζωγραφίζει αριστουργήματα με κάθε τρόπο, είτε με τον χρωστήρα είτε με την γραφίδα... (και κοσμήματα αν δεν κάνω λάθος αλλ' επ' αυτών δεν έχω γνώμη)
(κι αυτή την Γκαλά πώς την έφαγε από τον Ελυάρ... τόσο άπειρος νεαρός κι ανίδεος που ήταν τότε, τι να είδε εκείνη η πανέξυπνη γυναίκα, την μόνιμη αθανασία της στον καμβά; Την ένδοξη μούσα που θα γινόταν, την ομορφιά της που θα επιζούσε έτσι του θανάτου και του γήρατος; Τι την δελέασε τόσο;)
( ......... )
Και υπέροχος ο πίνακας με την Γκαλά, το σώμα της στον ορίζοντα ως ναός...
IGNIS, May 31, 2008 10:41 PM
από RETURN
( ......... )
Ο Νταλί κατά τη γνώμη μου είναι μια εξόχως ιδιάζουσα περίπτωση. Ο μπαρόκ σουρρεαλισμός του δεν είναι έξω από την εποχή του και αδύνατον να κατανοηθεί χωρίς αυτήν.
Καίτοι οι κινήσεις του καλλιτέχνη είναι "μεγαλιθικής διέκτασης", προχωρώντας στην καθίδρυση ενός ιδιοτύπου μαυσωλείου του ασυνειδήτου,
εν τούτοις ο Τουταγχαμών των σουρρεαλιστών "θάβεται" μέσα στο έργο του με αναστάσιμες σάλπιγγες.
Η όλη στέψη του καλλιτέχνη με ένα εγωκεντρικό διάδημα που ο κόσμος οφείλει να κατανοήσει, με λίγα λόγια η αντιστροφή της σχέσης ανθρωπότητας-καλλιτέχνη όπου η πρώτη μένει εμβρόντητη μπροστά στον αποκαλυπτικό χαρακτήρα του δεύτερου, πέρα από τη κρυμμένη "μεσσιανική" προβολή που εμπεριέχει,ανασύρει και μια βαρεία νύχτα, κληροδότημα του μεσοπολέμου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Αν η ανθρωπότητα είναι τόσο ανώριμη ώστε κάτω απο συγκεκριμένες ιστορικές περιστάσεις μπορεί να επιφέρει "φύρερ" στην εξουσία, τότε ο καλλιτέχνης έχοντας βιώσει το δράμα του μακελειού, γίνεται ο ίδιος ένας αυτόκλητος "οδηγός" του κόσμου μέσα από τη τέχνη του.
Η κίνηση μπορεί να χαρακτηρισθεί "γραφική" ή "επιτηδευμένα γραφική" όσο γκροτέσκο ήταν μέσα στη τραγωδία του και το μέσον του αιώνα.
Είναι όμως πρωτίστως "τραυματική" κίνηση.
Από αυτή την άποψη η διαφορά του Νταλί από ένα τρελλό ορίζεται κυρίως από το γεγονός ότι αυτός ήξερε ότι ήταν καλλιτέχνης...
Στον αντίποδα της μεσσιανικής έκρηξης του Νταλί, βρίσκεται ο Ρενέ Μαγκρίτ.
Ο δεύτερος παρακολουθεί με συγκρατημένο μηδενισμό τις μεταπολεμικές απόρροιες, σχολιάζοντας με ευφυή τρόπο την απουσία του μεσσία.
Ο Νταλί από την άλλη μεσσιανικοποιεί την ατομική τέχνη σε ένα κόσμο που εξ ορισμού κάθε "μεσσίας" δεν μπορεί παρά να είναι άτεχνος και σφετεριστής της τέχνης. "
" Ως επιμύθιο των σκέψεών μου, θα καταθέσω ένα ποίημα που έγραψα μόλις τώρα και το οποίο αφιερώνω σε όλους τους "συνδαιτυμόνες" της "άμμου":
Η Φωτεινή Νύχτα του Νταλί
Στο υπερώο της νοήμονος τρέλλας
Ο Νταλί ζωγράφιζε παρά την
ιερατική πρόθεσή του
την λογική
πανθηρωδώς
Οι άνθρωποι, αμφίβολο έως σήμερα
Αν κατενόησαν επιτυχώς ότι λογική
και τρέλλα
Είναι ομού τα ίδια αιτήματα:
Διεκδίκηση της Εδέμ
με όλη τη χαρά της κόλασης
συμπεριλαμβανομένη
έτσι κι αλλιώς.
THE RETURN, June 1, 2008 1:14 PM
( ......... )
Ο Νταλί κατά τη γνώμη μου είναι μια εξόχως ιδιάζουσα περίπτωση. Ο μπαρόκ σουρρεαλισμός του δεν είναι έξω από την εποχή του και αδύνατον να κατανοηθεί χωρίς αυτήν.
Καίτοι οι κινήσεις του καλλιτέχνη είναι "μεγαλιθικής διέκτασης", προχωρώντας στην καθίδρυση ενός ιδιοτύπου μαυσωλείου του ασυνειδήτου,
εν τούτοις ο Τουταγχαμών των σουρρεαλιστών "θάβεται" μέσα στο έργο του με αναστάσιμες σάλπιγγες.
Η όλη στέψη του καλλιτέχνη με ένα εγωκεντρικό διάδημα που ο κόσμος οφείλει να κατανοήσει, με λίγα λόγια η αντιστροφή της σχέσης ανθρωπότητας-καλλιτέχνη όπου η πρώτη μένει εμβρόντητη μπροστά στον αποκαλυπτικό χαρακτήρα του δεύτερου, πέρα από τη κρυμμένη "μεσσιανική" προβολή που εμπεριέχει,ανασύρει και μια βαρεία νύχτα, κληροδότημα του μεσοπολέμου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Αν η ανθρωπότητα είναι τόσο ανώριμη ώστε κάτω απο συγκεκριμένες ιστορικές περιστάσεις μπορεί να επιφέρει "φύρερ" στην εξουσία, τότε ο καλλιτέχνης έχοντας βιώσει το δράμα του μακελειού, γίνεται ο ίδιος ένας αυτόκλητος "οδηγός" του κόσμου μέσα από τη τέχνη του.
Η κίνηση μπορεί να χαρακτηρισθεί "γραφική" ή "επιτηδευμένα γραφική" όσο γκροτέσκο ήταν μέσα στη τραγωδία του και το μέσον του αιώνα.
Είναι όμως πρωτίστως "τραυματική" κίνηση.
Από αυτή την άποψη η διαφορά του Νταλί από ένα τρελλό ορίζεται κυρίως από το γεγονός ότι αυτός ήξερε ότι ήταν καλλιτέχνης...
Στον αντίποδα της μεσσιανικής έκρηξης του Νταλί, βρίσκεται ο Ρενέ Μαγκρίτ.
Ο δεύτερος παρακολουθεί με συγκρατημένο μηδενισμό τις μεταπολεμικές απόρροιες, σχολιάζοντας με ευφυή τρόπο την απουσία του μεσσία.
Ο Νταλί από την άλλη μεσσιανικοποιεί την ατομική τέχνη σε ένα κόσμο που εξ ορισμού κάθε "μεσσίας" δεν μπορεί παρά να είναι άτεχνος και σφετεριστής της τέχνης. "
" Ως επιμύθιο των σκέψεών μου, θα καταθέσω ένα ποίημα που έγραψα μόλις τώρα και το οποίο αφιερώνω σε όλους τους "συνδαιτυμόνες" της "άμμου":
Η Φωτεινή Νύχτα του Νταλί
Στο υπερώο της νοήμονος τρέλλας
Ο Νταλί ζωγράφιζε παρά την
ιερατική πρόθεσή του
την λογική
πανθηρωδώς
Οι άνθρωποι, αμφίβολο έως σήμερα
Αν κατενόησαν επιτυχώς ότι λογική
και τρέλλα
Είναι ομού τα ίδια αιτήματα:
Διεκδίκηση της Εδέμ
με όλη τη χαρά της κόλασης
συμπεριλαμβανομένη
έτσι κι αλλιώς.
THE RETURN, June 1, 2008 1:14 PM
από MONODY
Τουλάχιστον συνομιλούμε στα όνειρα.
(ian hunter: the ship)
We walked to the sea, just my father and me
And the dogs played around on the sand.
Winter cold cut the air, hanging still everywhere
Dressed in gray did he say hold my hand?
I said love's easier when it's far away
We sat and watched the distant lights.
We're two ships that pass in the night
And we smile when we say it's alright.
We're still here, it's just that we're out of sight
Like those ships that pass in the night.
There's a boat on the line where the sea meets the sky.
There's another that rides far behind.
And it seems you and I are like strangers a wide
Ways apart as we drift on through time.
He said it's harder now you're far away
We only read you when you write.
We're two ships that pass in the night
We both smile when we say it's alright.
We're still here, oh it's just that we're out of sight
Like those ships that pass in the night.
We're two ships that pass in the night
We're two ships that pass in the night
We're two ships that pass in the night
MONODY, May 23, 2008 4:56 PM
από IGNIS
Για τη Σαντορίνη
Όταν οι βάρβαροι εισβολείς στο νησί ήσαν πολύ λιγότεροι και έμπλεοι σεβασμού... δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοιες κοιτίδες ηρεμίας τώρα εκεί... ήμουν στις πρώτες μου ελεύθερες εξόδους λίγο μετά το πέρας της εφηβείας... κι ήταν ένα μέρος εκεί στα Φηρά, το Franco’s που μέσα σε εξαίσια μουσική πανδαισία απελάμβανες την φρουλάτη ενώ τα μάτια σου βυθίζονταν σε εκείνο το ονειρικό και αιμάτινο ηλιοβασίλεμα, που αναδείκνυε σκιερό ό,τι είχε απομείνει από το κορμί του ηφαιστείου, απέναντι... έπαιζε μόνον κλασσική, οι ήχοι των ανθρώπων γύρω λίγοι, χαμηλόφωνοι, σχεδόν ψίθυροι, θροΐσματα ανεπαίσθητα, ο φλοίσβος μόνον των κυμάτων της φωνής των, μην την βεβηλώσουν, μην διαταράξουν την ευωχία της ομορφιάς. Καθισμένοι σε μπλε σεζ λονκ παραταγμένες σαν σε πλατεία θεάτρου, που έπαιζε στην σκηνή το ωραιότερο έργο, αυτό των χρωμάτων. Με κατάνυξη λες κι ήσουν σε εκκλησία... κι αν άκουγες Casta Diva με την φωνή της Κάλλας την ώρα που έσβηνε ολοπόρφυρος και φλεγόμενος ο δίσκος του ήλιου στο νερό, ένα ρίγος σε διαπερνούσε...
Και μέσα σε όλη την ευωχία των αισθήσεων, η φρουλάτη. Μείγμα φρούτων με κυριαρχία ροδάκινου, παγωμένο και γλυκύτατο. Που προσέθετες κατά βούληση ή αλκοόλ ή λεμόνι ή γάλα.
Και η ρέμβη γινόταν έκσταση...
Δεν ξέρω αν αυτά υπήρξαν και πιο μετά από την παρελθούσα εποχή της άνθισής μου. Δεν ξέρω αν επέζησε το μέρος αυτό έτσι όπως είχε τότε, στα στίφη των βαρβάρων που κατέλυσαν στο νησί τα κατοπινά χρόνια. Πάντως σε μιαν άκρη του μυαλού μου φυλάσσω προστατευμένες με στοργή αυτές τις εικόνες τυλιγμένες στο βελούδο της αίσθησης που τις συνόδευε. Δεν πήγα ξανά στην Σαντορίνη από τότε, από τα συνεχόμενα εκείνα καλοκαίρια της αναντικατάστατης νεότητας. Να μην πληγώσω αλλοιώνοντας τα πολύτιμα εκείνων των εποχών...
Και με την ευχή να έχει κάθε εποχή της ζωής μας το πολύτιμό της, το ξεχωριστό της αγαθό, σας καλημερίζω φίλοι ωραίοι της Άμμου και εκλεκτή μας Οικοδέσποινα.
IGNIS, May 31, 2008 9:15 AM
έπεα επί άμμου 11/5/08 -2ο
- για το ποστ οψέπΟΤΕ
από ΑΛΕΞ
( ......... )
Ειδικά εκείνη η 3η σου στροφή Νανά, είναι μαχαιριά.Τα λες όλα τόσο εύστοχα.
Αντε ...τα πουλήσαμε όλα. Μόνο τα "μέσα" ρούχα μάς έμειναν (να το πω κομψά & ευγενικά) Άντε μωρέ, ας τα δώσουμε & αυτά στους σύγχρονους "Τσολάκογλου" !
Καλό σας μεσημέρι & ψηλά το κεφάλι.
Άλεξ, May 15, 2008 1:19 PM
από VOUL-VOUL
Νανά, πραγματικά εδώ "θα 'πρεπε να σηκωθούν κι οι πέτρες"! Και δεν έχω καμία σχέση με τον ΟΤΕ!
Δεν είναι σκάνδαλο πια, είναι έγκλημα!
Να είσαι καλά, που βρίσκεις πάντα τρόπους να μας αφυπνίζεις - όπως λένε και τα κορίτσια για την "Άμμο" μας, ΘΑΛΠΕΙ!
Γέλιο-γροθιά το βίντεο με το μωρό - αυτό που τους αξίζει: κλωτσιά! :)))
Την καλησπέρα στους εκλεκτούς συνταξιδιώτες
May 15, 2008 4:29 PM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
Λαμπρά γενναιόδωρο παιδί και τρυφερέ αγωνιστή
Και σε σένα πολλά ευχαριστώ!
Σωστά το λες: δεν πουλάμε πια χρυσαφικά-ψιλοπράγματα, όλο το σπίτι μια κι έξω! ;(
να ξοφλήσουμε τις ...'υποχρεώσεις'
...και φύλλο δεν κουνιέται! Δεν μας αναγνωρίζω πια, 'αδελφέ'
( ......... )
onlysand, May 15, 2008 4:34 PM
VOUL-VOUL :)
( ......... )
Περισσότερο μου κάνει εντύπωση η δική μας απάθεια παρά το δικό τους θράσος...
Ναι, το βίντεο ήρθε ...κι έδεσε! ;)
May 15, 2008 4:36 PM
από ΑΛΕΞ
( ......... )
Ηθελα να προσθέσω κάτι ακόμα που έμαθα σήμερα διαβάζοντας μια εφημερίδα του "δρόμου" (αυτές δηλ που διανέμονται δωρεάν). Ίσως μας περιμένουν & άλλα "δεινά": Αν η Κίνα μετά τον καταστρεπτικό σεισμό δηλώσει ότι δεν μπορεί να αναλάβει την Ολυμπιάδα ...πείτε "αλεύρι" ! Σύμφωνα -λεει- με τους διεθνείς κανονισμούς, οφείλει να αναλάβει η προηγούμενη διοργανώτρια χώρα... Δεν ξέρω μήπως μας σώσει το ότι τελούμε υπο γερμανική κατοχή; Λέτε να μας ξεπουλάν για το καλό μας & να μην το ξέρουμε;
Καλο βραδυ σε όλους/ες.
ΑΛΕΞ, May 15, 2008 8:36 PM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)))
κι εγώ νόμιζα ότι τα μελλούμενα χτυπάνε καμπανάκι για ΔΕΗ, ΟΣΕ κ.λπ. ;)
Tα καυστικά σου βέλη δείχνουν πως πάντα υπάρχουν τα ...χειρότερα \
Ο Θεός σώζοι (='ευκτική' ΠΤΩΣΗ) την ΚΙΝΑ!
( ......... )
onlysand, May 15, 2008 9:10 PM
από ERASER
( ......... )
Αν και δυνατό, αρκετά συμβολικό το βρίσκω για να το καταλάβουν τα παχύδερμα!
Πάντως, ό,τι πρέπει για να ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ!!!
Πάω κι εγώ να ψηφίσω για την Αγιά Σοφιά
May 16, 2008 2:04 PM
- για ποστ Η Αγία του Θεού Σοφία
από onlysand
Μόλις έφτασε στο ηλ. ταχ/μείο μου:
" Στο site www.hagiasophiablog.com υπάρχει ένα LINK, για να ψηφίσετε, ώστε να ξαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία στην Κων/πολη ως χριστιανική εκκλησία και όχι ως μουσείο.
Για να ξεκινήσει η διαδικασία συζήτησης και άσκησης πίεσης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προς την Τουρκία χρειάζονται 1.000.000 ηλεκτρονικές υπογραφές.
Ήδη σε μια εβδομάδα μαζεύτηκαν χωρίς καν ανακοινώσεις από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο 50.000.
ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ. "
Καλό βράδυ σε όλους
onlysand, May 15, 2008 10:11 PM
από ΑΛΕΞ
Νανά, θα λεγα πως την είδηση για την Αγιά Σοφιά θα άξιζε τον κόπο να την προβάλεις σε ένα ξεχωριστό ποστ ή να την κάνεις να φαίνεται στην πρώτη σου σελίδα μόνιμα με κάποιον από τους ξεχωριστούς τρόπους προβολής που μόνο εσύ ξέρεις. Αξίζει τον κόπο!
ΑΛΕΞ, May 16, 2008 3:14 PM
από IGNIS
( ......... )
Πρόλαβα και ψήφισα, κι έκανα μια-δυο αναρτήσεις σχετικές (το θέμα ανέκαθεν με συγκινούσε)
( ......... )
Αν υπάρχει έστω και μια ελπίδα να μην αφήσουμε να βεβηλώνεται ένα κομμάτι της Ιστορίας μας, αξίζει να το παλέψουμε
(το λίνκ που θα μπει είναι: http://www.hagiasophiablog.com/mainpage.html )
Ας ξημερώσει κάποτε εκεί. Οκτάχρονο παιδί πρώτη και τελευταία φορά εισήλθα. Κι ακόμα τότε, τόσο μικρή, εκείνοι οι πράσινοι δίσκοι με τις χρυσές υπογραφές των σουλτάνων, το όνομα του αλλάχ τους, τι στο καλό είναι δεν ξέρω, μάτωσαν την ψυχή μου. Ας αποκαθηλωθούν καμιά φορά τα βέβηλα.
(έψαχνα εικόνες για τα δικά μου. Βρήκα πολλές και ολοκάθαρες εδώ. Αξίζει)
IGNIS, May 16, 2008 11:14 PM
από MONODY
Και σε ρωτούσα απεγνωσμένα
Με αγαπάς όπως ή όσο εγώ;
Χωρίς να απαντήσεις
έσκυβες και μου έδινες
εκείνο το φιλί
το φονικό των αποστάσεων.
Υ.Γ.1 Πάντα με προλάβαινες πριν ανοίξω την πόρτα της λήθης
Υ.Γ.2 Ξέρεις εσύ
MONODY, May 16, 2008 11:26 PM
από MERIL
Τα τελευταία σου κομμάτια ένα κι ένα.... Με στίχους λεπίδες
(μα κάποιος μίλησε για παχύδερμα)
Φοβάμαι παρά την αισιοδοξία που διακρίνει πως είμαστε οριστικά στην εποχή του "φάγωμεν πίωμεν".
Όλο το ενδιαφέρον στην ικανοποίηση του εγώ μας. Και αναρωτιέμαι αν κι εμείς που τα λέμε και συμφωνούμε, μόνο στα λόγια μένουμε και επί της ουσίας...
Ωστόσο εσύ μην πτοείσαι από όσα λέω (κουβέντες μόνο) και να συνεχίσεις, είσαι αναγκαιότητα
MERIL, May 18, 2008 9:39 AM
Θα μου επιτρέψεις και μερικούς στίχους;
Ζητάς να πω
Για ό,τι αισθάνομαι
Δύσκολο
Σκαλώνουνε οι λέξεις και
Μπερδεύομαι
Να μουνα χρώμα λέει
Να βάφω την αγάπη
Γαλάζιο
Πράσινο
Και πορφυρό
Ή πάλι του βιολιού το χόρδισμα
αφού κατά πως λεν
αυτό είναι τ’ όργανο της ψυχής
του ανθρώπου...
Μα είμαι μόνο μια φωνή
που αφήνει πίσω της
κουτσουρεμένες λέξεις.
MERIL, May 18, 2008 9:40 AM
από onlysand
IGNIS :)
απ' τα εύοσμα ιώδη σου, στα πορφυρά της ιστορίας που πονά κι όσα δεν έχουμε ζήσει
μερικές φορές, όνειρο είναι ό,τι δεν μπορείς να δεις...
εξαίσιες οι αναρτήσεις σου (μην τις υποτιμάς, παρακαλώ σε!) - ως το βράδυ ελπίζω να προλάβω ν' ανεβάσω, με σχετική αναφορά (μεταξύ άλλων και στο photofolio), τα ελαχίστως οφειλόμενα
- πολύ σ' ευχαριστώ, Χρυσή Ευαισθησία :)
May 18, 2008 11:57 AM
MONODY :)
στην εξορία της λήθης
θα ξεχνιόσουνα κι εσύ
αν άφηνε την πόρτα στους ανέμους
σαν ουρανός να δανειστώ
τα χρώματά της να σε σκέπω;
"Ν' ανοίξεις όπως ένα όστρακο
ερμητικά ...αποδημητικό"
Τα υπόλοιπα σε λίγες μέρες
May 18, 2008 11:59 AM
MERILou :)
γλυκειά, μαχητική και αποφασισμένη
κουβέντες που ανοίγεις και χορούς στα έρημα - γιατρειά για τις πληγές του κόσμου
μην υπερβάλλεις, μάτια μου, η 'αναγκαιότητα' δεν είμ' εγώ - είναι το λεμόνι που στάζει ο καθένας μας στη συνείδησή του για να δει αν είναι ζωντανή (δανείζομαι Ελύτη)
Δεν είμαι παρά "μια φωνή
που αφήνει πίσω της
κουτσουρεμένες λέξεις" (!)
onlysand, May 18, 2008 12:03 PM
από ΕΡΜΙΑ
"..Μονάχα άκρη-άκρη, στο πιο ψηλό μέρος τού Βράχου, η Αγια-Σοφιά (άσπρη μελισσοκερήθρα) μοναχική αλλά διόλου υπεροπτική, να κοιτάζει ολόκληρη τη θάλασσα - και να καίει το λιοπύρι, και να καταφεύγουν στις σκοτεινές στοές της πύλης, όλες σκιές, πρόσωπα, σχήματα αέρινα, αθόρυβα βήματα-σκιές αχρονολόγητες, χρυσοποίκιλτα μετέωρα ενδύματα, θώρακες χάλκινοι, επιγονατίδες, τρείς περικεφαλαίες, ονόματα, λουριά σανδάλια, μπότες, λάβαρα, ηνία, χάντρες, σιγγίλια, σκήπτρα αδαμαντοκόλλητα, μίτρες δεσποτικές και πατερίτσες, ρουμπίνα, σμαράγδια, ζαφείρια, Ευαγγέλια, κόκκινα πρωτογράμματα.."
απο τον Γ.Ρίτσο και τη δική του εικόνα τής ιστορίας...
καλημερούδια :-)
(IGNIS,πολύ σ΄ευχαριστώ για τη βοήθεια! και, ΑΛΕΞ,η ευχή για καλή δύναμη ισχύει συνεχώς)
ΕΡΜΙΑ, May 18, 2008 12:06 PM
από IGNIS
Αυτά που δεν βλέπουμε Νανά μου (απαντώ σε αυτό που είπες, και χάζεψε αρνητισμό και πάλη με τα όνειρα, κάθε είδους!!!!) που δεν μπορούμε να δούμε κι αναθέτουμε στα όνειρα να τα στεγάσουν μέχρι να φανούν μπροστά μας, δεν ξέρω είναι χάρη να περνάνε από κει... Μπορεί να μας κοιμίζουν, να μας πλανεύουν και να τους φοράμε τα ροδιά τους, τα καλά τους ρούχα. Κατά λάθος.
Κι αυτά που δεν έχουμε ζήσει τα ωραία, τα ποθητά, δεν ξέρω αν μπορούν να καταταχθούν όλα στα "όνειρα". Δεν είναι που αντιπαθώ τα όνειρα γιατί είναι πλανευτές κι αμετανόητες ελπίδες που αρνούνται να πεθάνουν λαβωμένες από το εμφανές, είναι που ίσως πολλά εξ αυτών καλύτερα που έτυχε και δεν τα ζήσαμε γιατί μπορεί να ήσαν εφιάλτες...
Αν μας ανήκαν, αν κτίστηκαν σε θεμέλια αλήθειας, μάλιστα! Είναι όνειρα από κείνα τα ωραία, λύχνοι ομορφιάς, λίκνα καρδιάς.
Αν όχι, αν στηρίχτηκαν σε μια οφθαλμαπάτη, αν ήσαν ένας απλός αντικατοπτρισμός πόθων, μια Φάτα Μοργκάνα οριζόντων, να πάνε στο καλό. Καλώς που δεν μας άγγιξαν.
Μα πάλι αν δεν ζήσεις πώς να ξέρεις; Απομένει μόνον να παρατηρείς καλά. Για να ξέρεις ως πού θα απλώσεις το όνειρο. Κι ως πού θα του αφεθείς.
Και να μην αποκαλυφθείς από τα πριν. Μην τύχει και φανείς ευάλωτος. Με δίχως πανοπλία, διάτρητη ή σκουριασμένη από τον χρόνο (ή κάποια δάκρυα)
Ποτέ να μην αφήνουμε να δουν εύκολα οι άλλοι τα όνειρά μας. Μπορεί να θέλουν να μπουν σε αυτά, ως εισβολείς από μια αφύλακτη κερκόπορτα. Και μετά, δόλια, να μας αλώσουν.
Εγώ πάντως αυτά που δεν έζησα τα φαντάζομαι σαν μπαλόνια χρωματιστά, ιριδίζουσες σφαίρες υδαρείς, φούσκες έτοιμες να ανοίξουν. Να ταξιδεύουν στο διηνεκές. Και αχ, πώς θα’θελα να πάρω μια βελόνα να τα σκάσω όλα, για να φανεί ποια ήσαν ανθεκτικά, κόσμοι ολόκληροι και πλανήτες, και ποια πλάνητες και σαπουνόφουσκες, και καλύτερα που φεύγουν μακριά. (και δεν φέγγουν πια)
Όλα, ακόμα κι αν είναι ν’ απομείνω μόνη στο σκοτάδι (μεγάλωσα και δεν φοβάμαι)
Πληθαίνουν τόσο τα φυλλαράκια, ας είναι το δέντρο πάντα θαλερό (έφτασε η ώρα να στήσεις άλλο ένα δενδρύλλιο στον Κήπο σου, να το μεγαλώσουν οι λόγοι μας για σένα)
Κι αν είναι φιλαράκια, ειλικρινές και αληθινό. Φθινόπωρα μην βρίσκει, χειμώνες μην αγγίζουν.
Καλό της Κυριακής απόγευμα
Καλώ της Κυριακής το απόγευμα, να προετοιμάσει μια όμορφη αυριανή βδομάδα.
ΥΓ. αναρωτιέμαι, μήπως άλλα έλεγες κι άλλα είδα και μου'ρθε να απαντήσω; Να, αυτά μου κάνουν τα όνειρα, κουνιούνται κι αλλάζουν θέσεις και με μπερδεύουν, δεν στέκονται ίσια να τα σκοτώσω να ησυχάσω!
IGNIS, May 18, 2008 5:01 PM
από onlysand
ΕΡΜΙΑ :)
Τι όμορφη θέα πανοραμική, απ' το μπαλκόνι της Ιστορίας με την αρμόζουσα αχλύ που φέρνει δάκρυα και πείσμα... ( ......... )
Δεν γνωρίζω το ποίημα - είναι συγκινητικά λιτό μα και φουρτουνιασμένο
May 18, 2008 7:48 PM
IGNIS :)
Πλάνητες ή πλανήτες, μέσα μας τα κουβαλάμε τα όνειρα, ανάλαφρα κι ασήκωτα συγχρόνως, ένα σύμπαν ολόκληρο ανθίζει και μαραίνεται κατά τους χειρισμούς και τα πηδάλια...
Καλά που "σου ήρθε να απαντήσεις", Χρυσή - αλλιώς θα έλειπε ένα ζωηρό πολύχρωμο λουλούδι-πραγματεία για τα όνειρα!
Έχω ένα στέκι στα σύννεφα, αιθεροβάμον, αλλά δεν ξέρω πώς γίνεται να γράφετε μόνο εσείς - όχι για μένα: από σας για σας!
Κι εκεί που αναρωτιόμουνα αν όλα εν τέλει τα αγνοώ και τίποτα δεν μου αστράφτει, ήρθε τυχαία να με συνεφέρει ένα γράμμα απ' τη 'Σκέψη της Ημέρας' - μου απάντησε:
"Το μυστικό είναι να μη θέλεις τίποτα" ...!
onlysand, May 18, 2008 7:53 PM
από ΕΡΜΙΑ
πολύ-πολύ χαίρομαι που σού άρεσε το μικρό απόσπασμα τού Ρίτσου. Είναι απο το "εικονοστάσι τών ανώνυμων αγίων" του -τα μοναδικά του πεζά, 9 τόμοι αν θυμάμαι σωστά. Δεν θυμάμαι απο ποιό συγκεκριμένα προέρχεται (όλα εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ πάντως).
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, May 19, 2008 4:50 PM
από VOUL-VOUL
( ......... )
Να συγχαρώ και τις αγαπητές 'νεράιδες' της "Άμμου":
Ignis, εκπληκτικά τα ποιήματά σου, όπως και όλες οι αναρτήσεις σου, με τόση λεπτότητα και τρυφερό στοχασμό!
Ερμία, πραγματικά απολαυστικό το αφιέρωμα στον ντανταισμό, λεπτομερές και διαφωτιστικότατο!
Να είστε όλοι καλά :)
May 19, 2008 4:54 PM
από ΑΛΕΞ
( ......... )
Ειδικά εκείνη η 3η σου στροφή Νανά, είναι μαχαιριά.Τα λες όλα τόσο εύστοχα.
Αντε ...τα πουλήσαμε όλα. Μόνο τα "μέσα" ρούχα μάς έμειναν (να το πω κομψά & ευγενικά) Άντε μωρέ, ας τα δώσουμε & αυτά στους σύγχρονους "Τσολάκογλου" !
Καλό σας μεσημέρι & ψηλά το κεφάλι.
Άλεξ, May 15, 2008 1:19 PM
από VOUL-VOUL
Νανά, πραγματικά εδώ "θα 'πρεπε να σηκωθούν κι οι πέτρες"! Και δεν έχω καμία σχέση με τον ΟΤΕ!
Δεν είναι σκάνδαλο πια, είναι έγκλημα!
Να είσαι καλά, που βρίσκεις πάντα τρόπους να μας αφυπνίζεις - όπως λένε και τα κορίτσια για την "Άμμο" μας, ΘΑΛΠΕΙ!
Γέλιο-γροθιά το βίντεο με το μωρό - αυτό που τους αξίζει: κλωτσιά! :)))
Την καλησπέρα στους εκλεκτούς συνταξιδιώτες
May 15, 2008 4:29 PM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)
Λαμπρά γενναιόδωρο παιδί και τρυφερέ αγωνιστή
Και σε σένα πολλά ευχαριστώ!
Σωστά το λες: δεν πουλάμε πια χρυσαφικά-ψιλοπράγματα, όλο το σπίτι μια κι έξω! ;(
να ξοφλήσουμε τις ...'υποχρεώσεις'
...και φύλλο δεν κουνιέται! Δεν μας αναγνωρίζω πια, 'αδελφέ'
( ......... )
onlysand, May 15, 2008 4:34 PM
VOUL-VOUL :)
( ......... )
Περισσότερο μου κάνει εντύπωση η δική μας απάθεια παρά το δικό τους θράσος...
Ναι, το βίντεο ήρθε ...κι έδεσε! ;)
May 15, 2008 4:36 PM
από ΑΛΕΞ
( ......... )
Ηθελα να προσθέσω κάτι ακόμα που έμαθα σήμερα διαβάζοντας μια εφημερίδα του "δρόμου" (αυτές δηλ που διανέμονται δωρεάν). Ίσως μας περιμένουν & άλλα "δεινά": Αν η Κίνα μετά τον καταστρεπτικό σεισμό δηλώσει ότι δεν μπορεί να αναλάβει την Ολυμπιάδα ...πείτε "αλεύρι" ! Σύμφωνα -λεει- με τους διεθνείς κανονισμούς, οφείλει να αναλάβει η προηγούμενη διοργανώτρια χώρα... Δεν ξέρω μήπως μας σώσει το ότι τελούμε υπο γερμανική κατοχή; Λέτε να μας ξεπουλάν για το καλό μας & να μην το ξέρουμε;
Καλο βραδυ σε όλους/ες.
ΑΛΕΞ, May 15, 2008 8:36 PM
από onlysand
ΑΛΕΞ :)))
κι εγώ νόμιζα ότι τα μελλούμενα χτυπάνε καμπανάκι για ΔΕΗ, ΟΣΕ κ.λπ. ;)
Tα καυστικά σου βέλη δείχνουν πως πάντα υπάρχουν τα ...χειρότερα \
Ο Θεός σώζοι (='ευκτική' ΠΤΩΣΗ) την ΚΙΝΑ!
( ......... )
onlysand, May 15, 2008 9:10 PM
από ERASER
( ......... )
Αν και δυνατό, αρκετά συμβολικό το βρίσκω για να το καταλάβουν τα παχύδερμα!
Πάντως, ό,τι πρέπει για να ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ!!!
Πάω κι εγώ να ψηφίσω για την Αγιά Σοφιά
May 16, 2008 2:04 PM
- για ποστ Η Αγία του Θεού Σοφία
από onlysand
Μόλις έφτασε στο ηλ. ταχ/μείο μου:
" Στο site www.hagiasophiablog.com υπάρχει ένα LINK, για να ψηφίσετε, ώστε να ξαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία στην Κων/πολη ως χριστιανική εκκλησία και όχι ως μουσείο.
Για να ξεκινήσει η διαδικασία συζήτησης και άσκησης πίεσης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προς την Τουρκία χρειάζονται 1.000.000 ηλεκτρονικές υπογραφές.
Ήδη σε μια εβδομάδα μαζεύτηκαν χωρίς καν ανακοινώσεις από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο 50.000.
ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ. "
Καλό βράδυ σε όλους
onlysand, May 15, 2008 10:11 PM
από ΑΛΕΞ
Νανά, θα λεγα πως την είδηση για την Αγιά Σοφιά θα άξιζε τον κόπο να την προβάλεις σε ένα ξεχωριστό ποστ ή να την κάνεις να φαίνεται στην πρώτη σου σελίδα μόνιμα με κάποιον από τους ξεχωριστούς τρόπους προβολής που μόνο εσύ ξέρεις. Αξίζει τον κόπο!
ΑΛΕΞ, May 16, 2008 3:14 PM
από IGNIS
( ......... )
Πρόλαβα και ψήφισα, κι έκανα μια-δυο αναρτήσεις σχετικές (το θέμα ανέκαθεν με συγκινούσε)
( ......... )
Αν υπάρχει έστω και μια ελπίδα να μην αφήσουμε να βεβηλώνεται ένα κομμάτι της Ιστορίας μας, αξίζει να το παλέψουμε
(το λίνκ που θα μπει είναι: http://www.hagiasophiablog.com/mainpage.html )
Ας ξημερώσει κάποτε εκεί. Οκτάχρονο παιδί πρώτη και τελευταία φορά εισήλθα. Κι ακόμα τότε, τόσο μικρή, εκείνοι οι πράσινοι δίσκοι με τις χρυσές υπογραφές των σουλτάνων, το όνομα του αλλάχ τους, τι στο καλό είναι δεν ξέρω, μάτωσαν την ψυχή μου. Ας αποκαθηλωθούν καμιά φορά τα βέβηλα.
(έψαχνα εικόνες για τα δικά μου. Βρήκα πολλές και ολοκάθαρες εδώ. Αξίζει)
IGNIS, May 16, 2008 11:14 PM
από MONODY
Και σε ρωτούσα απεγνωσμένα
Με αγαπάς όπως ή όσο εγώ;
Χωρίς να απαντήσεις
έσκυβες και μου έδινες
εκείνο το φιλί
το φονικό των αποστάσεων.
Υ.Γ.1 Πάντα με προλάβαινες πριν ανοίξω την πόρτα της λήθης
Υ.Γ.2 Ξέρεις εσύ
MONODY, May 16, 2008 11:26 PM
από MERIL
Τα τελευταία σου κομμάτια ένα κι ένα.... Με στίχους λεπίδες
(μα κάποιος μίλησε για παχύδερμα)
Φοβάμαι παρά την αισιοδοξία που διακρίνει πως είμαστε οριστικά στην εποχή του "φάγωμεν πίωμεν".
Όλο το ενδιαφέρον στην ικανοποίηση του εγώ μας. Και αναρωτιέμαι αν κι εμείς που τα λέμε και συμφωνούμε, μόνο στα λόγια μένουμε και επί της ουσίας...
Ωστόσο εσύ μην πτοείσαι από όσα λέω (κουβέντες μόνο) και να συνεχίσεις, είσαι αναγκαιότητα
MERIL, May 18, 2008 9:39 AM
Θα μου επιτρέψεις και μερικούς στίχους;
Ζητάς να πω
Για ό,τι αισθάνομαι
Δύσκολο
Σκαλώνουνε οι λέξεις και
Μπερδεύομαι
Να μουνα χρώμα λέει
Να βάφω την αγάπη
Γαλάζιο
Πράσινο
Και πορφυρό
Ή πάλι του βιολιού το χόρδισμα
αφού κατά πως λεν
αυτό είναι τ’ όργανο της ψυχής
του ανθρώπου...
Μα είμαι μόνο μια φωνή
που αφήνει πίσω της
κουτσουρεμένες λέξεις.
MERIL, May 18, 2008 9:40 AM
από onlysand
IGNIS :)
απ' τα εύοσμα ιώδη σου, στα πορφυρά της ιστορίας που πονά κι όσα δεν έχουμε ζήσει
μερικές φορές, όνειρο είναι ό,τι δεν μπορείς να δεις...
εξαίσιες οι αναρτήσεις σου (μην τις υποτιμάς, παρακαλώ σε!) - ως το βράδυ ελπίζω να προλάβω ν' ανεβάσω, με σχετική αναφορά (μεταξύ άλλων και στο photofolio), τα ελαχίστως οφειλόμενα
- πολύ σ' ευχαριστώ, Χρυσή Ευαισθησία :)
May 18, 2008 11:57 AM
MONODY :)
στην εξορία της λήθης
θα ξεχνιόσουνα κι εσύ
αν άφηνε την πόρτα στους ανέμους
σαν ουρανός να δανειστώ
τα χρώματά της να σε σκέπω;
"Ν' ανοίξεις όπως ένα όστρακο
ερμητικά ...αποδημητικό"
Τα υπόλοιπα σε λίγες μέρες
May 18, 2008 11:59 AM
MERILou :)
γλυκειά, μαχητική και αποφασισμένη
κουβέντες που ανοίγεις και χορούς στα έρημα - γιατρειά για τις πληγές του κόσμου
μην υπερβάλλεις, μάτια μου, η 'αναγκαιότητα' δεν είμ' εγώ - είναι το λεμόνι που στάζει ο καθένας μας στη συνείδησή του για να δει αν είναι ζωντανή (δανείζομαι Ελύτη)
Δεν είμαι παρά "μια φωνή
που αφήνει πίσω της
κουτσουρεμένες λέξεις" (!)
onlysand, May 18, 2008 12:03 PM
από ΕΡΜΙΑ
"..Μονάχα άκρη-άκρη, στο πιο ψηλό μέρος τού Βράχου, η Αγια-Σοφιά (άσπρη μελισσοκερήθρα) μοναχική αλλά διόλου υπεροπτική, να κοιτάζει ολόκληρη τη θάλασσα - και να καίει το λιοπύρι, και να καταφεύγουν στις σκοτεινές στοές της πύλης, όλες σκιές, πρόσωπα, σχήματα αέρινα, αθόρυβα βήματα-σκιές αχρονολόγητες, χρυσοποίκιλτα μετέωρα ενδύματα, θώρακες χάλκινοι, επιγονατίδες, τρείς περικεφαλαίες, ονόματα, λουριά σανδάλια, μπότες, λάβαρα, ηνία, χάντρες, σιγγίλια, σκήπτρα αδαμαντοκόλλητα, μίτρες δεσποτικές και πατερίτσες, ρουμπίνα, σμαράγδια, ζαφείρια, Ευαγγέλια, κόκκινα πρωτογράμματα.."
απο τον Γ.Ρίτσο και τη δική του εικόνα τής ιστορίας...
καλημερούδια :-)
(IGNIS,πολύ σ΄ευχαριστώ για τη βοήθεια! και, ΑΛΕΞ,η ευχή για καλή δύναμη ισχύει συνεχώς)
ΕΡΜΙΑ, May 18, 2008 12:06 PM
από IGNIS
Αυτά που δεν βλέπουμε Νανά μου (απαντώ σε αυτό που είπες, και χάζεψε αρνητισμό και πάλη με τα όνειρα, κάθε είδους!!!!) που δεν μπορούμε να δούμε κι αναθέτουμε στα όνειρα να τα στεγάσουν μέχρι να φανούν μπροστά μας, δεν ξέρω είναι χάρη να περνάνε από κει... Μπορεί να μας κοιμίζουν, να μας πλανεύουν και να τους φοράμε τα ροδιά τους, τα καλά τους ρούχα. Κατά λάθος.
Κι αυτά που δεν έχουμε ζήσει τα ωραία, τα ποθητά, δεν ξέρω αν μπορούν να καταταχθούν όλα στα "όνειρα". Δεν είναι που αντιπαθώ τα όνειρα γιατί είναι πλανευτές κι αμετανόητες ελπίδες που αρνούνται να πεθάνουν λαβωμένες από το εμφανές, είναι που ίσως πολλά εξ αυτών καλύτερα που έτυχε και δεν τα ζήσαμε γιατί μπορεί να ήσαν εφιάλτες...
Αν μας ανήκαν, αν κτίστηκαν σε θεμέλια αλήθειας, μάλιστα! Είναι όνειρα από κείνα τα ωραία, λύχνοι ομορφιάς, λίκνα καρδιάς.
Αν όχι, αν στηρίχτηκαν σε μια οφθαλμαπάτη, αν ήσαν ένας απλός αντικατοπτρισμός πόθων, μια Φάτα Μοργκάνα οριζόντων, να πάνε στο καλό. Καλώς που δεν μας άγγιξαν.
Μα πάλι αν δεν ζήσεις πώς να ξέρεις; Απομένει μόνον να παρατηρείς καλά. Για να ξέρεις ως πού θα απλώσεις το όνειρο. Κι ως πού θα του αφεθείς.
Και να μην αποκαλυφθείς από τα πριν. Μην τύχει και φανείς ευάλωτος. Με δίχως πανοπλία, διάτρητη ή σκουριασμένη από τον χρόνο (ή κάποια δάκρυα)
Ποτέ να μην αφήνουμε να δουν εύκολα οι άλλοι τα όνειρά μας. Μπορεί να θέλουν να μπουν σε αυτά, ως εισβολείς από μια αφύλακτη κερκόπορτα. Και μετά, δόλια, να μας αλώσουν.
Εγώ πάντως αυτά που δεν έζησα τα φαντάζομαι σαν μπαλόνια χρωματιστά, ιριδίζουσες σφαίρες υδαρείς, φούσκες έτοιμες να ανοίξουν. Να ταξιδεύουν στο διηνεκές. Και αχ, πώς θα’θελα να πάρω μια βελόνα να τα σκάσω όλα, για να φανεί ποια ήσαν ανθεκτικά, κόσμοι ολόκληροι και πλανήτες, και ποια πλάνητες και σαπουνόφουσκες, και καλύτερα που φεύγουν μακριά. (και δεν φέγγουν πια)
Όλα, ακόμα κι αν είναι ν’ απομείνω μόνη στο σκοτάδι (μεγάλωσα και δεν φοβάμαι)
Πληθαίνουν τόσο τα φυλλαράκια, ας είναι το δέντρο πάντα θαλερό (έφτασε η ώρα να στήσεις άλλο ένα δενδρύλλιο στον Κήπο σου, να το μεγαλώσουν οι λόγοι μας για σένα)
Κι αν είναι φιλαράκια, ειλικρινές και αληθινό. Φθινόπωρα μην βρίσκει, χειμώνες μην αγγίζουν.
Καλό της Κυριακής απόγευμα
Καλώ της Κυριακής το απόγευμα, να προετοιμάσει μια όμορφη αυριανή βδομάδα.
ΥΓ. αναρωτιέμαι, μήπως άλλα έλεγες κι άλλα είδα και μου'ρθε να απαντήσω; Να, αυτά μου κάνουν τα όνειρα, κουνιούνται κι αλλάζουν θέσεις και με μπερδεύουν, δεν στέκονται ίσια να τα σκοτώσω να ησυχάσω!
IGNIS, May 18, 2008 5:01 PM
από onlysand
ΕΡΜΙΑ :)
Τι όμορφη θέα πανοραμική, απ' το μπαλκόνι της Ιστορίας με την αρμόζουσα αχλύ που φέρνει δάκρυα και πείσμα... ( ......... )
Δεν γνωρίζω το ποίημα - είναι συγκινητικά λιτό μα και φουρτουνιασμένο
May 18, 2008 7:48 PM
IGNIS :)
Πλάνητες ή πλανήτες, μέσα μας τα κουβαλάμε τα όνειρα, ανάλαφρα κι ασήκωτα συγχρόνως, ένα σύμπαν ολόκληρο ανθίζει και μαραίνεται κατά τους χειρισμούς και τα πηδάλια...
Καλά που "σου ήρθε να απαντήσεις", Χρυσή - αλλιώς θα έλειπε ένα ζωηρό πολύχρωμο λουλούδι-πραγματεία για τα όνειρα!
Έχω ένα στέκι στα σύννεφα, αιθεροβάμον, αλλά δεν ξέρω πώς γίνεται να γράφετε μόνο εσείς - όχι για μένα: από σας για σας!
Κι εκεί που αναρωτιόμουνα αν όλα εν τέλει τα αγνοώ και τίποτα δεν μου αστράφτει, ήρθε τυχαία να με συνεφέρει ένα γράμμα απ' τη 'Σκέψη της Ημέρας' - μου απάντησε:
"Το μυστικό είναι να μη θέλεις τίποτα" ...!
onlysand, May 18, 2008 7:53 PM
από ΕΡΜΙΑ
πολύ-πολύ χαίρομαι που σού άρεσε το μικρό απόσπασμα τού Ρίτσου. Είναι απο το "εικονοστάσι τών ανώνυμων αγίων" του -τα μοναδικά του πεζά, 9 τόμοι αν θυμάμαι σωστά. Δεν θυμάμαι απο ποιό συγκεκριμένα προέρχεται (όλα εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ πάντως).
( ......... )
ΕΡΜΙΑ, May 19, 2008 4:50 PM
από VOUL-VOUL
( ......... )
Να συγχαρώ και τις αγαπητές 'νεράιδες' της "Άμμου":
Ignis, εκπληκτικά τα ποιήματά σου, όπως και όλες οι αναρτήσεις σου, με τόση λεπτότητα και τρυφερό στοχασμό!
Ερμία, πραγματικά απολαυστικό το αφιέρωμα στον ντανταισμό, λεπτομερές και διαφωτιστικότατο!
Να είστε όλοι καλά :)
May 19, 2008 4:54 PM
έπεα επί άμμου 11/5/08
από IGNIS
( ......... )
Και να πω μια μικρούλα δική μου ιστορία, δεν με νοιάζει να την φέρω εδώ στο διαδίκτυο όπου δεκάδες οφθαλμοί όχι απαραίτητα φιλικοί και με ευγενική ψυχή όπως εσείς εδώ οι γράφοντες, καραδοκούν για δικούς τους λόγους, πόθους και δεν ξέρω τι άλλα, ανάρμοστα. Ας είναι. Απαξιώ πλέον να ασχολούμαι με το ποιος ορά και δεν μιλά περιδιαβαίνοντας το διαδίκτυο και μετά λασπολογεί ανώνυμα και παρουσιάζει της ψυχής του τον βόρβορο (έχω δει πολλές παράνοιες καταγραμμένες...)
Στην ηλικία του Χριστού ευρισκόμενη έχασα εκείνη την υπέροχη γυναίκα που με έφερε στον κόσμο. Κλινήρης, εγνώριζε το τέλος της κι εμείς και εκείνη, και μάλιστα πεισματικά το επεδίωξε (ναι, ορίζουμε με την σκέψη μας και μόνον, τον δρόμο προς τα εκεί. Προς την άλλη όχθη. Το λένε αλλιώς "παραίτηση")
Εγώ παρίστανα ότι δεν τρέχει κάτι, μάλιστα την υστάτη της μέρα ήμουν αρκετά στριφνή και αυστηρή μαζί της, μήπως και την κινητοποιούσα λίγο...
Έφυγε μόλις έμεινε μόνη της μέσα στην νύχτα. (αυτό το κάνουν πολλοί αν το προσέξετε, μόλις φύγουν από κοντά τα αγαπημένα πρόσωπα, αφήνουν και την ψυχή τους να φύγει, λες και η ύπαρξή μας τους κρατά δέσμιους με έναν αόρατο ομφάλιο λώρο. Λες κι ακόμα από ένα κρεβάτι αδυναμίας, είναι σε θέση να μας προστατέψουν. Και είναι, διότι πάντα η αγάπη προστατεύει, στέργει, διαφυλάσσει)
Μην μακρηγορώ, και κυρίως μην σας θλίβω ή κουράζω (αν τα κάνω και τα δυο, ντροπή μου!).
Όταν έφυγε από την ζωή μετάνιωσα οικτρά για όλα όσα δεν της είπα. Για το χέρι που δεν της έσφιξα, που δεν της χάιδεψα, για την παγωνιά που την άφησα επειδή είχα το θράσος να βάλω για αγαπημένο πρόσωπο την λογική μου πιο ψηλά από το συναίσθημα.
Για 3 λέξεις που δεν της απηύθυνα, το συγγνώμη, το ευχαριστώ, το σ'αγαπώ.
Και από τότε έχω κάνει έναν όρκο με τον εαυτό μου, ποτέ μα ποτέ να μην αναβάλω αυτές τις 3 λέξεις για κανένα άτομο που συναντώ και τις αξίζει.
Επειδή δεν ξέρω αν και αύριο θα είμαι πάλι εδώ για να του τις πω
Επειδή οι άνθρωποι συχνά χωρίζουν αφήνοντας απλήρωτους λογαριασμούς με την τρυφερότητα. Για όλα αυτά, πρέπει να μιλάμε. Και να λέμε πάντα ό,τι καλό κρύβει η καρδιά μας για τον άλλον.
Έτσι και κουραστική μπορώ να γίνω, και πληθωρική κι ό,τι θέλετε!
Κι αν μου καρφωθεί στο μυαλό ότι ένα άτομο υπερέχει, δεν υπάρχει περίπτωση να γλυτώσει από τα κύματα της εκδηλωτικότητας και της παρορμητικότητάς μου. Και κάθε καλή κρίση που έχω στο μυαλό μου θα του την λέω. Και ας με κάνουν χάζι άλλοι και ας σκέφτονται ακόμα κι ότι είμαι υστερόβουλη ή υποκρίτρια, αδιαφορώ!
( ......... )
ΥΓ.
Μια που είναι η μέρα της μητέρας, όσοι τις έχετε, φιλήστε τις..... αύριο! Οι άνθρωποι που αγαπάμε γιορτάζουν 365 μέρες το χρόνο κι όχι όποτε μας το θυμίζουν γιορτές και επέτειοι
IGNIS, May 11, 2008 6:21 PM
από onlysand
IGNIS...
τι δώρο-μαχαιριά μού χάρισες απόψε...
Αυτό το κείμενό σου σαν να το έγραψα εγώ, καλό κορίτσι. Κι από πάνω, με αυξανόμενο λυγμό σφιγμένη ως το λαρύγγι. (Πόσο καιρό έχω να κλάψω διαβάζοντας; δεν θυμάμαι...)
"Αυστηρή και στριφνή" για να τη 'συνεφέρω'. Κι έφυγα. Για να γυρίσω (όπως περιγράφω στη Χαριστική αναΒολή) κι από τότε να σέρνομαι από δω κι από κει και ν' αποκρούω την αγάπη, την τρυφερότητα και το ζεστό χέρι.
Μπορεί και να με συγχωρέσετε, πιστεύω. (Αν και δεν το αξίζω.)
Αλλά και πάλι δεν βρίσκω ησυχία.
Αυτά σας τα λέω για να μη με παρεξηγείτε.
Μπορεί και κάπου να τα λένε, Χρυσή - αφού συναντηθήκαμε κι εμείς;...
Οι δύο "υπέροχες γυναίκες" που χάσαμε.
( ......... )
Όσοι το ξέρετε πως την αξίζετε, έχετε την αγάπη μου... έστω και δακρυσμένη...
onlysand, May 11, 2008 7:56 PM
από VOUL-VOUL
Νανά και Ignis
Κορίτσια με συγκινήσατε πολύ
Να είστε πάντα καλά και να θυμάστε ότι Εκείνες σας βλέπουν και σας αγαπούν ακόμα!
Καλή νύχτα :)
May 11, 2008 10:32 PM
από IGNIS
( ......... )
Θα πω μόνον ότι όλα αυτά συμβαίνουν πάντα στους ανθρώπους που αισθάνονται και δεν προσποιούνται πως αισθάνονται (έχει μεγάλη διαφορά, Νανά μου, και το γνωρίζεις) Που είναι τόσο ευαίσθητοι ώστε ψέγουν πρώτα τον εαυτό τους και σπάνια τους άλλους.
Αν σε λύπησα άθελά μου, έχεις την συγγνώμη μου, την αγκαλιά μου και λίγους ήλιους να φωτίζουν τις μέρες σου.
(η αγάπη όλων μας εδώ δεδομένη)
Voul-Voul καλή και τρυφερότατη, έχω να πω το εξής, ότι την δική μου όποτε την "φώναξα" έκτοτε, υπήρχε. Και υπάρχει. Η άδολη αγάπη, η πηγαία, η κορυφαία, ποτέ δεν χάνεται, υφίσταται. Και βρίσκει τρόπο και μεριμνά.
( ......... )
IGNIS, May 12, 2008 12:43 PM
από onlysand
IGNIS :)
σιγά που με 'λύπησες'!... εσένα περίμενα... χαχαχα
με στενοχωρούν περισσότερο αυτά που λες ότι συμβαίνουν στο νετ - και δεν έχω πάρει χαμπάρι...
Τόσο αφελής είμαι πια, η αδιόρθωτη;! χαχα (πάλι)
Eίσαι ένα διαμαντάκι λαμπερό (μην ανακατεύεσαι με τις 'στάχτες' ;)
Πολλοί, δυστυχώς, δεν ανέχονται την ΚΑΛΟΣΥΝΗ...
onlysand, May 12, 2008 2:28 PM
- για ποστ Καρεδάκι από χαριτωμένο φιλμ νουάρ
από ΕΡΜΙΑ
ένα ζεστό πλατύ χαμόγελο πριν πω οτιδήποτε άλλο...
φυλάω την αφιέρωση στη καρδιά και στο μυαλό μου
Διάβαζα πρόσφατα στον Ρίτσο (πάλι και πάλι) πως η αισθητική (κι αν έχει νόμους, οι νόμοι της) θεμελιώνεται στις καθαρές αναλογίες στο τι, στο πώς, στο γιατί, στον χρόνο και στον χώρο, στις μνήμες, στα φώτα, στα χρώματα, στο όνειρο, στη πραγματικότητα, στην αίσθηση, στη νόηση, στην ενόραση...
Και, όσο κι αν οι αναλογίες είναι αόριστες ή αόρατες, όσο κι αν δεν μπορούμε να τις εντοπίσουμε σε πόντους σε ζυγιάσματα και σε μετρήσεις, όταν τις βλέπεις, μπορείς να τις αναγνωρίσεις, να τις νιώσεις, χωρίς ανάγκη τεκμηρίωσης και δικαιολογητικά...
Αν ήξερα πώς να βάλω bold γράμματα θα τα έβαζα για να μιλήσω "έντονα", πέρα απο όλα αυτά, και για τη διαίσθησή σου και για το πώς ζωγραφίζεις τα συναισθήματα που εισπράττεις απο τον άλλον και τα "βρίσκεις" ανάμεσα στις γραμμές του...
καλο-βράδυ σε σένα και σε όλους που περπατάμε ξυπόλητοι,δηλαδή ελεύθεροι στην αμμο σου :-)
ΕΡΜΙΑ, May 14, 2008 10:17 PM
από IGNIS
Το τέλος του κλιμακωτά οδηγεί σ’αυτό το άφατο που ξεφεύγει από κάθε λέξη και στέκεται εκεί απειλητικό να μην μπορείς να το προσδιορίσεις γιατί άρχισε και πώς..
Αυτή η "μελαγχολία των καιρών", των εαυτών, της ύπαρξης όλης.
Να είναι η πηγή του ετούτο εδώ;
Βραδιάζει και ο έρωτας λοιπόν
με την πιο σίγουρη μέθοδο:
από φιλί σε φιλί
Δεν αποκλείεται.
Έχω λίγες μέρες που αναρωτιέμαι κάτι σχετικό:
Πού πάει η αγάπη όταν πεθαίνει;
Όταν φθίνει τόσο πολύ μέρα την μέρα, όταν την αφήσεις να σβήσει επειδή δεν υπάρχουν άλλα ξύλα για να κάψει η φωτιά της, δεν σε τροφοδοτεί αυτός που πρέπει κι έτσι αναγκαστικά σβήνει, μένει μια χόβολη για λίγο καιρό έτοιμη να αναζωπυρωθεί αν την φροντίσεις, μα αν όχι, γίνεται μια ερημιά που παγώνει.
Αλλά αυτό που ήταν πριν, αυτό που έχει πεθάνει, πού πάει;
(μήπως να γίνεται άγγελος, αύρα, τι;)
Θυμάμαι την ομπρέλα στην Πολιτικη Κουζίνα. Εκείνη την ροδί ομπρέλα που ταξίδευε στο διάστημα.
Και κάπως έτσι φαντάζομαι την αγάπη. Κάτι που στέγασε κάποτε δυο ψυχές μαζί, και τώρα πια πετάει και πετάει και όλο απομακρύνεται σε άλλους κόσμους...
ΥΓ. Ερμία μου για τα γράμματα bold θα περικλείεις την λέξη που θέλεις να τονίσεις με ένα b στην αρχή της και στο τέλος της ένα /b
Αυτά και τα δυο θα τα βάζεις σε tags (νομίζω ότι έτσι είναι η ορολογία html για αυτό) δηλ, το σύμβολο της ανισότητας έτσι ώστε να θυμίζουν ρόμβους ή διαμάντια πλαγιασμένα! (δεν ξέρω πώς αλλιώς να σου το πω, εάν τα γράψω έτσι με τα σύμβολά τους, θα "μεταφράσει" αυτόματα η σελίδα τον κώδικα και δεν θα το δείξει. Αν και δεν τα έχεις ανάγκη τα bold για να τονίσεις τον λόγο σου, βαρύνει έτσι κι αλλιώς.
( ......... )
IGNIS, May 15, 2008 9:32 AM
από onlysand
ΕΡΜΙΑ :)
Πού τη βλέπεις τη γενναιοδωρία, Χρωματιστή~Κυματιστή ;)
Είναι η ευχαρίστηση για τις 'καταθέσεις' σας στην 'άμμο' - συμβαίνει αυτή η ευτυχής συγκυρία που δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορη!
"Εισπράττω συναισθήματα και σας βρίσκω ανάμεσα στις γραμμές" - πολύ σωστά!
Και για τις αναλογίες συμφωνώ απόλυτα (τα λες με τέτοια πληρότητα που με ξεκουράζεις να είσαι καλά και πάντα αλλιώς ανήσυχη :)
onlysand, May 15, 2008 4:26 PM
από onlysand
INGIS :)
Να, άλλο παράδειγμα! (σε συνέχεια απ' αυτά που έλεγα στην ερμία)
Κι εσένα, Χρυσή, σου χρωστάω πολλές ευχαριστίες κι αγκαλιές - είσαι χείμαρρος πολύχρωμος ευώδης!
Πού πας και τα ξετρυπώνεις νοήματα-νήματα που ενώνουν (και χωρίζουν) τεκταινόμενα - καίνε και λυτρώνουν, παρατηρητικό μου...
Έξοχα που θυμήθηκες και την ροδί ομπρέλλα...
Όσα αξίζεις, να 'ρθουν να σε βρούνε! :)
onlysand, May 15, 2008 4:29 PM
( ......... )
Και να πω μια μικρούλα δική μου ιστορία, δεν με νοιάζει να την φέρω εδώ στο διαδίκτυο όπου δεκάδες οφθαλμοί όχι απαραίτητα φιλικοί και με ευγενική ψυχή όπως εσείς εδώ οι γράφοντες, καραδοκούν για δικούς τους λόγους, πόθους και δεν ξέρω τι άλλα, ανάρμοστα. Ας είναι. Απαξιώ πλέον να ασχολούμαι με το ποιος ορά και δεν μιλά περιδιαβαίνοντας το διαδίκτυο και μετά λασπολογεί ανώνυμα και παρουσιάζει της ψυχής του τον βόρβορο (έχω δει πολλές παράνοιες καταγραμμένες...)
Στην ηλικία του Χριστού ευρισκόμενη έχασα εκείνη την υπέροχη γυναίκα που με έφερε στον κόσμο. Κλινήρης, εγνώριζε το τέλος της κι εμείς και εκείνη, και μάλιστα πεισματικά το επεδίωξε (ναι, ορίζουμε με την σκέψη μας και μόνον, τον δρόμο προς τα εκεί. Προς την άλλη όχθη. Το λένε αλλιώς "παραίτηση")
Εγώ παρίστανα ότι δεν τρέχει κάτι, μάλιστα την υστάτη της μέρα ήμουν αρκετά στριφνή και αυστηρή μαζί της, μήπως και την κινητοποιούσα λίγο...
Έφυγε μόλις έμεινε μόνη της μέσα στην νύχτα. (αυτό το κάνουν πολλοί αν το προσέξετε, μόλις φύγουν από κοντά τα αγαπημένα πρόσωπα, αφήνουν και την ψυχή τους να φύγει, λες και η ύπαρξή μας τους κρατά δέσμιους με έναν αόρατο ομφάλιο λώρο. Λες κι ακόμα από ένα κρεβάτι αδυναμίας, είναι σε θέση να μας προστατέψουν. Και είναι, διότι πάντα η αγάπη προστατεύει, στέργει, διαφυλάσσει)
Μην μακρηγορώ, και κυρίως μην σας θλίβω ή κουράζω (αν τα κάνω και τα δυο, ντροπή μου!).
Όταν έφυγε από την ζωή μετάνιωσα οικτρά για όλα όσα δεν της είπα. Για το χέρι που δεν της έσφιξα, που δεν της χάιδεψα, για την παγωνιά που την άφησα επειδή είχα το θράσος να βάλω για αγαπημένο πρόσωπο την λογική μου πιο ψηλά από το συναίσθημα.
Για 3 λέξεις που δεν της απηύθυνα, το συγγνώμη, το ευχαριστώ, το σ'αγαπώ.
Και από τότε έχω κάνει έναν όρκο με τον εαυτό μου, ποτέ μα ποτέ να μην αναβάλω αυτές τις 3 λέξεις για κανένα άτομο που συναντώ και τις αξίζει.
Επειδή δεν ξέρω αν και αύριο θα είμαι πάλι εδώ για να του τις πω
Επειδή οι άνθρωποι συχνά χωρίζουν αφήνοντας απλήρωτους λογαριασμούς με την τρυφερότητα. Για όλα αυτά, πρέπει να μιλάμε. Και να λέμε πάντα ό,τι καλό κρύβει η καρδιά μας για τον άλλον.
Έτσι και κουραστική μπορώ να γίνω, και πληθωρική κι ό,τι θέλετε!
Κι αν μου καρφωθεί στο μυαλό ότι ένα άτομο υπερέχει, δεν υπάρχει περίπτωση να γλυτώσει από τα κύματα της εκδηλωτικότητας και της παρορμητικότητάς μου. Και κάθε καλή κρίση που έχω στο μυαλό μου θα του την λέω. Και ας με κάνουν χάζι άλλοι και ας σκέφτονται ακόμα κι ότι είμαι υστερόβουλη ή υποκρίτρια, αδιαφορώ!
( ......... )
ΥΓ.
Μια που είναι η μέρα της μητέρας, όσοι τις έχετε, φιλήστε τις..... αύριο! Οι άνθρωποι που αγαπάμε γιορτάζουν 365 μέρες το χρόνο κι όχι όποτε μας το θυμίζουν γιορτές και επέτειοι
IGNIS, May 11, 2008 6:21 PM
από onlysand
IGNIS...
τι δώρο-μαχαιριά μού χάρισες απόψε...
Αυτό το κείμενό σου σαν να το έγραψα εγώ, καλό κορίτσι. Κι από πάνω, με αυξανόμενο λυγμό σφιγμένη ως το λαρύγγι. (Πόσο καιρό έχω να κλάψω διαβάζοντας; δεν θυμάμαι...)
"Αυστηρή και στριφνή" για να τη 'συνεφέρω'. Κι έφυγα. Για να γυρίσω (όπως περιγράφω στη Χαριστική αναΒολή) κι από τότε να σέρνομαι από δω κι από κει και ν' αποκρούω την αγάπη, την τρυφερότητα και το ζεστό χέρι.
Μπορεί και να με συγχωρέσετε, πιστεύω. (Αν και δεν το αξίζω.)
Αλλά και πάλι δεν βρίσκω ησυχία.
Αυτά σας τα λέω για να μη με παρεξηγείτε.
Μπορεί και κάπου να τα λένε, Χρυσή - αφού συναντηθήκαμε κι εμείς;...
Οι δύο "υπέροχες γυναίκες" που χάσαμε.
( ......... )
Όσοι το ξέρετε πως την αξίζετε, έχετε την αγάπη μου... έστω και δακρυσμένη...
onlysand, May 11, 2008 7:56 PM
από VOUL-VOUL
Νανά και Ignis
Κορίτσια με συγκινήσατε πολύ
Να είστε πάντα καλά και να θυμάστε ότι Εκείνες σας βλέπουν και σας αγαπούν ακόμα!
Καλή νύχτα :)
May 11, 2008 10:32 PM
από IGNIS
( ......... )
Θα πω μόνον ότι όλα αυτά συμβαίνουν πάντα στους ανθρώπους που αισθάνονται και δεν προσποιούνται πως αισθάνονται (έχει μεγάλη διαφορά, Νανά μου, και το γνωρίζεις) Που είναι τόσο ευαίσθητοι ώστε ψέγουν πρώτα τον εαυτό τους και σπάνια τους άλλους.
Αν σε λύπησα άθελά μου, έχεις την συγγνώμη μου, την αγκαλιά μου και λίγους ήλιους να φωτίζουν τις μέρες σου.
(η αγάπη όλων μας εδώ δεδομένη)
Voul-Voul καλή και τρυφερότατη, έχω να πω το εξής, ότι την δική μου όποτε την "φώναξα" έκτοτε, υπήρχε. Και υπάρχει. Η άδολη αγάπη, η πηγαία, η κορυφαία, ποτέ δεν χάνεται, υφίσταται. Και βρίσκει τρόπο και μεριμνά.
( ......... )
IGNIS, May 12, 2008 12:43 PM
από onlysand
IGNIS :)
σιγά που με 'λύπησες'!... εσένα περίμενα... χαχαχα
με στενοχωρούν περισσότερο αυτά που λες ότι συμβαίνουν στο νετ - και δεν έχω πάρει χαμπάρι...
Τόσο αφελής είμαι πια, η αδιόρθωτη;! χαχα (πάλι)
Eίσαι ένα διαμαντάκι λαμπερό (μην ανακατεύεσαι με τις 'στάχτες' ;)
Πολλοί, δυστυχώς, δεν ανέχονται την ΚΑΛΟΣΥΝΗ...
onlysand, May 12, 2008 2:28 PM
- για ποστ Καρεδάκι από χαριτωμένο φιλμ νουάρ
από ΕΡΜΙΑ
ένα ζεστό πλατύ χαμόγελο πριν πω οτιδήποτε άλλο...
φυλάω την αφιέρωση στη καρδιά και στο μυαλό μου
Διάβαζα πρόσφατα στον Ρίτσο (πάλι και πάλι) πως η αισθητική (κι αν έχει νόμους, οι νόμοι της) θεμελιώνεται στις καθαρές αναλογίες στο τι, στο πώς, στο γιατί, στον χρόνο και στον χώρο, στις μνήμες, στα φώτα, στα χρώματα, στο όνειρο, στη πραγματικότητα, στην αίσθηση, στη νόηση, στην ενόραση...
Και, όσο κι αν οι αναλογίες είναι αόριστες ή αόρατες, όσο κι αν δεν μπορούμε να τις εντοπίσουμε σε πόντους σε ζυγιάσματα και σε μετρήσεις, όταν τις βλέπεις, μπορείς να τις αναγνωρίσεις, να τις νιώσεις, χωρίς ανάγκη τεκμηρίωσης και δικαιολογητικά...
Αν ήξερα πώς να βάλω bold γράμματα θα τα έβαζα για να μιλήσω "έντονα", πέρα απο όλα αυτά, και για τη διαίσθησή σου και για το πώς ζωγραφίζεις τα συναισθήματα που εισπράττεις απο τον άλλον και τα "βρίσκεις" ανάμεσα στις γραμμές του...
καλο-βράδυ σε σένα και σε όλους που περπατάμε ξυπόλητοι,δηλαδή ελεύθεροι στην αμμο σου :-)
ΕΡΜΙΑ, May 14, 2008 10:17 PM
από IGNIS
Το τέλος του κλιμακωτά οδηγεί σ’αυτό το άφατο που ξεφεύγει από κάθε λέξη και στέκεται εκεί απειλητικό να μην μπορείς να το προσδιορίσεις γιατί άρχισε και πώς..
Αυτή η "μελαγχολία των καιρών", των εαυτών, της ύπαρξης όλης.
Να είναι η πηγή του ετούτο εδώ;
Βραδιάζει και ο έρωτας λοιπόν
με την πιο σίγουρη μέθοδο:
από φιλί σε φιλί
Δεν αποκλείεται.
Έχω λίγες μέρες που αναρωτιέμαι κάτι σχετικό:
Πού πάει η αγάπη όταν πεθαίνει;
Όταν φθίνει τόσο πολύ μέρα την μέρα, όταν την αφήσεις να σβήσει επειδή δεν υπάρχουν άλλα ξύλα για να κάψει η φωτιά της, δεν σε τροφοδοτεί αυτός που πρέπει κι έτσι αναγκαστικά σβήνει, μένει μια χόβολη για λίγο καιρό έτοιμη να αναζωπυρωθεί αν την φροντίσεις, μα αν όχι, γίνεται μια ερημιά που παγώνει.
Αλλά αυτό που ήταν πριν, αυτό που έχει πεθάνει, πού πάει;
(μήπως να γίνεται άγγελος, αύρα, τι;)
Θυμάμαι την ομπρέλα στην Πολιτικη Κουζίνα. Εκείνη την ροδί ομπρέλα που ταξίδευε στο διάστημα.
Και κάπως έτσι φαντάζομαι την αγάπη. Κάτι που στέγασε κάποτε δυο ψυχές μαζί, και τώρα πια πετάει και πετάει και όλο απομακρύνεται σε άλλους κόσμους...
ΥΓ. Ερμία μου για τα γράμματα bold θα περικλείεις την λέξη που θέλεις να τονίσεις με ένα b στην αρχή της και στο τέλος της ένα /b
Αυτά και τα δυο θα τα βάζεις σε tags (νομίζω ότι έτσι είναι η ορολογία html για αυτό) δηλ, το σύμβολο της ανισότητας έτσι ώστε να θυμίζουν ρόμβους ή διαμάντια πλαγιασμένα! (δεν ξέρω πώς αλλιώς να σου το πω, εάν τα γράψω έτσι με τα σύμβολά τους, θα "μεταφράσει" αυτόματα η σελίδα τον κώδικα και δεν θα το δείξει. Αν και δεν τα έχεις ανάγκη τα bold για να τονίσεις τον λόγο σου, βαρύνει έτσι κι αλλιώς.
( ......... )
IGNIS, May 15, 2008 9:32 AM
από onlysand
ΕΡΜΙΑ :)
Πού τη βλέπεις τη γενναιοδωρία, Χρωματιστή~Κυματιστή ;)
Είναι η ευχαρίστηση για τις 'καταθέσεις' σας στην 'άμμο' - συμβαίνει αυτή η ευτυχής συγκυρία που δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορη!
"Εισπράττω συναισθήματα και σας βρίσκω ανάμεσα στις γραμμές" - πολύ σωστά!
Και για τις αναλογίες συμφωνώ απόλυτα (τα λες με τέτοια πληρότητα που με ξεκουράζεις να είσαι καλά και πάντα αλλιώς ανήσυχη :)
onlysand, May 15, 2008 4:26 PM
από onlysand
INGIS :)
Να, άλλο παράδειγμα! (σε συνέχεια απ' αυτά που έλεγα στην ερμία)
Κι εσένα, Χρυσή, σου χρωστάω πολλές ευχαριστίες κι αγκαλιές - είσαι χείμαρρος πολύχρωμος ευώδης!
Πού πας και τα ξετρυπώνεις νοήματα-νήματα που ενώνουν (και χωρίζουν) τεκταινόμενα - καίνε και λυτρώνουν, παρατηρητικό μου...
Έξοχα που θυμήθηκες και την ροδί ομπρέλλα...
Όσα αξίζεις, να 'ρθουν να σε βρούνε! :)
onlysand, May 15, 2008 4:29 PM
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
